I SA/Ol 586/11

Dnia 29 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 29 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 586/11, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki postanawia: nie uwzględnić wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 586/11. Wyrokiem z dnia 12 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, uwzględniając złożoną przez R.P. skargę, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. W związku z zawartym w skardze wnioskiem o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w pkt III sentencji wyroku zasądzono od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 740 zł tytułem kosztów postępowania sądowego (k. 89 akt sąd.). W dniu 21 listopada 2011 r. do Sądu wpłynął wniosek strony skarżącej, reprezentowanej przez adwokata K.K., o uzupełnienie na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cyt. dalej jako p.p.s.a. w/w wyroku o zasądzenie na rzecz skarżącego na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 21.600 zł, stanowiącej trzykrotność stawki minimalnej, określonej na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 i § 2 zd. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w powołanym wyżej wyroku Sąd nie orzekł o kosztach zastępstwa procesowego w związku z reprezentowaniem jej przez adwokata. Mając natomiast na względzie, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, wynagrodzenie adwokata powinno zostać ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 w/cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Zasądzenie wynagrodzenia w wyższym niż podstawowy wymiar, w ocenie pełnomocnika, uzasadniał stopień zawiłości sprawy, której przedmiotem było orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki z o.o., a także brak możliwości uzyskania przez stronę jakiejkolwiek informacji ze strony spółki w czasie, kiedy było prowadzone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do § 2 tego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast zgodnie z § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. W świetle powyższej regulacji uzupełnienie wyroku jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, bądź gdy nie zawarł w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był w nim zamieścić. Zgodnie z powyższym, uzupełnienie wyroku o orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego nastąpić może jedynie wówczas, gdy sąd nie orzekł o kosztach, mimo że był do tego zobligowany na podstawie art. 209 p.p.s.a., a strona zażądała tego we właściwym czasie. Jeśli zatem sąd zawarł w wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, nawet gdyby nie było ono satysfakcjonujące dla strony, to bezzasadny jest złożony przez nią wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie. Właściwą bowiem drogą do zwalczania wysokości zasądzonych na rzecz strony kosztów postępowania sądowego, jest nie wniosek o uzupełnienie wyroku, lecz zażalenie na wydane w tym zakresie postanowienie (p. postanowienie NSA z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt I FZ 336/05). Złożony w niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej, reprezentowanej przez adwokata, został wywiedziony w oparciu o unormowanie art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczące uzupełnienia wyroku. Ponadto, zarówno sam nagłówek pisma, jak i jego uzasadnienie, w którym zarzuca się Sądowi niewydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego, wskazuje, że pismo to, zgodnie z intencją profesjonalnego pełnomocnika, należało potraktować jako wniosek o uzupełnienie wyroku, a nie jako zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów. Intencja ta została dostatecznie jasno wyrażona zarówno w tytule tego pisma, podanej podstawie prawnej wniosku, jak również w jego uzasadnieniu. Wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu z dnia 12 października 2011 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Wbrew bowiem twierdzeniom strony, w pkt III sentencji wyroku zawarto orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zaś w uzasadnieniu tego orzeczenia podano podstawę, w oparciu o którą zasądzono od organu administracji publicznej na rzecz strony kwotę 740 zł, tj. art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.. Jak wynika z akt sprawy, na kwotę tę złożyła się kwota uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, odpowiadającej wysokości stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.). Odnosząc się natomiast do argumentacji strony skarżącej, iż przedmiotem sporu w tego rodzaju sprawach jest należność pieniężna, co uzasadniałoby przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości określonej w § 6 w/cyt. rozporządzenia, wskazać należy, że uchylona w/w wyrokiem Sądu decyzja w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej nie kreuje należności pieniężnej, lecz odpowiedzialność członka zarządu, a zatem wysokość zobowiązania podatkowego ma tutaj charakter wtórny. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w bogatym orzecznictwie NSA, który odnosząc się do kwestii rodzaju pobieranego w tych sprawach wpisu od skargi niejednokrotnie wskazywał, że ma on charakter stały, gdyż przedmiot sprawy nie jest bezpośrednio związany z wysokością określonej zaskarżoną decyzją należności pieniężnej (postanowienia NSA: z dnia 15 maja 2008 r., sygn. II FZ182/08, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. I FSK 1855/08, z dnia 19 października 2010 r., sygn. II FZ 471/10, z 25 maja 2011 r., sygn. II FZ 233/11). Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2656/10, "bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność. (...) Przepisy prawa podatkowego przewidują zaś szereg sytuacji, w których rozstrzygnięcia organów podatkowych nie dotyczą należność pieniężnych wprost. Taka sytuacja zachodzi w przypadku zaskarżenia decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich wydanej na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane we wspomnianym przepisie. (...) Nadto osoba trzecia, zobowiązana na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej do uiszczenia należności za podatnika, nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia odpowiedzialności, a nie wysokość tej należności. Z tego wynika, że wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności." Skoro zatem w rozpoznawanej przez Sąd sprawie zaskarżona decyzja nie wiązała się bezpośrednio z należnością pieniężną, brak było podstaw do przyznania stronie skarżącej, w związku z uchyleniem tej decyzji, kosztów zastępstwa procesowego na zasadach określonych w § 6 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. W stanie sprawy brak było również podstaw do przyznania stronie kosztów tego wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej trzykrotności stawki minimalnej. Do czasu zamknięcia rozprawy strona skarżąca nie złożyła bowiem takiego wniosku, nie wskazywała również na zawiły charakter sprawy oraz wymagający tego nakład pracy pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 157 § 1 – 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.