I SA/Ol 569/11

Dnia 28 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2012 roku wniosku Z.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi. Z.K., reprezentowana przez doradcę podatkowego A.A. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r.. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 4 lipca 2011r.. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął zatem z dniem 3 sierpnia 2011r.. Skarga nadana została natomiast w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 sierpnia 2011r.. Pełnomocnik skarżącej złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek uzasadnił tym, że reprezentował podatniczkę w toku postępowania podatkowego. W trakcie przygotowania skargi zachorował na zapalenie neuronu przedsionkowego. Choroba ta charakteryzuje się utratą równowagi, zawrotami głowy i mdłościami. W konsekwencji był na zwolnieniu lekarskim od 18 lipca 2011r. do 6 sierpnia 2011r.. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o nieuwzględnienie wniosku, wskazując, że w trakcie zwolnienia pełnomocnik skarżącej podejmował czynności. Choroba nie stanowiła zatem przeszkody w wykonywaniu zadań związanych z zawodem doradcy podatkowego. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił Z.K. termin do wniesienia skargi, w sprawie ze skargi na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 lutego 2012r. (postanowienie o sygn.: II FZ 841/11) uwzględnił zażalenie Dyrektora Izby Skarbowej na powyższe postanowienie tut. Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA wskazał m.in., że nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do stanowiska wyrażonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazuje na nierozpoznanie całokształtu sprawy, a tym samym uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego kontrolę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30.8.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) , w przypadku gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do postanowień art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 2 tego przepisu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przedmiotowej sprawie strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I FZ 445/10 LEX nr 741029). Do przedłożonego wniosku doradca podatkowy dołączył dokument w postaci wystawionej przez Gabinet lekarza M.B., historii choroby. Z jego treści wynika, że choroba ta charakteryzuje się utratą równowagi, zawrotami głowy i mdłościami. Z przedłożonej dokumentacji wynikało ponadto, że doradca podatkowy był na zwolnieniu lekarskim od 18 lipca 2011r. do 6 sierpnia 2011r.. Powyższe zaświadczenie lekarskie jest dla Sądu wiążące. W związku z powyższym należało uznać, że doradca podatkowy nie mógł sporządzić skargi w ustawowym terminie. Sąd nie podzielił stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, iż w sytuacji, gdy w trakcie zwolnienia pełnomocnik skarżącej podejmował czynności, to choroba nie stanowiła przeszkody w wykonywaniu czynności związanych z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego. Taki wniosek jest dowolny. Organ nie podważył bowiem autentyczności i wiarygodności przedłożonego zaświadczenia lekarskiego. Uprawniony do weryfikacji spornego zaświadczenia lekarskiego był ZUS. Obowiązek ustawowy w zakresie kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy wynika z art. 68 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. 1999 Nr 60, poz. 636 z późn. zm.). Zgodnie z cytowanym przepisem ustawy, płatnicy składek, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych w stosunku do ubezpieczonych, którym wypłaca zasiłki, uprawnieni są do kontrolowania ubezpieczonych w zakresie prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy zgodnie z ich celem, uprawnieni są również do formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich. Przepisy dotyczące kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy stosuje się odpowiednio do zasiłków chorobowych, świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłków opiekuńczych. Zasady i tryb prowadzenia tych kontroli określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy oraz formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich (Dz. U. 1999 Nr 65, poz. 743). Rozporządzenie to określa również zasady postępowania płatnika składek w zakresie prowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy w przypadku choroby lub konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Kontrola formalna zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie nie zostało sfałszowane oraz czy zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich oraz wzorów zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jeżeli w wyniku dokonanej kontroli zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, płatnik składek występuje do lekarza leczącego o wyjaśnienie sprawy. W przypadku zaś podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie wydane zostało niezgodnie z przepisami dotyczącymi zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, płatnik składek występuje o wyjaśnienie do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z cytowanym rozporządzeniem, zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione wstecznie, na okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wskazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. W świetle powołanych wyżej uregulowań prawnych, uprawnionymi do kwestionowania prawidłowości zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy, są określone tymi przepisami podmioty. Podważanie przedstawionego przez pełnomocnika zaświadczenia potwierdzającego niezdolność do pracy w okresie od 18 lipca do 6 sierpnia 2011r., nie było tym samym kompetencją Sądu. Niewystarczające dla podważenia tego dokumentu są w powyższych okolicznościach podnoszone w odpowiedzi na skargę argumenty, iż skoro w trakcie zwolnienia pełnomocnik skarżącej podejmował czynności, to choroba nie stanowiła przeszkody w terminowym wniesieniu skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.