I SA/Ol 468/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2017r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług oddala skargę. Syndyk Masy Upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej we (dalej jako "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia "[...]" w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia poddanego kontroli Sądu wynika m.in., że postanowieniem z dnia "[...]"r. sygn. akt "[...]", Sąd Rejonowy ogłosił upadłość likwidacyjną Spółki A Sp. z o. o. oraz wyznaczył syndyka masy upadłości . W trakcie trwania postępowania upadłościowego likwidowanej Spółki, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]"określił Spółce: wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń, luty, kwiecień, maj 2012 r., a także podatek do zapłaty wynikający z wystawionych faktur, ustalony na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej również jako "ustawa o VAT" za okres od stycznia do grudnia 2012 r. Decyzja ta, wskutek niezłożenia od niej odwołania, stała się ostateczna w dniu "[...]"r. Powołana decyzja została wydana na podstawie art. 21 § 3 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2015, nr 8 , poz. 60 ze zm.) – dalej również jako "O.p.". . W wyniku rozliczenia zobowiązań określonych ww. decyzją postanowieniem z dnia "[...]"., Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zaliczenia nadpłaty w wysokości 40.390 zł z dnia 27 grudnia 2012r. na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług wynikającego z powołanej decyzji z dnia "[...]"r. za miesiąc styczeń 2012 r. z terminem płatności 27.02.2012 r. Na poczet należności głównej organ zaliczył kwotę 36.101,43 zł, na odsetki za zwłokę kwotę 4.288,57 zł, liczone od terminu płatności zaległości, tj. od dnia 28.02.2012 r. do dnia powstania nadpłaty, tj. do dnia 27.12.2012 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie wskazując, że wierzytelność wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej powstała dopiero z chwilą jej uprawomocnienia się, a zatem po dniu ogłoszenia upadłości Spółki. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uzasadniając swoje stanowisko w sprawie powołał treść art. 21§1 pkt 1, §2, § 3 i § 3a O.p. oraz wskazał, że przedmiotowej sprawie zdarzeniem skutkującym powstanie obowiązku podatkowego było wystawienie tzw. "pustych" faktur, w których Spółka wykazała kwoty podatku. Podkreślił, że z treści przepisu art. 108 ustawy o VAT wynika, że samo wystawienie faktury i jej wejście do obrotu prawnego rodzi obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku. Natomiast stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, podmioty wymienione w art. 108 są zobowiązane, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczenia i wpłacenia podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o VAT, w związku z wystawieniem faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, powstał w dniu ich wystawienia. Organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązania te istniały i były wymagalne (fikcyjne faktury zostały wystawione w 2012 r.) w chwili ogłoszenia upadłości, które nastąpiło na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia "[...]"sygn. akt "[...]". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zobowiązanie nie powstało w wyniku wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r., a więc po ogłoszeniu upadłości Spółki, ale zostało jedynie w tej decyzji określone. Podkreślił że powyższa decyzja ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Powyższe oznacza, że decyzja taka nie tworzy, nie znosi i nie zmienia istniejącego stosunku prawnego, lecz potwierdza istniejące prawa i obowiązki jego adresata. W sposób prawnie wiążący stwierdza o istnieniu określonego stanu prawnego, rzadziej faktycznego, który istnieje niezależnie od aktu (tzn. akt deklaratoryjny nie kreuje tego stanu). Decyzja o charakterze deklaratoryjnym wywołuje skutki prawne "wstecz". Decyzja podatkowa o charakterze deklaratoryjnym, tj. decyzja określająca, stwierdza jedynie prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, które powstało z mocy samego prawa. Decyzja określająca jest wydawana w przypadku, gdy podatnik nieprawidłowo obliczył wysokość podatku, albo w ogóle zaniechał zapłaty podatku lub złożenia deklaracji. Charakter deklaratoryjny posiada właśnie decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r. Wskazano, że wynikiem rozliczenia zobowiązań określonych powyższą decyzją, tj. porównania kwoty zobowiązania podatkowego zadeklarowanego i wpłaconego przez A Sp. z o. o. w 2012 roku, z kwotą zobowiązania podatkowego określonego w ww. decyzji, była nadpłata podatku za listopad 2012r. Spółka w deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r. wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 1.386.783,00 zł, którą wpłaciła w dniu 27.12.2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce za listopad 2012r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.346.393 zł. Tym samym powstała nadpłata w wysokości 40.390 zł (1.386.783,00 zł - 1.346.393 zł), wynikająca z wpłaty dokonanej w dniu 27.12.2012 r. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał na treść art. 72 § 1 pkt 1 O.p. w myśl którego za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Moment powstania nadpłaty określa art. 73 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. W związku z tym, w sprawie nadpłata powstała w dniu zapłaty podatku w wysokości większej od należnej za listopad 2012 r. tj. w dniu 27.12.2012 r. Wskazano również na treść art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2171 ze zm.) zgodnie, z którym potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest dopuszczalne, jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił. Zgodnie z ust. 2 powołanej ustawy do potrącenia przedstawia się całkowitą sumę wierzytelności upadłego, a wierzytelność wierzyciela tylko w wysokości wierzytelności głównej wraz z odsetkami naliczonymi do dnia ogłoszenia upadłości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w rozstrzyganej sprawie zarówno nadpłata, jak i zaległość podatkowa powstały jeszcze w okresie funkcjonowania A Spółka z o. o., a nie A Spółka z o. o. w upadłości likwidacyjnej. Nadpłata w podatku od towarów i usług powstała w dniu 27.12.2012r., kiedy to Spółka dokonała wpłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji VAT-7 za listopad 2012r. w kwocie wyższej niż należna. Natomiast zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2012r. z terminem płatności 28.02.2012r., na którą nadpłata została zaliczona, powstała również z mocy prawa, czyli także przed ogłoszeniem upadłości Spółki. Jeżeli nadpłata i zaległość podatkowa powstały przed ogłoszeniem upadłości, to zaliczenie następuje z mocy samego prawa przed dniem ogłoszenia upadłości. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo postąpił Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczając z urzędu, powstałą nadpłatę na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług, wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r., za miesiąc styczeń 2012 r. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast w myśl art. 76a § 2 pkt 1 O.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2 powołanej ustawy. Następnie organ powołał art. 51 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 62 O.p. i podkreślił, że zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem powstania nadpłaty. Skoro do zaliczenia przedmiotowej nadpłaty na poczet zaległości podatkowej doszło z mocy prawa w dacie powstania nadpłaty, a okoliczność ta zaistniała przed dniem ogłoszenia upadłości Spółki, to tym samym wierzytelność ta nie istniała już w dacie ogłoszenia upadłości, a przez to nie mogła wejść w skład masy upadłości, bez względu na datę wydania postanowienia stwierdzającego taki stan rzeczy. Wydane przez organ postanowienie, które jedynie stwierdza dokonane ex lege zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, legitymuje w ten sposób prawa i zobowiązania podatnika. Wskazano ponadto, że przepisy ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze nie stanowią również przeszkody do wydania już po ogłoszeniu upadłości materialno-technicznego aktu potwierdzającego jedynie skutek wygaśnięcia zaległości podatkowej. W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji dokonanie potrącenia stwierdzonej nadpłaty podatku w kwocie 40.390 zł z określoną w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]". kwotą zobowiązania w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu strona podniosła m.in., iż nieuprawnione jest twierdzenie organu, że zobowiązanie podatkowe określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu "[...]". powstało w innym czasie aniżeli w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie. W ocenie skarżącego, w dniu wydania decyzji doszło do oznaczenia kwoty należności oraz tytułu, z jakiego skarżący zobligowany jest należność uiścić. W opinii strony, trudno o przekonanie co do powstania wierzytelności w czasie sugerowanym przez organ, tj. już w 2012 roku. Zdaniem skarżącego nie sposób uznać, że pomimo trwania postępowania upadłościowego organ miał prawo powstałą wierzytelność potrącić ze stwierdzoną nadpłatą w podatku z dnia 27.12.2012r. Podniesiono, że organ winien zgłosić wierzytelność Syndykowi i dochodzić jej w trybie określonym w ustawie Prawo upadłościowe, a zatem na równi z innymi wierzycielami. Wskazano, że sposób zaspokojenia wierzytelności przez organ podatkowy zdecydowanie naruszył prawa pozostałych wierzycieli, którzy mogliby w wyniku planu podziału oczekiwać zaspokojenia z potrąconej kwoty chociaż części swych należności. Podkreślono, że przepisy ustawy Prawo upadłościowe wyłączają zastosowanie przepisów, opisujących dochodzenie roszczeń w jakimkolwiek innym trybie, w tym tych, na które w realiach sprawy powołuje się organ. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z dnia 27.12.2012r. na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"., za miesiąc styczeń 2012r. z terminem płatności 27.02.2012r. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko organu jest prawidłowe i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonywującą argumentacją. Na wstępie wyjaśnić należy, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług stanowi konkretyzację obowiązku podatkowego, który powstaje w następstwie wykonywania przez podatnika czynności opodatkowanych (art. 4 O.p. w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje zatem z mocy prawa i staje się wymagalne z upływem terminu, w którym podatnik ma je ujawnić w deklaracji podatkowej (art. 5 O.p. w zw. z art. 99 ust. 1 i art. 103 ust. 1 ustawy o VAT). Ewentualna decyzja określająca to zobowiązanie ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, a więc nie prowadzi do powstania zobowiązania podatkowego w momencie wydania decyzji. Organ podatkowy, wykonując funkcje kontrolne, wskazuje jedynie, że powstałe z mocy prawa zobowiązanie nie zostało przez podatnika ujawnione w prawidłowej wysokości w ramach samoobliczenia podatku (art. 21 § 1 i 3 O.p). Zaznaczyć także trzeba, iż zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest zobowiązana do jego zapłaty. Obowiązek ten ciąży na wystawcy faktury m.in. wtedy, gdy faktura nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji gospodarczej. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury, a mianowicie z faktu, iż dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona podstawą do obniżenia kwoty podatku należnego. W myśl art. 103 ust. 1 ustawy podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a więc z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Ten sposób opodatkowania polega na samodzielnym obliczeniu należnego podatku w deklaracji podatkowej i jego zapłacie na rachunek właściwego urzędu skarbowego w określonym terminie. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]"., dokonał pełnego wymiaru podatku od towarów i usług, poprzez określenie zobowiązania podatkowego za marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012r. oraz określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń, luty, kwiecień, maj 2012r. W ww. decyzji określono jednocześnie podatek do zapłaty wynikający z wystawionych faktur ustalony na podstawie art. 108 ustawy o VAT za okres od stycznia do grudnia 2012 r. W decyzji tej nie określono natomiast nadpłaty podatku od towarów i usług. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 29 czerwca 2016r. Z porównania kwoty zobowiązania podatkowego zadeklarowanego i wpłaconego przez A Sp. z o.o. w 2012 r. z kwotą zobowiązania podatkowego określonego w ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wynikło powstanie nadpłaty za listopad 2012 roku. Wskazać należy również, że zgodnie z art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast w myśl art. 76a § 2 pkt 1 O.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 O.p. nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Podkreślić należy, że zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej rzeczoną nadpłatę lub z dniem wydania decyzji. Wydane przez organ postanowienie, które jedynie stwierdza dokonane ex lege zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, legitymuje w ten sposób prawa i zobowiązania podatnika. Postanowienie potwierdza w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na zaległość (zobowiązanie) podatkową. W przedmiotowej sprawie fakt, iż prawidłowa wysokość zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za 2012r. ujawniona została dopiero w związku z wydaniem decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r. jest jednak, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 21 i art. 51 tej ustawy, zdarzeniem nie mającym wpływu na moment powstania zobowiązania i zaległości podatkowej. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009r. II FPS 3/09 w przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), Spółka była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości. Wydanie decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w późniejszym czasie nie zmienia oceny, że zobowiązania te już istniały wcześniej (przed dniem ich wydania) i powinny zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (por. wyrok NSA z 13 lutego 2008r. II FSK 1605/06). W związku z powyższym, zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 93 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe, zgodnie z którym potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest dopuszczalne, jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił. Natomiast zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu, do potrącenia przedstawia się całkowitą sumę wierzytelności upadłego, a wierzytelność wierzyciela tylko w wysokości wierzytelności głównej wraz z odsetkami naliczonymi do dnia ogłoszenia upadłości. Jak powyżej wskazano decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r., ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że nie tworzy, nie znosi i nie zmienia istniejącego stosunku prawnego, lecz potwierdza istniejące prawa i obowiązki jego adresata. Decyzja podatkowa o charakterze deklaratoryjnym, tj. decyzja określająca, stwierdza jedynie prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, które powstało z mocy samego prawa. Decyzja określająca jest wydawana w przypadku, gdy podatnik nieprawidłowo obliczył wysokość podatku, albo w ogóle zaniechał zapłaty podatku lub złożenia deklaracji. Zobowiązanie podatkowe Spółki ze względu na wystawienie fikcyjnych faktur w 2012 r., na podstawie art. 108 ust.1 ustawy o VAT powstało samoistnie. Spółka zobowiązana była do złożenia deklaracji i zapłaty podatku we właściwej wysokości w 2012r. W związku z powyższym zobowiązania w podatku od towarów i usług istniały i były wymagalne (fikcyjne faktury zostały wystawione w 2012 r.) przed dniem ogłoszenia upadłości, które nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego "[...]" a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia "[...]"dokonał jedynie konkretyzacji dotyczącej wysokości istniejących zobowiązań podatkowych. Reasumując, zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo dokonały zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za 2012 rok. W związku powyższym organ podatkowy nie był zobowiązany do zgłoszenia wierzytelności Syndykowi i dochodzić jej na równi z innymi wierzycielami. Jeszcze raz należy podkreślić, że zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem fikcyjnych faktur w 2012r. powstało i było wymagalne w 2012r., a jedynie jego wysokość została stwierdzona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" Z powyższych przyczyn, nie stwierdzając aby w związku z wydaniem tego postanowienia doszło do naruszenia przez organ prawa materialnego lub procesowego, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.