I SA/Ol 504/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) sędzia WSA Ryszard Maliszewski Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. R. M. (powoływany dalej również jako "strona", "skarżący", "podatnik") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w wysokości 1.016 zł. W uzasadnieniu poddanego kontroli sądowej rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej (powoływany dalej również jako "organ odwoławczy", "organ II instancji") w pierwszej kolejności podał, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", została podjęta przed upływem terminu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązującym od 1 stycznia 2009r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art.33d §2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W dniu 26 kwietnia 2012r. podatnikowi doręczono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 kwietnia 2012r. o zabezpieczeniu na jego majątku zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę, przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok. Zarządzenie zabezpieczenia z dnia 25 kwietnia 2012r. odwoływało się do tej decyzji. Termin przedawnienia został zawieszony na 1.059 dni tj. od dnia doręczenia stronie zarządzenia zabezpieczenia do dnia doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008rok upłynie najwcześniej dopiero w 2017 roku. Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do definicji działalności gospodarczej wyrażonej w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej jako: "O.p."), w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.) oraz w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 ze zm., powoływanej dalej jako: "u.p.d.o.f."). Zgodnie z ostatnim z wyżej wymienionych przepisów, w brzmieniu obowiązującym w 2008r. pozarolniczą działalność gospodarczą stanowi działalność zarobkowa: a) wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, b) polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Organ odwoławczy podzielając ustalenia i wnioski organu I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniach postępowania podatkowego, z których wynikało, że podatnik nie zgłosił do opodatkowania przychodów z tytułu działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży złomu w miesiącach czerwiec – listopad 2008r. w łącznej w wysokości 26.749,20 zł oraz ze sprzedaży płyt betonowych w kwocie 9.385,25 zł. Jak ustalono, R. M. w latach 2006-2010 dokonał sprzedaży złomu na rzecz podmiotów prowadzących punkty skupu złomu w K., tj. "[...]" K. S. oraz Skup i "[...]" P.P., w następujących ilościach: - w 2006r. w ilości 29.072,30 kg na łączną kwotę 17.367,90 zł; - w 2007r. w ilości 58.538,00 kg na łączną kwotę 26.106,06 zł; - w 2008r. w ilości 52.741,20 kg na łączną kwotę 32.634,02 zł; - w 2009r. w ilości 5.420,00 kg na łączną kwotę 2.724 zł. Według przedstawionych przez ww. kontrahentów dokumentów przyjęcia złomu do punktu skupu, stanowił on własność prywatną strony, przy czym rodzaj sprzedawanego złomu stanowiły m.in. rury, pręty, elementy świniarni i suszarni, blachy dekarskie, mosiężna chłodnica samochodu, elementy rur wentylacyjnych. Złom pochodził również z rozbiórki hal w W., co zeznał podatnik do protokołu przesłuchania z 29.03.2012r.. Ustalono również, że od 1983r. posiadał on gospodarstwo rolne w S. o powierzchni 18 ha. W 2004r. dokonał sprzedaży znacznej części ww. gospodarstwa, pozostawiając jedynie oborę i grunt o powierzchni 5 arów. Według wyjaśnień strony złożonych w dniach 22 i 29 marca 2012r. na terenie tej posesji pozostały także maszyny rolnicze nabyte w latach 80-tych i 90-tych XX w., tj. 8 szt. pługów, 10 szt. bron typu ciężkiego oraz samochody ciężarowe wykorzystywane w gospodarstwie: 3 szt. marki "[...]", 3 szt. marki "[...]" oraz ciężki sprzęt gąsienicowy w postaci: 3 szt. "[...]" i 1 szt. "[...]", a ponadto duża ilość części zamiennych. Strona podała, że sprzęt ten był od 2004r. sukcesywnie sprzedawany na złom. W świetle tych wyjaśnień na terenie ww. posesji znajdowała się także m.in. nabyta w latach 90-tych zadaszona suszarnia do zboża o pow. 10m x 10m i wysokości około 3m, którą rozebrano i sprzedano na złom. Waga suszarni wynosiła ok. 40 ton, z czego 35 ton stanowił złom. Podatnik wyjaśnił, że sprzedawany w 2008r. złom to stary zużyty sprzęt z pochodzący z gospodarstwa rolnego, pozostały złom pochodził z rozbiórki hal w W., poza elementami konstrukcji hal (5 sztuk) sprzedanymi Ł. N. Przetrzymywanie od 2004r. złomu podyktowane było chęcią uzyskania korzystnej ceny skupu złomu. Podatnik wskazał również, że nie posiadał dokumentacji nabycia ww. sprzętów ani też pokwitowań przekazania złomu do punktu skupu, nie prowadził też ewidencji przychodów oraz nie ponosił w związku z tym kosztów. Odmawiając wiarygodności powyższym wyjaśnieniom podatnika co do źródła pochodzenia złomu sprzedanego przez niego w 2008r., organ II instancji odwołał się do dowodów z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków: byłej żony skarżącego – E. M. oraz T. F., W.B., J.K, M.S., M.S., Z.R. Zdaniem organu zeznania świadków potwierdzały okoliczność gromadzenia i przetrzymywania przez stronę złomu na terenie byłego gospodarstwa rolnego w S.. Przy tym fakt nabywania złomu w celu jego dalszej odsprzedaży potwierdzili E.M., Z.R., J.K., T.F. i M.S. Zarówno strona, jak i świadkowie zgodnie zeznali, że złom dostarczany był również przez osoby trzecie. Strona przyznała bowiem, że złom w postaci starych zużytych maszyn, tj. pługów, snopowiązałek, samochodów, dostawała w ramach rozliczenia z tytułu wykonania usługi transportu. Z zeznań świadków wynikało również, że podatnik był w posiadaniu ww. sprzętu i samochodów, jednakże wskazana przez nich ilość znacząco odbiega od wyjaśnień podatnika. Ponadto świadkowie podali, iż samochody marki "[...]" i "[...]" były przystosowane do załadunku złomu (żuraw do załadunku, wywrotka). Według ich zeznań, podatnik posiadał również sprzęt do cięcia i prasowania złomu, tj. prasę napędzaną silnikiem elektrycznym i palnik do cięcia metalu. Okoliczność tę potwierdził również sam podatnik w dniu 17 grudnia 2012r.. W ocenie organu II instancji, podatnik nie udokumentował faktu posiadania ww. sprzętu rolniczego i samochodów, które miały mu służyć w prowadzonej we wcześniejszym okresie działalności rolniczej. Faktu posiadania ww. pojazdów nie potwierdzało także pismo Starostwa Powiatowego z dnia 9.10.2012r., z którego wynikało, że podatnik figurował jedynie jako właściciel od dnia 12 grudnia 2000r. ciągnika samochodowego marki "[...]", oraz samochodu osobowego od 18.04.2012r.. Z zeznań świadków wynikało również, że na terenie posesji byłego gospodarstwa podatnika nie znajdowała się ani suszarnia do zboża ani świniarnia. Ponadto z pism punktów skupu złomu z dnia 28.01.2013r. wynika, że zdający sam deklaruje pochodzenie złomu oraz przedmiot złomu, zaś przy dużych partiach zdawanego złomu podaje te elementy, które występują w przeważającej ilości. Organ odwoławczy wskazał, że w 2008r. podatnik wykonywał na rzecz A. S.A. usługę rozbiórki sześciu obór dla krów (hal) i budynku kotłowni we wsi W.. Budynki składały się z konstrukcji stalowej, dachy pokryte były eternitem, ściany z gazobetenu, posadzki i fundamenty betonowe. Wynagrodzeniem za tę usługę było przejęcie na własność materiałów pochodzących z rozbiórki. Według wyjaśnień Spółki wykonawca zutylizował eternit i przejął na własność złom z sześciu budynków. Całość powstałego z rozbiórki gruzu zalega obecnie na terenie działki 50/8 (terenu rozbiórki we wsi W.), ponieważ nie był on w stanie sfinansować operacji rozkucia posadzek i fundamentów oraz skruszenia gruzu do wielkości handlowej. Spółka wskazała również, że strona dokonała rozbiórki budynku kotłowni. Wszystkie budynki zostały rozebrane do końca 2008r.. Podatnik uzyskał także przychód ze sprzedaży 81 sztuk płyt betonowych w wysokości 11.450 zł (brutto), co potwierdza umowa kupna-sprzedaży z 18.01.2008r. przesłana przez B. Sp. z o.o.. Zapłaty dokonano w dniu podpisania umowy. Były to płyty oporowe do produkcji kiszonki, co podał podatnik do protokołu przesłuchania z dnia 22.03.2012r.. Jednakże nie pamiętał okoliczności ich nabycia, nie przedstawił również kosztów związanych z nabyciem tych płyt. Organ odwoławczy ocenił, że handel płytami betonowymi miał charakter ciągły, trwał bowiem w kolejnym roku. Jak ustalono, podatnik w 2009r. zawarł podobną umowę z J. B. L. "C." w B. na sprzedaż około 1.000 sztuk płyt drogowych. Powyższe świadczy o ciągłości działań podejmowanych w celach zarobkowych oraz zorganizowanym charakterze działań. Stąd też przychody z tego tytułu podlegają opodatkowaniu jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem dochodowym od osób fizycznych. O zorganizowanym i uporządkowanym charakterze działań podatnika świadczy gromadzenie złomu od 2004r., oraz posiadanie specjalistycznego sprzętu umożliwiającego przygotowanie złomu do sprzedaży. Działalności tej można przypisać cechę ciągłości. Istotą działań ciągłych jest ich kontynuowanie w określonym czasie, a przeciwieństwem ciągłości nie jest sporadyczność działań, lecz ich jednorazowość. Dla istnienia ciągłości w przypadku aktywności podatnika istotny jest też zamiar, który wskazuje na to, że czynności te będą podejmowane wielokrotnie, choćby w nieregularnych odstępach czasu. Sprzedaż złomu w 2008r. nie miała charakteru jednorazowego, lecz występowała od czerwca do listopada 2008r.. O tym, że działalność podatnika w zakresie sprzedaży złomu nie była okazjonalna świadczy również ilość i rodzaj posiadanego złomu. Organ II instancji stwierdził, że czynności polegające na wielokrotnych transakcjach sprzedaży złomu stanowiły – ze względu na przedmiot, skalę przedsięwzięcia, zawodowy i powtarzalny charakter działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym –działalność gospodarczą, stanowiącą źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., do którego nie ma zastosowania wyłączenie o którym mowa w pkt 8 lit. d) ww. ustawy. Stanowisko to potwierdzały następujące okoliczności faktyczne sprawy: - gromadzenie złomu latami celem uzyskania najkorzystniejszej ceny rynkowej sprzedaży w punkcie skupu złomu (wskazuje to na zarobkowy charakter przedsięwzięcia), - przyjmowanie złomu od osób trzecich, a następnie jego odsprzedaż, - segregowanie złomu, - posiadanie sprzętu umożliwiającego przygotowanie złomu do sprzedaży (pocięcie, załadunek, transport), różnorodny asortyment złomu, - nawiązanie kontaktów z firmami zajmującymi się skupem złomu (współpraca taka była nieodzowna w związku z posiadaną przez podatnika znaczną ilością złomu, niespornym jest fakt sprzedaży przez podatnika, na podstawie ww. dowodów, około 150 ton złomu), rozmiar i częstotliwość sprzedaży w latach 2006-2009 (sprzedaż złomu nie miała charakteru przypadkowego), - zorganizowany charakter działań (przygotowanie złomu do załadunku, transport), - ogrodzenie i zabezpieczenie terenu, na którym znajduje się złom, - sprzedaż złomu jako jedyne źródło utrzymania podatnika, - sprzedaż płyt betonowych. Zdaniem organu wskazane okoliczności wyczerpują znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., tj. działalność zarobkowa o zorganizowanym sposobie działania w obrocie gospodarczym, wykonywana w sposób ciągły i we własnym imieniu. Odwołując się do orzecznictwa sądowego (m.in. wyroki NSA: z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. akt II FSK 28/08, z dnia 11 października 2005r., sygn. akt II FSK 543/05), organ odwoławczy podkreślił m.in., że dla kwalifikacji wykonywanych czynności do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, nie ma znaczenia wysokość dochodu osiągniętego przez podatnika, gdyż podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej każdy podmiot podejmuje pewne ryzyko, sprowadzające się do tego, iż prowadzona działalność może dawać określone zyski jak i straty. Działania strony były ukierunkowane na osiągnięcie zysku, czego dowodzi gromadzenie złomu przez lata, w celu uzyskania korzystniejszej ceny sprzedaży oraz uzyskany przez podatnika w 2008r. przychód w wysokości 26.749,20 zł oraz ze sprzedaży płyt betonowych w kwocie 9.385,25 zł. W istocie działalność ta była sposobem uzyskiwania środków na utrzymanie, a nie jak podawał podatnik – jedynie wyzbywaniem się starych niepotrzebnych przedmiotów. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się przy tym z twierdzeniem, że sprzedaż rzeczy, które miały być wykorzystywane pierwotnie w gospodarstwie rolnym, została dokonana w trybie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f., tj. po upływie sześciu miesięcy od dnia kiedy nastąpiło ich nabycie. W ocenie organu, również nabycie rzeczy do majątku osobistego nie wykluczało ich sprzedaży w ramach działalności gospodarczej w sytuacji, gdy sprzedaż tego majątku miała zorganizowany charakter (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 października 2008r., sygn. akt I SA/Ol 367/08). Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo określono wysokość zobowiązania, przyjmując przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008r. w wysokości 36.134,45 zł, i zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatek udokumentowany fakturą VAT nr "[...]" z dnia 15.09.2008r. wystawioną przez firmę D. – E.J. w wysokości 27.697,80 zł w związku z utylizacją eternitu z rozbiórki hal w W. Dochód w wyniósł zatem 8.436,65 zł, a podatek 1.016 zł. Końcowo organ II instancji nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej uznając, że materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a dokonana na jego podstawie ocena nie naruszała art.191 tej ustawy. Wskazał, że pozyskano szereg dowodów, w tym od kontrahentów, zeznań podatnika i zeznań świadków. Ocenił również, że wbrew zarzutom odwołania pytania zadane świadkom były wyczerpujące, a ich odpowiedzi – zrozumiałe. Stąd też wniosek o powtórne przesłuchanie wszystkich świadków nie zasługiwał na uwzględnienie. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia w sytuacji, gdy dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są zgromadzone w sprawie dowody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej R. M. powołał się na zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W treści skargi podniósł, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona. Nigdy nie był bowiem przedsiębiorcą. Sprzedaży złomu dokonywał aby się utrzymać i pozyskać środki do życia. Złom pochodził głównie z byłego gospodarstwa rolnego, jakie kiedyś posiadał. Podał, że zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji dotyczą również zaskarżonej decyzji. W odwołaniu natomiast podniósł, że materiał dowodowy nie został dostatecznie wyjaśniony, są rozbieżności w zeznaniach świadków, nie przeprowadzono oględzin i nie wiadomo czy hale wciąż stoją. Materiał dowodowy oceniono zaś szczątkowo i wybiórczo, tak, aby wyciągnąć wniosek o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Podniósł w skardze, że jest osobą bezrobotną. Utrzymuje się z prac dorywczych, z których wysokość środków wystarcza jedynie na wyżywienie i potrzeby higieniczne. Ze względu na wiek ma problemy ze znalezieniem i utrzymaniem pracy. Postępowanie podatkowe nakłada niezasadnie obowiązki podatkowe, których skarżący nie jest w stanie ponieść. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art.133 §1 i 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Zatem sąd ocenia decyzję według stanu faktycznego ustalonego w trakcie postępowania administracyjnego, oraz odnośnego stanu prawnego, obowiązującego w czasie, którego dotyczy decyzja. Analiza akt sprawy doprowadziła do stwierdzenia, że w sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych w art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a. przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jej podstawę materialnoprawną stanowią przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (w skrócie u.p.d. o f.) w brzmieniu obowiązującym w 2008r. Ustawa w art. 3 stanowi, że osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów. Zgodnie z art. 9 ust.1 u.p.d.o f opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c (...). W art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ustawa wymienia źródła przychodów, a w dalszych przepisach zasady opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł przychodów. Skarżący nie kwestionuje faktu uzyskania w roku 2008 przychodu, w wysokości ustalonej w decyzji, ze sprzedaży złomu i płyt drogowych. Uznaje natomiast, że jego aktywność zarobkowa nie miała cech działalności gospodarczej, jak to przyjęły organy podatkowe obu instancji, zatem nie powinna podlegać opodatkowaniu. W tym zakresie, wskazując na argumentację z odwołania, zarzuca naruszenie art. 121, art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 pkt 9 O.p., art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f . W ocenie Sądu zarzuty te nie są uzasadnione. Organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zasady prawdy obiektywnej oraz dokonały jego analizy i oceny mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Dokonana przez organy ocena dowodów w rozpoznanej sprawie, w szczególności dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków, nie nosi znamion dowolności. Organy obu instancji wszechstronnie rozważyły zebrany w sprawie materiał i wyprowadziły z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w pełni odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek gromadzenia dowodów ciążący na organach podatkowych nie ma charakteru nieograniczonego, zwłaszcza, gdy zgromadzone dowody pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tym samym organy podatkowe nie naruszyły zasady praworządności, ani zasady zaufania. W przeciwieństwie do oceny wyrażonej przez podatnika, materiał dowodowy został dostatecznie wyjaśniony i nie ma rozbieżności w zeznaniach świadków. Nie było potrzeby przeprowadzenia oględzin, gdyż nie jest istotne w sprawie, czy hale wciąż stoją, jak to podniosła strona. Kluczowe w sprawie jest ustalenie, czy skarżący dokonując sprzedaży złomu i płyt betonowych w 2008r. prowadził w tym względzie działalność gospodarczą. Niewadliwie ustalony stan faktyczny mógł stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie bezspornie wynika, iż w latach 2006-2009 skarżący prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą, polegającą głównie na sprzedaży części i akcesoriów do pojazdów, materiałów budowlanych oraz złomu. Zasadna była zatem ocena czynności podejmowanych przez niego w tym zakresie w 2008r. przy uwzględnieniu, że również w latach 2006 i 2007, a także w latach 2009 i 2010 dokonywał on sprzedaży różnych przedmiotów oraz złomu w punktach skupu w K. Zarówno z zeznań strony jak i przesłuchanych w sprawie świadków wynika, że skarżący gromadził złom na terenie posesji byłego gospodarstwa rolnego. Z zeznań świadków wynika ponadto, że złom był zwożony, zbierany, skupowany, co przeczy twierdzeniom, że stanowiły go w zasadzie wyłącznie sprzęty używane poprzednio w gospodarstwie rolnym. Sam skarżący, w zeznaniu z dnia 17.12.2012r. przyznał, że złom był też dostarczany na jego posesję przez osoby trzecie, które wyzbywały się w ten sposób niepotrzebnych sprzętów. Znamienna jest przy tym okoliczność, że skarżący przyjmował także złom w ramach rozliczenia za świadczone usługi. Wynika to jednoznacznie z jego zeznań, a ponadto ze znajdujących się w aktach sprawy innych dowodów, m.in. dotyczących rozbiórki różnych budowli. Zatem z pozyskiwania i gromadzenia złomu a następnie jego sprzedaży skarżący uczynił źródło przychodów. Ten sam sposób działania miał miejsce w 2008r. Bezsporne jest, że skarżący zobowiązał się do wykonania na rzecz A. S.A usługi rozbiórki 6-ciu budynków gospodarczych oraz kotłowni i uporządkowania terenu na działce nr 50/8 położonej we wsi W.. Według umowy, wynagrodzeniem za tę usługę było przejęcie na własność materiałów z rozbiórki, w tym elementów stalowych, które skarżący częściowo dostarczył do punktów skupu złomu w 2008 r. Częściowo materiały z rozbiórki skarżący zbył na rzecz Ł. N., a przychód z tej transakcji otrzymał w 2009 roku. Oprócz sprzedaży złomu skarżący zbywał różne inne materiały i przedmioty, które ponad wszelką wątpliwość nie mogły pochodzić ze zlikwidowanego w 2004r. gospodarstwa rolnego, jak chociażby płyty drogowe, sprzedane na podstawie umowy z dnia 18.01.2008r. B. Sp. z o.o. Taki stan faktyczny, mający potwierdzenie w zeznaniach skarżącego, wyjaśnieniach kontrahentów, zeznaniach Ł. N., dowodach dostarczania złomu do punktów skupu oraz fakturze dotyczącej utylizacji azbestu, niewątpliwie dowodzi, że aktywność zarobkowa skarżącego miała cechy działalności gospodarczej. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o f. źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie natomiast z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., działalność gospodarcza albo pozarolnicza działalność gospodarcza - oznacza działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Słusznie organy podatkowe odwołały się do utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, że na ocenę, że prowadzona działalność jest działalnością gospodarczą nie wpływają formalne znamiona tej działalności, bowiem oceny czy dana działalność jest działalnością gospodarczą dokonuje się w sposób obiektywny, niezależnie od tego jak działalność tę ocenia i nazywa prowadzący tę działalność i czy wypełnia związane z tą działalnością obowiązki. Organ odwoławczy prawidłowo wyeksponował te elementy stanu faktycznego, które w jego ocenie złożyły się na przyjęcie, że ze względu na przedmiot, skalę przedsięwzięcia, zawodowy i powtarzalny charakter działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym, czynności polegające na wielokrotnym transakcjach sprzedaży złomu stanowią określoną w art. 10 ust.1 pkt 3 u.p.d.o f. działalność gospodarczą stanowiącą źródło przychodu, do którego nie ma zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art.10 ust.1 pkt 8 lit d) tej ustawy. Trzeba przy tym podkreślić, że według ostatnio wymienionego przepisu, nie stanowi źródła przychodu sprzedaż rzeczy ruchomych po upływie 6-ciu miesięcy od końca miesiąca w którym zostały nabyte wówczas, gdy zostały one nabyte na własne potrzeby osoby fizycznej. Przepis ten w żadnym wypadku nie ma zastosowania do rzeczy, które z istoty swojej nie mogły zaspakajać jakichkolwiek potrzeb, poza ich odsprzedażą, celem pozyskiwania środków na utrzymanie, jak to podnosi skarżący. Niewątpliwie zaś wielokrotna sprzedaż rzeczy w tym celu nabywanych (niezależnie od tego czy odpłatnie czy też nieodpłatnie) jest działalnością handlową. Zauważyć trzeba, że podejmowane przez skarżącego działania miały charakter szerszy, obejmowały bowiem także świadczenie usług, w wyniku których złom był pozyskiwany, zatem podejmowane były w sposób zorganizowany i planowany, co świadczy o tym, że była to działalność gospodarcza. Cechą prowadzonej działalności gospodarczej jest również jej ciągłość. Pojęcia ciągłości przy interpretacji działalności gospodarczej nie należy rozumieć jako wykonywanie działalności bez przerwy. Istotnym jest bowiem podjęty zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu. Nie może ulegać wątpliwości, że skarżący taki zamiar powziął, bowiem gromadził i sprzedawał złom, a także inne rzeczy w okresie kilku lat. Podkreślić należy, że wykonywanie działalności gospodarczej może być przez osobę fizyczną w zasadzie w dowolnym momencie rozpoczęte, jak i zakończone. Działalność ta może być również wstrzymana, na przykład w oczekiwaniu na bardziej sprzyjające okoliczności. Aczkolwiek cechą działalności gospodarczej jest zorganizowany charakter to jednak prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie wymaga żadnej organizacji w sensie instytucji. Niezbędnym jest, aby działania te pozwalały na odróżnienie jej od innego charakteru działalności, np. pomocy sąsiedzkiej, nawet odpłatnej. Za istotny dla uznania zorganizowanego charakteru działalności należy uznać fakt, że skarżący dysponował sprzętem przydatnym przy obróbce złomu, a także odpowiednim do przewozu złomu pojazdem, natomiast w zakresie usług rozbiórki budynków i budowli odpowiednimi uprawnieniami. Należy ponownie podkreślić, że w sprawie wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności towarzyszące działalności prowadzonej przez skarżącego, które wskazują na profesjonalizm działania w celu realizacji zysku z określonego źródła. Nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy teza stawiana w skardze, iż skarżący dokonywał sprzedaży osobistego majątku. Zatem ocena dokonana przez organy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest stronnicza, jak uważa skarżący, a wniosek o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej w 2008r. został przekonująco wykazany i umotywowany. Sąd nie dostrzegł, by w zaskarżonej decyzji popełniono błędy w ustaleniu podstawy opodatkowania jak i wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok. Ponadto prawidłowo organy podatkowe uznały, że zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu, z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 O.p. Podnoszone w skardze, a także na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego okoliczności dotyczące aktualnej, trudnej sytuacji skarżącego, nie mogły mieć żadnego wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji jako podjętej zgodnie z przepisami prawa materialnego jak i regułami procedury podatkowej. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.