I SA/Ol 505/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) sędzia WSA Ryszard Maliszewski Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. R. M. (powoływany dalej również jako "strona", "skarżący", "podatnik") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług. Powyższą decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2007r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r., oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień 2009r. w kwocie 330 zł, październik 2009r. w kwocie 44 zł, grudzień 2009r. w kwocie 117 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w okresie od lutego 2006r. do grudnia 2009r. R. M. prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży różnych przedmiotów, w tym złomu podmiotom prowadzącym punkty skupu złomu. Organ I instancji ustalił, że podatnik w 2006r. ze sprzedaży kół, opon i złomu osiągnął przychód w kwocie 54.957,98 zł. W marcu 2006 r. przychód przekroczył kwotę 39.200,- zł uprawniającą do zwolnienia z podatku od towarów i usług, zatem podatnik stał się czynnym podatnikiem tego podatku. Zobowiązania podatkowe za marzec i kwiecień 2007r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r. uległy przedawnieniu, natomiast zobowiązania za objęte postępowaniem miesiące roku 2009 nie uległy przedawnieniu, w związku z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego organ I instancji określił stronie wysokość zobowiązań za wrzesień, październik i grudzień 2009r. przyjmując dane wynikające z dowodów przyjęcia odpadów metali, pozyskanych z dokumentacji firmy A. P.P. z siedzibą w K., stosując stawkę podatku 22%. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podał, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej termin przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2009r. upłynął z dniem 31 grudnia 2014r., a za grudzień 2009r. upłynie z dniem 31 grudnia 2015r. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4, obowiązującym od 1 stycznia 2009r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W dniu 26 kwietnia 2012r. podatnikowi doręczono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 kwietnia 2012r. o zabezpieczeniu na jego majątku zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę, przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług, m.in. za wrzesień, październik, grudzień 2009r. Zarządzenie zabezpieczenia z dnia 25 kwietnia 2012r. odwoływało się do tej decyzji (rubryka 44) i dotyczyło podatku VAT. Termin przedawnienia został zawieszony na 1.059 dni tj. od dnia doręczenia stronie zarządzenia zabezpieczenia do dnia doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, grudzień 2009r. upłynie najwcześniej dopiero w 2017 roku. Organ odwoławczy zaznaczył, że przepis art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie do zobowiązań podatkowych powstałych po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r. nr 209, poz. 1318), tj. po dniu 1 stycznia 2009r.. Wobec powyższego organ I instancji był zobligowany do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązań w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień 2007r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r.. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji zawartej w odwołaniu, że dokonana przez podatnika w 2009r. sprzedaż złomu w łącznej ilości 5.420 kg. nie stanowiła działalności gospodarczej. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawa o VAT) w brzmieniu obowiązującym w 2009r., opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przytoczył definicję towarów z art. 2 pkt 6, oraz definicję dostawy z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Odwołał się do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy wskazując, ze podatnikami są m.in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na rezultat takiej działalności. Podał następnie, że po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej nastąpiła implementacja VI dyrektywy, w tym jej art. 4 ust. 1, a od 1 stycznia 2007r. art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006r., nr 347/1) i przedstawił pojęcia podatnika, działalności gospodarczej. Wskazał, że podmiot opodatkowania zdefiniowany został w relacji do pojęcia podatnika, gdyż zgodnie z art. 2 VI dyrektywy, a obecnie art. 2 ust. 1 lit. a, c dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług. W świetle powyższych uregulowań wspólnotowych oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, dany podmiot uznawany jest za podatnika podatku od towarów i usług, jeżeli działa niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnicze czy wykonujący wolny zawód. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że poczynione przez organ I instancji ustalenia w pełni dowodzą, że podatnik, w odniesieniu do dokonywanych przez siebie czynności, polegających na handlu w głównej mierze złomem, ale też oponami i kołami rolniczymi, był podatnikiem VAT. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w latach 2006-2009 wielokrotnie dokonał sprzedaży złomu na rzecz podmiotów prowadzących punkty skupu złomu w K. tj. firmie K. S. "[...]", jak i firmie P.P. "A.", w następujących ilościach: - w 2006r. w ilości 29.072,30 kg na łączną kwotę 17.367,90 zł; - w 2007r. w ilości 58.538,- kg na łączną kwotę 26.106,06 zł; - w 2008r. w ilości 52.741,20 kg na łączną kwotę 32.634,02 zł; - w 2009r. w ilości 5.420,- kg na łączną kwotę 2.724,- zł. Według przedstawionych przez ww. kontrahentów strony dokumentów przyjęcia złomu do punktu skupu stanowił on własność prywatną, przy czym rodzaj sprzedawanego złomu stanowiły m.in. elementy kratownic, rur, konstrukcji, wentylacyjne, suszarni, świniami, kojców, szamba, blachy, części maszyn rolniczych, siatka, zaś w okresie objętym postępowaniem w niniejszej sprawie - kątowniki, szyny, drzwi stalowe, żeliwo, elementy pieca centralnego ogrzewania. Na podstawie dokumentacji posiadanej przez punkty skupu tj. formularzy przyjęcia odpadów, umowy kupna - sprzedaży, ustalono, że podatnik w okresie od 2006r. do 2009r. dokonał 125 transakcji sprzedaży: złomu w ogólnej ilości 145.771,50 kg, opon używanych w ogólnej ilości 50 szt., kół rolniczych w ogólnej ilości 73 szt., płyt betonowych w ogólnej ilości 81 szt.. Z zeznań złożonych w dniu 22 i 29 marca 2012r. wynika, że strona miała od 1983r. gospodarstwo rolne - o pow. 18 ha znajdujące się w S. W 2004r. dokonała sprzedaży znacznej jego części, pozostawiając sobie jedynie działkę zabudowaną oborą o powierzchni 5 arów. Według wyjaśnień, na terenie posesji w S. pozostały, nabyte w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, samochody ciężarowe (10 szt.), maszyny rolnicze (np. brony typu ciężkiego, pługi), suszarnia do suszenia zboża (zadaszona o powierzchni 10 x 10 metrów, wysokości około 3 metrów, wadze około 40 ton), koła i opony (około 100 szt.), rury i siatka ogrodzeniowa (razem ponad 17 ton). Strona podała, że sprzęt ten sukcesywnie sprzedawała na złom. Jak wyjaśniła nie nabywała "złomu w czystej postaci" w latach 2006-2009. Wskazała również, że w 2008r. przejęła hale we wsi W. za usługę rozebrania i posprzątania terenu. Uzyskany złom z rozbiórki hal był wielkości około 2 ton. Część prac rozbiórkowych dokonał na przełomie 2008 i 2009r. Ł. N., który zgodnie z podpisaną umową z dnia 13 listopada 2008r. odkupił od strony pięć konstrukcji hal stalowych oraz ściennych elementów za kwotę 200.000,- zł. Ostatecznie podwykonawca zapłacił stronie kwotę 131.500,- zł (dowody KP wystawił Ł. N.). Podatnik zeznał, że nie ponosił w 2009r. kosztów z tytułu np. zużycia energii elektrycznej, kosztów zakupu paliwa, usług obcych, środków czystości, narzędzi. Wskazał również, że nie prowadził żadnych ewidencji dotyczących sprzedaży złomu, nie posiada dokumentacji potwierdzającej nabycie i sprzedaż ww. towarów, ponieważ - w jego odczuciu - nie prowadził działalności gospodarczej. Opisane sprzęty przetrzymywał od 2004r. po to, żeby uzyskać korzystniejszą cenę skupu złomu. Wyjaśnił również, że w latach 2006-2009 był na utrzymaniu matki. Odmawiając wiarygodności powyższym wyjaśnieniom podatnika co do źródła pochodzenia złomu sprzedanego przez niego w latach 2006-2009, organ II instancji odwołał się do dowodów z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków: byłej żony skarżącego – E. M. oraz T. F., W. B., J. K., M.S., M.G., Z.R. Zdaniem organu zeznania świadków potwierdzały okoliczność gromadzenia i przetrzymywania przez stronę złomu na terenie byłego gospodarstwa rolnego w S.. Przy tym fakt nabywania przez podatnika złomu w celu jego dalszej odsprzedaży potwierdzili E.M., Z.R., J.K., T.F. i M.G.. Zarówno strona, jak i świadkowie zgodnie zeznali, że złom dostarczany był również przez osoby trzecie. Strona przyznała bowiem, że złom w postaci starych zużytych maszyn, tj. pługów, snopowiązałek, samochodów, dostawała w ramach rozliczenia z tytułu wykonania usługi transportu. Z zeznań świadków wynikało również, że podatnik był w posiadaniu ww. sprzętu i samochodów, jednakże wskazana przez nich ilość znacząco odbiega od wyjaśnień podatnika. Ponadto świadkowie podali, iż samochody marki "[...]" i "[...]" były przystosowane do załadunku złomu (żuraw do załadunku, wywrotka). Według ich zeznań podatnik posiadał również sprzęt do cięcia i prasowania złomu, tj. prasę napędzaną silnikiem elektrycznym i palnik do cięcia metalu. Okoliczność tę potwierdził również sam podatnik w dniu 17 grudnia 2012r.. W ocenie organu II instancji nie można uznać, że podatnik wyzbywał się jedynie rzeczy, które były wykorzystywane pierwotnie w gospodarstwie rolnym. Strona nie udokumentowała faktu posiadania ww. sprzętu rolniczego i samochodów, które miały jej służyć w prowadzonej we wcześniejszym okresie działalności rolniczej. Faktu posiadania ww. pojazdów nie potwierdzało także pismo Starostwa Powiatowego z dnia 9.10.2012r., z którego wynikało, że podatnik figurował jedynie jako właściciel od dnia 12 grudnia 2000r. ciągnika samochodowego marki "[...]", oraz samochodu osobowego od 18.04.2012r.. Z zeznań świadków wynikało również, że na terenie posesji byłego gospodarstwa podatnika nie znajdowała się ani suszarnia do zboża ani świniarnia. W oparciu o zeznania świadków można stwierdzić ponadto, że gospodarstwo podatnika nie było ogrodzone, a tym samym złom w postaci rur i siatki do ogrodzenia nie mógł pochodzić z gospodarstwa. W tej sytuacji twierdzenie strony, że tego rodzaju i w takiej ilości złom jest pozostałością po działalności rolnej, w ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie. Na tym tle organ II instancji uznał, że czynności strony polegające na wielokrotnych transakcjach sprzedaży złomu stanowiły – ze względu na przedmiot, skalę przedsięwzięcia, zawodowy i powtarzalny charakter działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym –działalnością gospodarczą. Stanowisko to potwierdzały następujące okoliczności faktyczne sprawy:- gromadzenie złomu latami celem uzyskania najkorzystniejszej ceny rynkowej sprzedaży w punkcie skupu złomu (wskazuje to na zarobkowy charakter przedsięwzięcia), - przyjmowanie złomu od osób trzecich, a następnie jego odsprzedaż, - segregowanie złomu, - posiadanie sprzętu umożliwiającego przygotowanie złomu do sprzedaży (pocięcie, załadunek, transport), - różnorodny asortyment złomu, - nawiązanie kontaktów z firmami zajmującymi się skupem złomu (współpraca taka była nieodzowna w związku z posiadaną przez podatnika znaczną ilością złomu, niespornym jest fakt sprzedaży przez podatnika około 150 ton złomu), - rozmiar i częstotliwość sprzedaży w latach 2006-2009 (sprzedaż złomu nie miała charakteru przypadkowego), - zorganizowany charakter działań (przygotowanie złomu do załadunku, transport), - ogrodzenie i zabezpieczenie terenu, na którym znajduje się złom, - sprzedaż złomu jako jedyne źródło utrzymania podatnika. W świetle powyższego za uzasadnione organ uznał przypisanie charakteru handlowego podejmowanym przez stronę działaniom, co wiąże się z wypełnieniem dyspozycji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i uznaniem ich za opodatkowaną działalność gospodarczą oraz uznaniem strony z tytułu tych czynności za podatnika od towarów i usług. Fakt, że strona nie uważała sprzedaży złomu jako wykonywanej w ramach działalności gospodarczej, nie wpływa na uzyskanie statusu podatnika w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. W świetle przepisów ustawy o VAT powstanie zobowiązania podatkowego w tym podatku nie wiąże się ze zgłoszeniem do właściwego organu ewidencyjnego tego faktu, lecz wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W konsekwencji opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie dostawa towarów nie tylko wtedy, gdy dokonywał jej będzie zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług, a także wówczas, gdy dokonywać jej będzie osoba fizyczna, jeżeli okoliczności wskazują na zamiar handlu. W związku z powyższym dla uznania statusu podatnika podatku od towarów i usług istotne znaczenie ma jego stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność, a nie jego wola bycia podatnikiem. Organ II instancji podał, że wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013r. sygn. akt I SA/Ol 558/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r.. Za niezasadny organ uznał zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w których definiują działalność gospodarczą. Organ ocenił, że wprawdzie definicje zawarte w tych ustawach oraz w ustawie o podatku od towarów i usług nie są identyczne, ale wszystkie wskazują na zorganizowany, ciągły (stały) i zarobkowy charakter tej działalności. Podatnik latami gromadził złom na terenie swojej posesji, poddawał go segregacji posiadając przydatne do tego urządzenia, a następnie go zbywał czyniąc to w ramach działalności gospodarczej, prowadzonej w sposób zorganizowany, w celach zarobkowych. Organ II instancji przedstawił treść art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2006r. i podniósł, że podatnik nie dopełnił w zakresie podatku od towarów i usług obowiązków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. nie prowadził ewidencji księgowej, nie dokonał rejestracji, nie składał deklaracji VAT-7 i nie uiszczał podatku VAT. Organ I instancji ustalił, na podstawie art. 113 ust. 5 ustawy o VAT, że strona w marcu 2006r. przekroczyła kwotę 39.200,- zł uprawniającą do zwolnienia od podatku od towarów i usług (rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23.11.2005r. Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1949), a więc stała się podatnikiem tego podatku. Zasadnie zatem, po utracie warunków do zwolnienia, organ I instancji określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące, które nie uległy przedawnieniu, tj. wrzesień, październik, grudzień 2009r. w kwotach wskazanych w sentencji decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art.19 ust.13 pkt 5 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2009r. obowiązek podatkowy z tytułu dostawy złomu powstał w dniu przekazania złomu i przyjęcia za niego zapłaty. Wyliczając podatek należny za podstawę opodatkowania przyjęto kwoty uzyskane ze sprzedaży złomu, bez prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, o którym mowa w art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Strona w toku postępowania, mimo wielokrotnych wezwań, nie przedłożyła żadnej faktury VAT związanej z zakupem sprzedanych towarów. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej uznając, że materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a dokonana na jego podstawie ocena nie naruszała art. 121, art. 122, art. 180 i art. 187 ww. ustawy. Ocenił również, że wbrew zarzutom odwołania pytania zadane świadkom były wyczerpujące, a ich odpowiedzi – zrozumiałe. Stąd też wniosek o powtórne przesłuchanie wszystkich świadków organ II instancji uznał za niezasługujący na uwzględnienie i podał, że samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia w sytuacji, gdy dla prawidłowego procesowego odtworzenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są zgromadzone w sprawie dowody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję R. M. zarzucił naruszenie przepisów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W treści skargi podniósł, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona. Nigdy nie był bowiem przedsiębiorcą. Sprzedaży złomu dokonywał aby się utrzymać i pozyskać środki do życia. Złom pochodził głównie z byłego gospodarstwa rolnego, jakie kiedyś posiadał. Natomiast w odwołaniu od decyzji I instancji, na które się powołał w skardze, podniósł naruszenie art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 pkt 9 tej ustawy, art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19, art. 96 ust. 1, art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 109 ust. 3, art. 113 ust. 5 ustawy o VAT. Zarzucił, że materiał dowodowy nie został dostatecznie wyjaśniony, są rozbieżności w zeznaniach świadków, nie przeprowadzono oględzin i nie wiadomo czy hale wciąż stoją (odnośnie sprzedaży złomu pochodzącego z rozbiórki hal w W.). Materiał dowodowy oceniono zaś szczątkowo i wybiórczo, tak aby wyciągnąć wniosek o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Zatem sąd ocenia decyzję według stanu faktycznego ustalonego w trakcie postępowania administracyjnego, oraz odnośnego stanu prawnego, obowiązującego w czasie, którego dotyczy decyzja. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią powołane w niej przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym w 2009r., określające zakres obowiązku podatkowego, pojęcia podatnika oraz jego prawa i obowiązki, Skarżący, zarzucając decyzji naruszenie zasad postępowania podatkowego oraz przepisów wymienionej ustawy nie kwestionuje ustaleń, że w okresie od stycznia 2006r. do grudnia 2009r. dokonywał sprzedaży opon, kół, płyt betonowych, a głównie złomu na rzecz wymienionych w decyzji podmiotów gospodarczych. Uważa jednak, że ze względu na to, że złom pochodził głównie z byłego gospodarstwa rolnego nie powinien być uznany za czynnego podatnika podatku od towarów i usług, gdyż dokonywana przez niego sprzedaż nie następowała w ramach działalności gospodarczej. W ocenie Sądu to stanowisko pozostaje w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie i przedstawionym w decyzji materiałem dowodowym. Wynika z niego bezspornie, że w latach 2006-2009 skarżący wielokrotnie dokonał sprzedaży złomu na rzecz podmiotów prowadzących punkty skupu złomu w K. w następujących ilościach: - w 2006r. w ilości 29.072,30 kg na łączną kwotę 17.367,90 zł; - w 2007r. w ilości 58.538,- kg na łączną kwotę 26.106,06 zł; - w 2008r. w ilości 52.741,20 kg na łączną kwotę 32.634,02 zł; - w 2009r. w ilości 5.420,- kg na łączną kwotę 2.724,- zł. Według dokumentów przyjęcia złomu do punktu skupu rodzaj sprzedawanego złomu stanowiły m.in. elementy kratownic, rur, konstrukcji, wentylacyjne, suszarni, świniami, kojców, szamba, blachy, części maszyn rolniczych, siatka, oraz - kątowniki, szyny, drzwi stalowe, żeliwo, elementy pieca centralnego ogrzewania. Jak podsumowały organy, skarżący w okresie od 2006r. do 2009r. dokonał 125 transakcji sprzedaży: złomu w ogólnej ilości 145.771,50 kg, opon używanych w ogólnej ilości 50 szt., kół rolniczych w ogólnej ilości 73 szt., płyt betonowych w ogólnej ilości 81 szt.. Zarówno z zeznań strony jak i przesłuchanych w sprawie świadków wynika, że skarżący gromadził złom na terenie posesji byłego gospodarstwa rolnego. Z zeznań świadków wynika ponadto, że złom był zwożony, zbierany, skupowany, co przeczy twierdzeniom, że stanowiły go w zasadzie wyłącznie sprzęty używane poprzednio w gospodarstwie rolnym. Sam skarżący, w zeznaniu z dnia 17.12.2012r. przyznał, że złom był też dostarczany na jego posesję przez osoby trzecie, które wyzbywały się w ten sposób niepotrzebnych sprzętów. Znamienna jest przy tym okoliczność, że skarżący przyjmował także złom w ramach rozliczenia za świadczone usługi. Wynika to jednoznacznie z jego zeznań, a ponadto ze znajdujących się w aktach sprawy innych dowodów, m.in. dotyczących rozbiórki różnych budowli. Bezsporne jest, że złom, sprzedawany w 2009r. pochodził z dokonanej w 2008 i 2009r. rozbiórki 6-ciu budynków gospodarczych oraz kotłowni i uporządkowania terenu na działce nr 50/8 położonej we wsi W. Wynagrodzeniem za tę usługę było przejęcie na własność materiałów z rozbiórki, w tym elementów stalowych, które skarżący częściowo dostarczył do punktów skupu złomu a częściowo zbył na rzecz Ł. N. Oprócz sprzedaży złomu skarżący zbywał różne inne materiały i przedmioty, które ponad wszelką wątpliwość nie mogły pochodzić ze zlikwidowanego w 2004r. gospodarstwa rolnego. Reasumując Sąd stwierdził, że uznanie przez organy podatkowe, iż skarżący, dokonując regularnie sprzedaży złomu, i innych towarów w okresie od 2006r. do grudnia 2009r., w ilościach i wartościach wynikających z dowodów sprzedaży, prowadził działalność gospodarczą, nastąpiło bez naruszenia reguł postępowania podatkowego. Niewątpliwie wielokrotna sprzedaż rzeczy w tym celu nabywanych lub pozyskiwanych w zamian za usługi, jest działalnością handlową. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było prawidłowe zastosowanie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów ustawy o VAT, powołanych w decyzji organu I instancji dla wskazania podstaw prawnych obowiązku rejestracji, prowadzenia ewidencji, składania deklaracji podatkowych przez podatnika, który utracił prawo do zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Skoro organ podatkowy ustalił, że skarżący utracił prawo do zwolnienia podmiotowego w marcu 2006r. to w latach następnych nie mógł korzystać z tego zwolnienia, mimo, że wartość sprzedaży w latach 2007 i 2008r. nie przekraczała limitu określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (który został zwiększony). Zgodnie z treścią art. 113 ust. 11 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r. podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może dopiero po upływie 3 lat, licząc od końca miesiąca, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Z dniem 1 stycznia 2009 r. nastąpiła zmiana treści tego przepisu (art. 1 pkt 59 lit. c ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 209, poz. 1320). Zgodnie z nowym brzmieniem "Podatnik,(...) może, nie wcześniej, niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia, określonego w ust.1". Powyższa zmiana nie spowodowała jednak zmiany charakteru tego przepisu. Mianowicie, z treści tego przepisu wynika, że podatnicy, którzy raz utracili prawo do zwolnienia lub z niego zrezygnowali, nie są objęci z mocy prawa dyspozycją art. 113 ust.1 ustawy o VAT w każdym nowym roku podatkowym, a celem skorzystania z prawa do zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie, powinni złożyć odpowiednie zgłoszenie właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego (VAT-R). Zatem, w odniesieniu do podatnika, który prowadził działalność gospodarczą niezgłoszoną do opodatkowania i utracił prawo do zwolnienia podmiotowego w 2006r. organ podatkowy nie miał podstaw do zastosowania w 2009 roku z urzędu zwolnienia, o którym mowa w art.113 ust.1 ustawy o VAT. Sąd nie dostrzegł, by w zaskarżonej decyzji popełniono błędy w ustaleniu podstawy opodatkowania jak i wysokości podatku. Ponadto prawidłowo organy podatkowe uznały, że zobowiązania określone decyzją nie uległy przedawnieniu, z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 O.p. Podnoszone w skardze, a także na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego okoliczności dotyczące aktualnej, trudnej sytuacji skarżącego, nie mogły mieć żadnego wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji jako podjętej zgodnie z przepisami prawa materialnego jak i regułami procedury podatkowej. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.