I SA/Ol 572/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia T.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r.. We wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji podniósł, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż decyzja jest obarczona na tyle poważną wadą prawną, że niewstrzymanie jej wykonania naraża skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, m.in. w postaci trudności w spłacie kredytu inwestycyjnego w wysokości 1.900.000 zł zaciągniętego na zakup nieruchomości będącej przedmiotem postępowania podatkowego. Ponadto egzekucja kwoty w wysokości 32.008 zł może spowodować nieodwracalne skutki ekonomiczne w przedsiębiorstwie skarżącego. Z uwagi bowiem na warunki panujące na rynku usług hotelarskich (brak stałych przychodów w skali rocznej), niewstrzymanie wykonania decyzji może skutkować problemy z terminową spłatą rat kredytu, co w dalszej kolejności może skutkować wypowiedzeniem przez bank umowy kredytu i licytacją nieruchomości, a także odpowiednim wpisem w Biurze Informacji Kredytowej, a także w Biurze Informacji Gospodarczej, który może zniechęcić przedsiębiorców do kooperacji. W uzasadnieniu wniosku skarżący odwołał się ponadto do orzecznictwa sądów administracyjnych (postanowienia: NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 2138/14, WSA w Gdańsku z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 241/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając wniosek skarżącego, należy zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wskazując zaś na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny, podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag, na uwzględnienie zasługuje zdaniem Sądu argumentacja skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej, mogąc w istotny sposób wpłynąć na przepływy finansowe w przedsiębiorstwie i pozbawić skarżącego aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności. Rozpoznając wniosek, Sąd miał na uwadze, z jednej strony wysokość dochodzonych przez organy należności w kwocie 32.008 zł wraz z odsetkami za zwłokę, z drugiej zaś obciążający stronę obowiązek spłaty rat kredytu inwestycyjnego w wysokości 1.900.000 zł, zaciągniętego na zakup nieruchomości niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług hotelarskich. Wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty tej kwoty może zaś spowodować problemy w płynności finansowej skarżącego. W tym kontekście argumentację wniosku o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, Sąd ocenił jako zasadną, co determinuje stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.