I SA/Ol 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 3 lipca 2014r. sprawy ze skarg E. D. na postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" o nr "[...]" oraz nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na lata 2011r. i 2012 oddala skargi Zaskarżonymi postanowieniami z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR"), po rozpatrzeniu zażaleń E.D., utrzymał w mocy postanowienia Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR") z dnia "[...]" o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na 2011 r. i 2012 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 czerwca 2012 r. E.D. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o wszczęcie postępowania odnośnie braku zgody współposiadacza na nadanie numeru identyfikacyjnego gospodarstwa oraz braku załączonej zgody współposiadacza do wniosku o przyznanie płatności na 2011 r. i 2012 r.. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniami z dnia "[...]" odmówił wnioskodawczyni wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na 2011 r. i 2012 r., wskazując, że nie złożyła ona wniosku o przyznanie płatności na ww. lata. Wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na lata 2011 i 2012 złożył natomiast jej były małżonek, R.K.. Postanowienia te zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniami z dnia "[...]", po czym wraz z zaskarżonymi postanowieniami organu II instancji, uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokami z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 110/13 i I SA/Ol 111/13. W uzasadnieniach wyroków Sąd wskazał, że organy orzekły co do odmowy wszczęcia postępowań w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich, formułując przedmiot żądania skarżącej odmiennie niż we wnioskach strony, która żądała wszczęcia postępowań w sprawie braku zgody współposiadacza na nadanie numeru identyfikacyjnego gospodarstwa oraz braku załączonej zgody współposiadacza do wniosku o przyznanie płatności. Sąd zalecił organowi I instancji, aby ten przy ponownym rozpatrywaniu spraw zwrócił się do skarżącej o jednoznaczne sprecyzowanie zakresu Jej wniosków, z jednoczesnym pouczeniem i objaśnieniem co do możliwości zastosowania różnych trybów postępowania oraz zależności skutków procesowych od sformułowanych żądań. Ponownie rozpoznając sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu 22 listopada 2013 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r.. Odpowiadając, w pismach z dnia 29 listopada 2013 r. strona podała, iż żąda wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia "[...]", Nr "[...]" oraz z "[...]", Nr "[...]", w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Podnosząc, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jako podstawę wznowienia wskazała przepis art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a.". Dodała, że została pozbawiona przez organ możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości złożenia oświadczeń i wniosków dowodowych. Zaznaczyła, że spełnia również przesłanki określone w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., gdyż nie mogła złożyć wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dowiedzenia się o wydaniu decyzji, ponieważ została wcześniej pozbawiona przymiotu strony. Postanowieniami z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił stronie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich za 2011 r. i 2012 r., wskazując, że nie zachowała ona określonego w art. 148 § 1 K.p.a. terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, który liczony był od 8 stycznia 2013 r., tj. od dnia, w którym doręczono stronie postanowienia organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowań, z treści których strona dowiedziała się o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, R.K. W zażaleniach na te postanowienia E. D. podniosła, iż rozpatrzeniu przez organ podlegał Jej wniosek z dnia 5 czerwca 2012 r., a nie pisma z 29 listopada 2013 r., jakie złożyła w odpowiedzi na wezwania organu I instancji, w których wskazano na możliwość skorzystania m.in. z art. 145 K.p.a.. Odmawiając zatem aktualnie stronie wznowienia postępowania, organ I instancji świadomie wprowadził ją w błąd, gdyż miał już wcześniej wiedzę o okolicznościach, na które powołał się w uzasadnieniu postanowień o odmowie wznowienia postępowania. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podniósł, że organ administracji zobowiązany jest do zbadania, czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Stwierdzając, że wnioski strony zostały oparte na ustawowej przesłance wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podzielił stanowisko organu I instancji, że nie został zachowany termin do żądania wznowienia postępowania. Podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla tej kwestii miało ustalenie, kiedy skarżąca dowiedziała się o wydaniu wobec R.K. decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 i 2012 r.. Zdaniem organu odwoławczego, nastąpiło to 8 stycznia 2013 r., tj. w dacie doręczenia stronie postanowień organu odwoławczego z dnia "[...]", w których wskazano, iż organ I instancji przyznał R.K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 r. i na 2012 r. na mocy decyzji, odpowiednio z dnia "[...]" i z dnia "[...]". Uznając za bezpodstawne zarzuty strony, organ odwoławczy stwierdził ponadto, że pisma z dnia 4 czerwca 2012 r. nie można było uznać za podanie o wznowienie postępowania za rok 2012, skoro decyzję w przedmiocie przyznania płatności za ten rok wydano "[...]", zaś stosownie do treści art. 148 § 2 K.p.a., termin do złożenia tego podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dodał, że dopiero pismami z dnia 29 listopada 2013 r. skarżąca określiła, iż żąda wznowienia postępowania. Podniósł, że uwzględniając wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wezwał stronę do sprecyzowania żądania zgłoszonego w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r. oraz przedstawił Jej możliwości wzruszenia orzeczeń administracyjnych. Dopiero później zaś zbadał spełnienie przez stronę warunków proceduralnych określonych trybów wzruszenia decyzji. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E.D. wniosła o uchylenie w całości postanowień organu odwoławczego i wydanie orzeczeń co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, brak rozstrzygnięcia i ustosunkowania się do Jej żądań. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że postanowienia z dnia "[...]", z których to, jak stwierdził organ, dowiedziała się o wydaniu decyzji ostatecznej, zostały uchylone wyrokami Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 110/13 i I SA/Ol 111/13. Powodowało to, że organ nie miał prawa powoływać się na nie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącej, rozpatrzeniu podlegało jej żądanie z dnia 5 czerwca 2012 r., a nie pismo z 29 listopada 2013 r., które stanowiło jedynie uzupełnienie wniosku z dnia 5 czerwca 2012 r. i zostało złożone w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z 22 listopada 2013 r.. W w/w wezwaniu organ poinformował o możliwości skorzystania z art. 145 K.p.a.. Późniejsza odmowa wznowienia postępowania w oparciu o tę podstawę wskazywała zatem na świadomie wprowadzenie strony w błąd. Oceniając jako niezrozumiałe powody i motywy działania organów, E.D. zarzuciła im naruszenie zasad określonych w art. 6 – art. 12 K.p.a.. Dodała, że od dnia 8 września 2011 r., tj. od złożenia pierwszego pisma w sprawie przyznania płatności bezpośrednich, bezskutecznie dochodzi swoich praw związanych ze współposiadaniem gruntów, do których płatności są przyznawane. W okresie tym organ I instancji wszczął postępowania wyjaśniające, ale nie dopuścił Jej do udziału w nim, przeprowadzając je jednostronnie z udziałem tylko jednego współposiadacza gruntów rolnych. Wskazując na naruszenie art. 12 i art. 14 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, skarżąca podniosła, że zmiany w ewidencji producentów zostały naniesione nieprawidłowo, gdyż w oparciu o wniosek z dnia 24 października 2011 r., który nie zawierał oświadczenia w kwestii współposiadania gruntów, a zatem był niekompletny. Zarzuciła również naruszenie art. 7 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez brak oświadczenia współposiadacza gruntów rolnych. Jak podała, organ z nieznanych przyczyn odstąpił od wymogu dołączenia pisemnej zgody na druku wymaganym ustawą (oświadczenie "[...]"). Strona skarżąca wskazała dodatkowo na naruszenie zasad postępowania określonych w K.p.a., m.in. niezapewnienie udziału w postępowaniu oraz podejmowanie decyzji na podstawie dołączonych oświadczeń świadków bez weryfikacji ich danych osobowych, wiarygodności podpisów i pouczeń o odpowiedzialności za składanie nieprawdziwych oświadczeń. Końcowo zaś dodała, że od września 2011 r. nie otrzymała od organów ARiMR jednoznacznej odpowiedzi o powodach i przyczynach pozbawienia Jej praw wynikających z współposiadania. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 472/14 i I SA/Ol 473/14 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Ol 472/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Wniesione skargi należy uznać za niezasadne. Zgodnie z treścią art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., stanowi natomiast, że sądy administracyjne, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, stosują środki określone ustawą. W myśl § 2 pkt 2 tego artykułu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na wstępie należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie organy związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2013r. I SA/Ol 110/13 i I SA/Ol 111/13. Z treści art. 153 p.p.s.a. wynika bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działalnie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości co do związania oceną prawną wyrażoną uprzednio w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, zarówno organu prowadzącego postępowanie po uchyleniu zaskarżonego aktu, jak i Sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Stosownie do treści uzasadnień wymienionych wyroków, uchylających postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania E.D. płatności bezpośrednich na lata 2011 i 2012, wobec niejednoznacznej treści złożonych przez Nią wniosków z dnia 4 czerwca 2012r., organy zobowiązane zostały do wezwania skarżącej w celu jednoznacznego sprecyzowania zakresu przedmiotowego wniosku o wszczęcie postępowania, z jednoczesnym pouczeniem i objaśnieniem wnioskodawczyni co do możliwości zastosowania różnych trybów postępowania oraz zależności skutków procesowych od sformułowania żądania. W związku z ponownym rozpoznaniem zainicjowanej tymi wnioskami sprawy, rozważenia w pierwszej kolejności wymagało zatem przez Sąd, czy zostały prawidłowo wykonane zalecenia i wytyczne zawarte w wymienionych wyrokach. Jak wynika z przedstawionych do kontroli w związku z wniesioną skargą akt administracyjnych, realizując powyższe zalecenia organ I instancji, na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w dniu 22 listopada 2013r. wezwał E. D. do jednoznacznego sprecyzowania zakresu żądania zgłoszonego w podaniu z dnia 04 czerwca 2012 r.. Jednocześnie informując wnioskodawczynię o treści art. 63 § 2 kpa zwrócił uwagę, iż podanie powinno określać żądanie w taki sposób, by organ administracji mógł zgodnie z art. 104 kpa załatwić sprawę, czyli dokonać właściwego rozstrzygnięcia. Wskazał, że organ administracji nie jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania, gdyż sprawa administracyjna powinna być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony. Precyzowanie treści żądania przez organ mogłoby doprowadzić do błędnego zrozumienia intencji podmiotu wnoszącego podanie. Strona wnosząca żądanie powinna zatem dokładnie sprecyzować zakres wniosku. Organ poinformował również wnioskodawczynię o możliwości skorzystania z art. 145 kodeksu postępowania administracyjnego, określającego przesłanki wznowienia postępowania, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia spraw zakończonych decyzją ostateczną, przy czym korzystając z tego artykułu należy wskazać konkretną przesłankę, tj. przyczynę wznowienia postępowania. Wskazał też na inne możliwe rozstrzygnięcia kończące wznowienie postępowania, jak: - uchylenie dotychczasowej decyzji w całości/części, jeśli organ stwierdzi istnienie przesłanek wznowienia, w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy bądź umorzenie postępowania - odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeśli nie zostanie stwierdzone zaistnienie przesłanek wznowienia - odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeśli zostanie stwierdzone zaistnienie przesłanek wznowienia, ale w wyniku uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja rozstrzygająca istot sprawy tak samo jak decyzja dotychczasowa zgodnie z art. 146 § 1 kpa, przy czym poinformował, że wydanie nowej decyzji jest niemożliwe z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 2 kpa. Wskazał ponadto na inne przepisy dotyczące uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, tj. art. 156, art. 154, art. 155, art. 161 i art. 163 kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na wezwania, E.D. złożyła w dniu 2 grudnia 2014r., w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dwa wnioski o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami z "[...]" oraz "[...]", w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, byłemu małżonkowi – R.K., podnosząc, że bez własnej winy nie brała udziału w tych postępowaniach. W przedstawionych wyżej okolicznościach, Sąd stwierdził, że wobec jednoznacznej treści skierowanych do strony wezwań, którymi jednocześnie udzielono wyczerpującej informacji o obowiązujących przepisach prawa mogących mieć zastosowanie w związku z formułowanym przez wnioskodawczynię żądaniem, zawarte w wyrokach z dnia 27 czerwca 2013r., wiążące wytyczne co dalszego postępowania, zostały przez organy zrealizowane. Dalszej ocenie podlegała zatem zasadność uznania przez nie, iż zachodziły podstawy do odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania płatności, na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W razie gdy strona żąda wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2 art. 145 K.p.a.). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest zaś dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 kpa). Zachowanie terminu miesięcznego musi być wykazane przez stronę. Jego bieg rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05). Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa. Godzi w szczególności w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (p. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1164/95; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 976/05). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie jego wznowienia (art.149 § 3 kpa). Analizując akta niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że stanowisko organów, odmawiające wznowienia postępowania wobec nie spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 148 § 2 K.p.a., jest prawidłowe. Z przedstawionych do kontroli Sądu akt jednoznacznie wynika, że o wydaniu rozstrzygnięć w przedmiocie przyznania R.K. płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na lata 2011 i 2012, skarżąca poinformowana została w treści uzasadnień postanowień organu odwoławczego z dnia "[...]", utrzymujących w mocy postanowienia Kierownika BP ARiMR o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania jej płatności bezpośrednich. Postanowienia Dyrektora ARiMR zostały jej doręczone 8 stycznia 2013r., zaś powzięcia wiadomości w tym dniu o wydaniu wymienionych decyzji, skarżąca nie kwestionowała. W tym stanie rzeczy, przyjęcie przez organy daty 8 stycznia 2013r. jako tej, w której skarżąca dowiedziała się o decyzji i od której rozpoczął bieg, określony w art. 148 § 2 K.p.a., miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie, nie budzi zastrzeżeń. Z akt wynika natomiast, że wniosek o wznowienie skarżąca złożyła dopiero z datą 29 listopada 2013r.. Podkreślić przy tym należy, że podnoszony przez Nią fakt uchylenia postanowień organu z dnia "[...]", wymienionymi wyżej wyrokami WSA z 27 czerwca 2013 r., jest nieistotny dla oceny, czy spełniony został warunek dopuszczający wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., jakim jest powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji w postępowaniu zwyczajnym. Bez znaczenia dla oceny zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. pozostawała argumentacja, o wprowadzeniu skarżącej w błąd w związku z pouczeniem zawartym w wezwaniach z dnia 22 listopada 2013r.. Przy czym podkreślić należy, że z treści tych wezwań wynika, iż realizują one zalecenia Sądu zawarte w wyrokach z dnia 27 czerwca 2013r. I SA/Ol 110/13 i I SA/Ol 111/13, wskazując zarówno na obowiązek jednoznacznego sprecyzowania żądania, jak też w sposób ogólny informując o obowiązujących przepisach prawa, w tym o instytucji wznowienia postępowania. Organ nie precyzował jednakże, ani nie sugerował, które konkretnie przepisy w tym zakresie mogą być przez wnioskodawczynię wykorzystane. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie podnosi się, że użyty w przepisie art. 9 K.p.a. formułującym zasadę udzielania przez organ administracji publicznej informacji, zwrot "należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych" nie może być utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej, czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., II OSK 758/12, LEX nr 1364262). W niniejszej sprawie, mając na uwadze treść pism organu z dnia 22 listopada 2013r., ogólna zasada udzielania informacji stronie, nie została zdaniem Sądu, naruszona. Nie było w szczególności obowiązkiem organów informowanie skarżącej o rozpoczęciu w styczniu 2013r. (po wydaniu decyzji kończących postępowania zwyczajne), biegu terminu do wznowienia tych postępowań. Podkreślić należy, że w interesie skarżącej, która wówczas dowiedziała się o wydanych po zakończeniu postępowania zwyczajnego decyzjach będących przedmiotem wniosków o wznowienie, było dopełnienie obowiązku złożenia tych wniosków w ustawowo określonym terminie. Fakt udzielenia przez organ ogólnej informacji o możliwości skorzystania z instytucji wznowienia w związku z wykonaniem wiążących zaleceń Sądu, nie stanowi uzasadnienia dla uznania słuszności zarzutów skargi, w sytuacji, gdy stosowne pisma procesowe należało złożyć w ustawowo określonym terminie. W powyższych okolicznościach, stanowisko organów, iż w związku ze złożonymi przez E.D. wnioskami z dnia 29 listopada 2013r. nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowań zwyczajnych w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jest zasadne. Słusznie przy tym zauważył organ odwoławczy wydając postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania za rok 2012, iż nie można przyjąć, że złożony w styczniu 2013r. wniosek stanowi doprecyzowanie wniosku z dnia 5 czerwca 2012r., skoro na ten dzień decyzja kończąca postępowanie zwyczajne nie została jeszcze wydana (decyzję za 2012r. wydano dopiero "[...]"). W tym stanie rzeczy, poza dalszymi rozważaniami Sądu, który na podstawie art. 134 § 2 P.p.s.a., orzeka w granicach danej sprawy, należało pozostawić podnoszone w skardze kwestie odnośnie prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 i 2012 r. byłemu małżonkowi skarżącej – R.K., czy też naruszenia art. 12 i art. 14 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Mając powyższe na uwadze, podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..