I SA/Ol 543/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wiesława Pierechod ( spr. ) Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 26 października 2011r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2007r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]" określającą A.G. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2007r. w kwocie 9.068 zł. Z motywów decyzji i akt podatkowych wynika następujący stan sprawy: Organ I instancji ustalił, że A. G. w okresie od 1.06.1998r. do 31.12.2004r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług konsultingu w przedmiocie analiz, controlingu, rewizji wewnętrznej oraz eksportu. Był zrejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu 21.12.2004r. złożył zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu z dniem 31.12.2004r. W tym samym dniu wpłynęło do Urzędu Skarbowego zawiadomienie o dokonanym spisie z natury na dzień 31.12.2004r., w którym wykazano środek trwały – samochód ciężarowy marki D., numer rejestracyjny "[...]"o wartości rynkowej netto 12.000 zł. Nabycie tego samochodu udokumentowano fakturą VAT z dnia 6.07.1999r., skorygowaną fakturą VAT korekta z dnia 7.07.1999r. na wartość netto 41.217,39 zł i podatek VAT 9.067,83 zł. W dniu 12. 01. 2005r. podatnik zawiadomił o anulowaniu zgłoszenia VAT-Z z uwagi na dalsze wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług z tytułu obrotu nieruchomościami. Ostateczne zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu zostało złożone przez podatnika w dniu 19.11.2007r. Według danych posiadanych przez Urząd Skarbowy, podatnik w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2004r., złożonej w dniu 21.08.2008r., wykazał podatek należny od towarów objętych spisem z natury w kwocie 2.728 zł. Za podstawę opodatkowania przyjął kwtę12.000zł., odpowiadającą wartości rynkowej pojazdu ustaloną według średniej ceny internetowych ofert sprzedaży pojazdów marki D. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że w wydanej decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" określił kwotę zobowiązania podatkowego za grudzień 2004r. w kwocie 6.757zł. Podstawę opodatkowania stanowił obrót z tytułu sprzedaży nieruchomości, natomiast kwota podatku z tytułu spisu z natury 0. Organ podatkowy stwierdził następnie, że podatnik nieprawidłowo ustalił moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu remanentu likwidacyjnego. Mając na względzie ustalenie, że podatnik sprzedaży ostatniej działki dokonał w dniu 20.09.2007r. wywiódł, iż obowiązek podatkowy wynikający z art. 14 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług powstał w dniu 3.10.2007r., czyli nie później niż 14 dnia od zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Organ I instancji przyjął, że podatnik powinien był w spisie z natury wykazać wartość samochodu według ceny nabycia tj. 41.217,39 zł. i od tej kwoty zapłacić podatek należny w kwocie 9.068 zł. Wobec niewypełnienia powyższego obowiązku zaistniała konieczność określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2007r. w wymienionej wyżej kwocie. W odwołaniu od decyzji podatnik podniósł, iż samochód marki D. zakupił i używał na potrzeby działalności gospodarczej, którą zakończył w dniu 31.12.2004r. Powyższy pojazd przekazał do majątku prywatnego, po uprzednim ustaleniu jego wartości rynkowej na kwotę 12.000 zł., zapłacie podatku VAT w kwocie 2.640 zł. i wykazaniu w poz. 36 deklaracji VAT-7 za grudzień 2004r. Zarzucił naruszenie art. 68 § 3 Ordynacji podatkowej przez ingerencję organu podatkowego w zdarzenia gospodarcze, które miały miejsce w 2004r. Wyjaśnił, iż anulowanie zgłoszenia VAT-Z nie nastąpiło z jego inicjatywy a pod wpływem sugestii urzędniczki, w związku z udzieloną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego interpretacją na temat obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych, celem uniknięcia kosztów ponownej rejestracji. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. Wskazał, że poczynając od 2004r. do września 2007r. podatnik dokonywał sprzedaży działek budowlanych, w odniesieniu do których posiadał, wydaną na jego wniosek decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego , polegającego na budowie osiedla domków jednorodzinnych, obejmującym działki o numerach od 20/1 do 20/22 oraz 25. Prowadził zatem działalność gospodarczą nie tylko w zakresie consultingu. Powyższy stan został potwierdzony w wydanych przez organy podatkowe decyzjach o wymiarze zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące, w których wystąpiła sprzedaż działek. Stanowisko organów zaakceptowane zostało w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7.10. 2010r. sygn. akt I SA/Ol 617/10, którym oddalono skargi A . G. na dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług odpowiednio : za poszczególne miesiące 2006r. i za miesiące od stycznia do września 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął, iż dopiero w dniu sprzedaży ostatniej działki podatnik zakończył działalność gospodarczą. Przytoczył treść art. 14 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Stwierdził, że prawidłowo też organ I instancji określił wysokość zobowiązania od środka trwałego-samochodu, który powinien być wykazany w remanencie sporządzonym stosownie do art. 14 ust. 5 pkt 1 ustawy w terminie 14 dni od zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest wartość towarów podlegających spisowi z natury ustalona zgodnie z art. 29 ust. 10, Natomiast według tego przepisu, w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2,podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów a gdy cena nabycia nie istnieje, koszt wytworzenia w momencie dostawy tych towarów. Zdaniem organu, ponieważ w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług brak jest definicji pojęć "cena nabycia" i "koszt wytworzenia" należy odwołać się do przepisów ustawy o podatku dochodowym, gdzie takie pojęcia zostały zdefiniowane. Po przytoczeniu treści art. 22 g ust. 3 i art. 22g ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie powołane definicje odnoszą się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ale mogą też odpowiednio być stosowane do środków obrotowych. Zastosowanie się do tych definicji oznacza, w przypadku remanentu likwidacyjnego, przyjęcie za podstawę opodatkowania VAT wartości netto nabytych towarów. W ocenie organu odwoławczego do ustalenia wartości pojazdu, który powinien być wykazany w remanencie, sporządzonym w dniu 3.10.2007r, oraz opodatkowany, należało przyjąć wartość wynikającą z faktury z dnia 6.07.1999r. (skorygowanej 7.07.1999r) tj. 41.217, 39 zł. Określenie wysokości podatku w kwocie 9.068 zł. jest zatem prawidłowe.(41.217,39 x22% = 9.067,83). Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że podatnik niesłusznie rozgranicza w czasie czynności wykonywane w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej takie jak świadczenie usług od czynności sprzedaży działek, które to czynności również wykonywane były w ramach działalności gospodarczej Oba rodzaje czynności podlegały opodatkowaniu. Faktyczne zakończenie czynności podlegających opodatkowaniu nastąpiło zatem we wrześniu 2007r. Obowiązek opodatkowania towarów objętych spisem z natury powstał w dniu 3.10 2007r. Nie ma więc mowy o przedawnieniu zobowiązania z tego tytułu. Zgodnie z art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej, nie upłynęło 5 lat, licząc od końca roku podatkowego w którym upłynął termin płatności podatku za październik 2007 roku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.G. wniósł o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, jako niezgodnej ze stanem faktycznym, a tym samym naruszającej prawo i interes prawny. W uzasadnieniu wskazał, że działalność gospodarczą zarejestrował od dnia 1.06.1998r. w związku z realizacją zleceń doradczych i analitycznych dla firmy w Duisburgu. Praca wiązała się z częstymi podróżami na terenie Polski, Niemiec i Holandii. Dokonał zakupu samochodu D., który umożliwiał skuteczne przemieszczanie się między siedzibami spółek –córek firmy C., a także między siedzibą a lotniskiem w Warszawie, skąd latał regularnie do Duesseldorfu. Zakup samochodu i jego eksploatacja nie miały żadnego związku z zakupionym do majątku prywatnego w 1999r. 4,5 hektarowym gospodarstwem rolnym. Sprzedaż pierwszych dwóch działek nastąpiła w 2003r. i była wyłączona z obowiązku uiszczenia podatku VAT. W zakresie podatku dochodowego złożył deklarację o przeznaczeniu dochodu ze sprzedaży na własne cela mieszkaniowe. Kontrola tej deklaracji w 2006r. spowodowała wydanie decyzji z dnia 6.03.2006r. w której Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż dochód podlega zryczałtowanemu podatkowi, jako dochód ze źródła wymienionego w art.10 ust.1 pkt.8 lit.a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kolejne dwie działki zostały sprzedane w dniu 30.04.2004r, a następne w 2005r. Skarżący podał, że na jego pytanie związane z wejściem do Unii Europejskiej, o interpretację przepisów Naczelnik Urzędu Skarbowego w końcu 2004r. orzekł, że działki podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 22%. Jednak została ona opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym, a od 2005r.w ogóle nie podlegała opodatkowaniu, z uwagi na upływ 5-cio letniego terminu od zakupu działek. W całym okresie sprzedaży, od 2003r. do początku 2008r. Urząd Skarbowy nie wiązał tej sprzedaży z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Dla potrzeb sprzedaży działek nie był używany samochód, gdyż była ona prowadzona przez licencjonowaną agencję nieruchomości. Następnie skarżący wyjaśnił, iż podjęcie pracy naukowo-dydaktycznej oraz zmniejszona ilość zleceń skłoniła go do wyrejestrowania działalności gospodarczej z dniem 31.12.2004r. W wyniku inwentaryzacji wartość samochodu używanego w tej działalności określono na podstawie ceny rynkowej na 12.000zł. i przekazano do majątku prywatnego. Podatek należny w kwocie 2.640 zł. został wykazany w deklaracji za grudzień 2004r. i odprowadzony na rachunek urzędu we właściwym terminie. Wycofanie wniosku VAT-Z, które nastąpiło na początku 2005r. nie miało nic wspólnego z wcześniej prowadzoną działalnością, a tym samym z pojazdem zinwentaryzowanym i przekazanym do majątku prywatnego lecz było koniecznością wynikającą z interpretacji prawa dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zdaniem skarżącego, organy podatkowe w odniesieniu do pojazdu D. negują art.68 § 3Ordynacji podatkowej, który jednoznacznie określa moment przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za rok 2004 na dzień 31.12.2009r. Próba ingerencji w zdarzenia z roku 2004 pozostaje więc w sprzeczności z tym przepisem. Zdarzenia związane z tym okresem uległy przedawnieniu. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.06.2010r. sygn. akt I FPS 5/09 w którym stwierdzono, że " po upływie terminu przedawnienia postępowanie podatkowe staje się bezprzedmiotowe. Nie powinno być zatem wszczynane, wszczęte zaś powinno zostać umorzone. Na gruncie art. 208 § 1 O.p. brak jest podstaw prawnych do rozróżnienia skutków upływu terminu przedawnienia które nastąpiło po zapłacie podatku od tej sytuacji, gdy nie nastąpiła taka zapłata." W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd nie może zmienić decyzji, o co wniesiono w skardze. Stosownie do art. 145 § 1 pkt.1 lit a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr.153 poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd może uchylić decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oceny zaistnienia powyższych przesłanek Sąd dokonuje na podstawie akt administracyjnych, nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.( art.133 i 134 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe reguły orzekania Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należało uchylić z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Nietrafne jest powoływanie się przez skarżącego na art. 68 § 3 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do określonego w art. 14 ustawy z dnia 11marca 2004r.o podatku od towarów i usług (Dz.U nr.54 poz.535 ze zm.) zwanej dalej w skrócie ustawą o VAT, obowiązku opodatkowania towarów, pozostałych na dzień zaprzestania przez osobę fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Określony w przepisach art. 14 sposób wykonania obowiązku podatkowego związanego z "remanentem" wyraźnie wskazuje, że chodzi o rozliczenie podatku VAT na zasadach ogólnych. Zatem zobowiązanie z tego tytułu powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej i nie jest "dodatkowym zobowiązaniem", o którym mowa w art. 68 § 3 tej ustawy. Przedawnia się w terminie liczonym według reguł ustanowionych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Gdyby więc przyjąć, że rzeczywiście zakończenie wykonywania przez skarżącego czynności podlegających opodatkowaniu nastąpiło w dniu 31.12.2004r.,to przedawnienie zobowiązania z tytułu opodatkowania towarów wykazanych w spisie z natury na ten dzień, nastąpiłoby z dniem 31.12.2010r.- z upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Trzeba podkreślić, że w przypadku zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu w dniu 31.12.2004r. obowiązek podatkowy powstałby w dniu 14 stycznia 2005r.-vide art. 14 ust. 5 pkt 1 i ust. 6 ustawy o VAT. Skarżący wycofał zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT-Z w dniu 12.01.2005r. Brak było zatem podstaw prawnych do wykazywania, w deklaracji VAT- 7 za grudzień 2004r. podatku należnego od towarów pozostałych na dzień zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, gdyż zmiana oświadczenia woli w tym zakresie nastąpiła przed powstaniem obowiązku podatkowego. Wbrew zarzutom skargi ustalenie, że obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 14 ustawy o VAT nie powstał w dniu 14.01.2005r. a dopiero w dniu 3.10.2007r. znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Zauważyć przy tym należy, iż w decyzji organu I instancji (str.2) wskazano, że decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość zobowiązania za grudzień 2004r., nie uwzględniając, przy wyliczeniu zobowiązania, kwoty podatku należnego z tytułu "remanentu". Zatem niezasadne jest twierdzenie o ingerowaniu przez organy podatkowe w zdarzenia, które uległy przedawnieniu. Weryfikacja deklarowanej kwoty zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2004r. nastąpiła w powołanej decyzji z dnia "[...]", a więc przed upływem terminu przedawnienia. Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd stwierdza, że niewątpliwie sprzeczna z zasadą zaufania do organów podatkowych jest odmienna kwalifikacja "sprzedaży działek budowlanych" na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i na gruncie przepisów ustawy o VAT, zwłaszcza w sytuacji, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał na wniosek podatnika interpretację przepisów prawa podatkowego "pod koniec 2004r". Uznając bowiem, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art.15 ustawy o VAT, nie sposób przyjmować, że przychód z tytułu sprzedaży działek należy kwalifikować do innego źródła niż wskazane w art.10 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak spójnego postrzegania systemu prawa podatkowego przez organy podatkowe nie ma jednak wpływu na ocenę decyzji w zakresie podatku VAT. Stanowisko, że skarżący dokonywał sprzedaży działek budowlanych w okolicznościach pozwalających na kwalifikację tych czynności jako działalności gospodarczej, zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7.10.2010r. sygn. akt I SA/Ol 617/10. Skoro więc skarżący do 20 września 2007r. wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu, to prawidłowe jest stwierdzenie, że w dniu 3.10. 2007r. powstał obowiązek sporządzenia spisu z natury towarów, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy i rozliczenia podatku VAT w stosunku do tych towarów. Organy stwierdziły, że obowiązek opodatkowania podatkiem należnym dotyczył samochodu D., po zakupie którego podatnik odliczył podatek naliczony. Dla oceny istnienia powyższego obowiązku nie ma znaczenia argumentacja, iż samochód ten nie był używany w działalności polegającej na sprzedaży działek. Jak już wyżej stwierdzono, czynność "przekazania do majątku prywatnego" w grudniu 2004r., nie była skuteczna podatkowo, wobec uchylenia przyczyny przekazania, zanim zaistniał obowiązek podatkowy w tym zakresie. Podzielając stanowisko organów podatkowych co do konieczności opodatkowania samochodu D. nie można jednak uznać, iż prawidłowo została określona wysokość zobowiązania podatkowego. Błędnie, w kwestii podstawy opodatkowania organy podatkowe przyjęły cenę nabycia samochodu wg faktury z lipca 1999r.i odwołały się do pojęć ceny nabycia i kosztu wytworzenia środka trwałego, zdefiniowanych w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dotyczących ustalania ich wartości początkowej, w sytuacji, gdy towarem, podlegającym opodatkowaniu jest 8-letni samochód. W przypadku wątpliwości, jak należy odczytywać treść przepisów ustawy o VAT, w pierwszym rzędzie należy rozważyć czy i jak dane zagadnienie zostało uregulowane w prawie unijnym, które ta ustawa implementuje. Trzeba wskazać, że określony w art. 14 obowiązek podatkowy i zasady jego wykonywania stanowią realizację przepisu art. 5 ust. 7 lit c VI Dyrektywy , a po dniu 1.01.2007r. art.18 lit.c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L nr.347/1 ze zm.). Zgodnie z powołanymi przepisami Państwa Członkowskie mogą traktować, jako odpłatną dostawę, zatrzymanie towarów przez podatnika lub jego następców prawnych, po zaprzestaniu wykonywania przez niego działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, jeżeli VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu w momencie ich nabycia.... Konsekwencją zawarcia w przepisach możliwości wyboru powyższej opcji jest uregulowanie, odpowiednio: w art. 11 A ust. 1 lit b. VI Dyrektywy i w art. 74 Dyrektywy 2006/112/WE podstawy opodatkowania "zatrzymania towarów" I tak ,w myśl art.11A ust. 1 lit.b VI Dyrektywy podstawę opodatkowania, w odniesieniu do transakcji opisanych w art. 5 ust. 6 i 7, stanowi cena zakupu towarów lub podobnych towarów, lub gdy cena zakupu nie istnieje, koszt wytworzenia określony w momencie wykonywania tych transakcji. Natomiast według art. 74 Dyrektywy 2006/112/WE " W przypadku, gdy podatnik wykorzystuje lub przekazuje towary stanowiące część majątku jego przedsiębiorstwa lub gdy towary są zatrzymywane przez podatnika lub jego następców prawnych w przypadku zaprzestania prowadzenia przez niego działalności podlegającej opodatkowaniu, zgodnie z art. 16 i 18, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, lub, w przypadku braku ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie, gdy ma miejsce wykorzystanie, przekazanie lub zatrzymanie tych towarów. Porównując powyższe normy ze sobą a także z regulacjami art. 29 ust. 10 w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o VAT można stwierdzić, że treść art. 29 ust. 10 ( w brzmieniu obowiązującym w 2007r.) stanowi prawie dosłowne powtórzenie treści art. 11 A ust.1 lit.b VI Dyrektywy, pominięto słowa "lub podobnych towarów". Nie budzi jednak wątpliwości, że zwrot " w momencie dostawy towarów" odpowiada zwrotowi "w momencie wykonywania tych transakcji". Zdaniem Sądu przepisu tego nie można odczytywać w ten sposób, że tylko koszt wytworzenia ma być określony w momencie dostawy - "zatrzymania". Także cena nabycia towaru ( towaru podobnego) powinna być przyjęta z tego momentu. Dowodzi tego jasna i nie budząca już wątpliwości treść art.74 Dyrektywy 2006/112/WE. ,obowiązującej w 2007r. Zauważyć też należy że z treści art. 29 ust. 10 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2008r. również wynika, że podstawę opodatkowania stanowi cena nabycia lub koszt wytworzenia, o k r e ś l o n e w momencie dostawy tych towarów. Należy zatem stwierdzić, że w przypadku zaprzestania przez osobę fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, podstawą opodatkowania towarów wykazanych w spisie z natury, stanowiących używane środki trwałe, jest cena, za jaką, na dzień spisu z natury można nabyć tego samego rodzaju lub podobne środki trwałe. Chodzi zatem o wartość rynkową i w tym zakresie można posłużyć się wykładnią systemową prawa krajowego, mianowicie, wskazać na treść art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a,. Sąd nie wydał postanowienia o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wobec braku wniosku w tym zakresie (art. 210 § 1 p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe wezmą pod uwagę zawarte w uzasadnieniu wyroku wskazania, dotyczące ustalania podstawy opodatkowania środków trwałych, podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 14 ustawy o VAT.