I SA/Ol 616/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Jolanta Strumiłło ( sprawozdawca ) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018r. oddala skargę. S Spółka z.o.o. (dalej również jako strona, skarżąca, podatnik, spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]" określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018r. w kwocie 51.054 zł. Organ I instancji po stwierdzeniu, że spółka nie złożyła deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2018r. - wezwał ją do dokonania tej czynności - bezskutecznie. W związku z powyższym organ podatkowy wszczął - z urzędu - postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018r. Przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, iż strona, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2018 r. pozostawała właścicielem: - niezabudowanych działek nr 1 i nr 4 (obręb 23) położonych przy ul. "[...]" sklasyfikowanych jako Bi-zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, o łącznej powierzchni 0,0515 ha, - zabudowanej działki nr 71/49 położonej przy ul. "[...]", o łącznej powierzchni 1,4441 ha, w tym Bi – inne tereny zabudowane o powierzchni 5580 m2 i RIVb- grunty orne. Działka jest zabudowana budynkami, sklasyfikowanymi w ewidencji jako budynki o funkcji handlowo- usługowej o nr ewidencyjnych 1 i 2, o łącznej powierzchni zabudowy 1656 m2. Grunty rolne nie zostały objęte decyzją albowiem podlegają przepisom ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017r. poz. 1892). - na mocy decyzji z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - budowa wiaduktu, działka nr 71/1 została podzielona na działki nr 71/48 i nr 71/49, następnie działka nr 71/48 z mocy prawa przeszła na własność Gminy Miasto. Decyzja stała się ostateczna w dniu 8 maja 2017 r. Pozostała stronie działka nr 71/49 o łącznej powierzchni 1,4441 ha, w tym: Bi - inne tereny zabudowane o pow. 0,5580 ha i RIVb- grunty orne. Działka jest zabudowana budynkami, sklasyfikowanymi w ewidencji jako budynki o funkcji handlowo- usługowej o nr ewidencyjnych 1 i 2, o łącznej powierzchni zabudowy 1656 m2. Organ I instancji wskazał, że ewidencja gruntów i budynków prowadzona dla miasta nie zawiera zapisów dotyczących powierzchni użytkowej budynków jednakże z będącej w posiadaniu organu podatkowego kopii decyzji nr 67/2006 z dnia 6 lipca 2006 r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta, w sprawie udzielenia stronie pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej i budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego - wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień co do tychże rozbieżności. W decyzji wskazano, iż powierzchnia zabudowy wynosi 1620,60 m2, powierzchnia użytkowa budynku 2051,70 m2 w tym powierzchnia użytkowa mieszkalna 86,70 m2 natomiast w złożonej deklaracji Podatnik wykazał 1931,66 m2 jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 80,88 m2 jako budynki mieszkalne. Pomimo skutecznie doręczonego postanowienia strona nie złożyła wyjaśnień. Organ podatkowy uznał, że skoro strona jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, to sam fakt posiadania nieruchomości przez tego przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt (budynek, budowla) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Następnie organ przywołując treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, że jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów i budynków - budynki będące w posiadaniu spółki sklasyfikowane zostały jako handlowo-usługowe, co odbiega od stanu faktycznego oraz decyzji organu nadzoru budowlanego. Organ wskazał, że podstawę wyliczenia należnego zobowiązania stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a także materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym deklaracja podatkowa złożona na 2016r. w przedmiocie opodatkowania budowli. Organ przedstawił szczegółowo wyliczenie zobowiązania podatkowego oraz uregulowania wynikające z uchwały Rady Miejskiej "[...]"z dnia 19 października 2017r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości położonych na terenie miasta - w odniesieniu do stawek jakie zastosował do opodatkowania nieruchomości. Organ podniósł, że mimo upływu ustawowego terminu oraz wezwania organu podatkowego - Podatnik nie złożył korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2018r., a także nie dokonał wpłaty należnego zobowiązania. Uchylając zaskarżoną decyzję i określając spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie 50.420 zł SKO wskazało, że należało uwzględnić powierzchnię użytkową budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego i budynku hali magazynowej z wyłączeniem powierzchni klatek schodowych oraz szybu windy. Jak wynika z dokumentacji architektoniczno-budowlanej łączna powierzchnia użytkowa tych budynków (po odjęciu powierzchni klatek schodowych i szybu windy oraz powierzchni mieszkalnej, która podlega opodatkowaniu wg stawki 0,69 zł za jeden metr kwadratowy) wynosi 1935,4 m2. Składa się na nią powierzchnia użytkowa budynku hali magazynowej tj. 983 m2 oraz powierzchnia użytkowa budynku w części handlowo-usługowej tj. 952,4 m2. Podkreślono, że organ podatkowy usiłował wyjaśnić kwestię powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu, jednakże podatnik w tym zakresie nie wykazał chęci współpracy na etapie postępowania przed organem I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Spółka od dnia 1 stycznia 2017 r. pozostaje właścicielem: - niezabudowanych działek nr 1 i nr 4 (obręb 23) położonych przy ul. "[...]" sklasyfikowanych jako Bi-zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, o łącznej powierzchni 515 m2 - zabudowanej działki nr 71/49 położonej przy ul. "[...]", która w odniesieniu do areału o powierzchni 5580 m2 sklasyfikowana była jako Bi - inne tereny zabudowane. Działka zabudowana jest budynkami sklasyfikowanymi w ewidencji jako budynki o funkcji handlowo-usługowej o nr ewidencyjnym 1 i 2 o łącznej powierzchni 1656 m2. Jak wynika z akt sprawy powierzchnia użytkowa budynków związana z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi (po odjęciu powierzchni klatek schodowych i szybu windy) łącznie 1935,4 m2 zaś powierzchnia części budynku, w której znajduje się mieszkanie wynosi 80,80 m2. Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy, którym niewątpliwie jest spółka - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1785 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l., podlegają opodatkowaniu stawkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. stawką 0,81 zł za jeden metr kwadratowy gruntu i 21,06 zł za jeden metr kwadratowy budynku (lub jego części) - zgodnie z § 1 pkt 1a, pkt 2b uchwały Rady Miejskiej "[...]"z dnia 19 października 2017r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości położonych na terenie miasta (dalej uchwała). Natomiast w odniesieniu do części mieszkalnej budynku stawka opodatkowania wynosi 0,69 zł za jeden metr kwadratowy - zgodnie z § 1 pkt 2a uchwały. Budowle, które posiada rzeczony podatnik mają wartość 210.000 zł, a więc podatek od budowli wynosi - zgodnie z § 1 pkt 3 uchwały 2% ich wartości tj. 4200,00 zł za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. W związku z powyższym określono spółce podatek od nieruchomości w wysokości 50.420 zł. Kolegium podkreśliło, że zasadnicze znaczenie dla zastosowania właściwej stawki podatkowej mają wpisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (czy też budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (rodzaj, przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Wskazano, że w rozpoznawanej sprawie do dnia wydania decyzji nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie rodzaju gruntów oznaczonych jako Bi - to organ podatkowy I instancji nie miał podstaw i nie był uprawniony do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości. Stąd też nie można zarzucić organowi I instancji, że nie podjął działań oczekiwanych przez podatnika, iż z pominięciem danych z ewidencji gruntów ustali inną kwalifikację gruntów niż ta, która wynika z ewidencji gruntów. Zdaniem Kolegium dopóki dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, rodzaju, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku od nieruchomości, nawet przed danymi ujawnionymi w dziale pierwszym księgi wieczystej (art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Podkreślono, że grunty będące własnością podatnika, będącego niewątpliwie przedsiębiorcą w okresie objętym zaskarżoną decyzją były sklasyfikowane jako "Bi" to należało je opodatkować, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, wg stawek wynikających z uchwały w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Podobnie budynki posadowione na tym gruncie i będące własnością skarżącej. W odniesieniu do okoliczności podniesionej przez spółkę, iż prowadzi ona także działalność rolniczą, oraz że zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie przy ulicy "[...]"- podzielono stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji, iż okoliczności te nie mają wpływu na opodatkowanie nieruchomości będących nadal w posiadaniu spółki, której przedmiotem działalności nie jest wyłącznie działalność rolnicza. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych strona prowadzi przede wszystkim działalność gospodarczą. Zatem przyjmując za nie sporne prowadzenie przez spółkę działalności mieszanej (w tym głównie działalności gospodarczej) zastosowanie innej (niższej) stawki podatkowej jest niemożliwe. Kolegium wskazało, że stan faktyczny sprawy nie odpowiada także normie wskazanej w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. (regulującego kwestię zwolnienia budynków gospodarczych lub ich części z opodatkowania podatkiem od nieruchomości). Zgodnie z przywołanym przepisem - wolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Z powyższego wyraźnie wynika, że dla zastosowania zwolnienia z opodatkowania budynków konieczne jest spełnienie (łącznie) dwóch przesłanek: budynek gospodarczy musi być położony na gruntach gospodarstwa rolnego, musi służyć wyłącznie działalności rolniczej. Wskazano, że budynki, które wskazuje skarżąca nie są położone na terenie gospodarstwa rolnego, co wyklucza możliwość zwolnienia ich z opodatkowania na podstawie wskazanego wyżej przepisu. Nie zgadzając się z powyższą decyzją w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, podniosła zarzut naruszenia: - nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego; - przepisów postępowania w postaci zasad ogólnych sformułowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a. i 10 par. 1 k.p.a., co stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji, ewentualnie naruszenie prawa mające istotne wpływ na wynik sprawy; - przepisów postępowania procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania. - przepisów prawa materialnego: Art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt1, pkt 2 i pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz w związku z par. 1 pkt 1a, pkt 2b i pkt 3 uchwały Rady Miejskiej z dnia 19 października 2017r. r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości położnych na terenie miasta, art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. W uzasadnieniu strona podniosła, że organ II Instancji (a wcześniej organ I Instancji) nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący poinformowała Referat Podatków i Opłat Urzędu Miejskiego pismem z dnia 01.12.2016 r., że od 01.12.2016 r. została zawieszona inna niż rolnicza działalność gospodarcza w oddziale spółki, w związku z czym wniósł o nienaliczanie podatku od nieruchomości. Wskazano, że przedmiotową nieruchomość strona nabyła ok. 2000 roku od PKP jako obiekt rolny, którego przeznaczeniem było m.in. magazynowanie produktów rolnych. Wcześniej organy za podstawę ustaleń przyjęły błędne pomiary i obmiary nieruchomości, które niezgodne są ze stanem faktycznym oraz zastosowano błędną kwalifikację taryfikatora stawek podatkowych. Ponadto niewłaściwie określono na działce nr 71/49 tereny zabudowane. W decyzjach uwzględniono całość powierzchni budynku przy ul. "[...]"bez odjęcia ciągów komunikacyjnych w tym klatki schodowej (w tym 23,04 m2 w części wejściowej budynku oraz 17,10 m2 w tym części mieszkalnej. Zaprzestano działalności gospodarczej innej niż rolnicza w obiekcie przy ul. "[...]"Przedmiotowa nieruchomość służy jako zaplecze do wykonywania działalności związanej z gospodarstwem rolnym. Działalność rolna ujęta była i jest w przedmiocie działalności spółki, co znajduje odzwierciedlenie w zapisach umownych oraz odpisach KRS. W spornym okresie stosownie do tego, podatek od gruntów rolnych był naliczany i został odprowadzony. Zgodnie z przedłożonym w odwołaniu odpisem KRS strona ma w zakresie działalność rolną i do takiego rodzaju działalności obiekt przy ul. "[...]"służył i służy. Nie służył natomiast do wykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd bada jej prawidłowość zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Zastosowanie przepisów prawa materialnego determinowane jest natomiast przez ustalenia faktyczne. Na wstępie odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, że powyższe przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem niniejszej sprawy jest zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i w związku z tym zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako O.p. W ocenie Sądu postepowanie w sprawie prowadzone było z uwzględnieniem zasad procedowania określonych w Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, że organy są zobowiązane prowadzić postępowanie podatkowe w taki sposób, żeby budzić zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) a przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa i w jego granicach (art. 120 O.p.). Ciąży na nich także powinność przeprowadzenia wszelkich dowodów jakie mogą być pomocne dla dogłębnego wyjaśnienia sprawy, bowiem przepis art. 122 O.p. nakazuje organom przedsięwziąć wszelkie czynności, jakie są niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powinny zatem one z jednej strony podejmować wszelkie działania, ale delimitowane w ten sposób, że muszą być one niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Organy podatkowe w niniejszej sprawie w ocenie Sądu w kompletny sposób przeprowadziły postępowanie dowodowe, gromadząc wszelkie dostępne dowody potrzebne, a zarazem niezbędne, dla rozstrzygnięcia sprawy. Ich działanie spełnia zatem wymaganie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, o którym mowa w art. 122 O.p. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3, art. 4, art. 5 u.p.o.l., na skarżącej będącej przedsiębiorcą jako właścicielu gruntów i budynków ciąży obowiązek podatkowy od nieruchomości , których jest właścicielem. W myśl art. 2 ust. 1 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według art. 3 ust. 1 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do zapisu art. 4 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego ( art. 4 ust. 5 ). Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem: - budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, - gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d - czyli pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz niezbudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015r. poz. 1777), - budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Wobec powyższego, budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy, za wyjątkiem wskazanych w cytowanym przepisie, są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), zwanej dalej "u.p.g.k.", zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (vide: wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W ocenie Sądu organ podatkowy II instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Przyczyną wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego było ustalenie, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności, że powierzchnia użytkowa budynku winna być pomniejszona o powierzchnię klatek schodowych oraz szyb windy. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił powierzchnię użytkową budynku na podstawie dokumentacji architektoniczno – budowlanej, natomiast powierzchnię gruntów na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów oraz zastosował stawki podatku, określone w Uchwale Rady Miasta. W związku z powyższym zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez skarżącą, że prowadzi ona także działalność rolniczą, zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie przy ulicy "[...]", w ocenie Sądu zasadnie organy podatkowe uznały, iż powyższe okoliczności nie mają wpływu na opodatkowanie nieruchomości będących nadal w posiadaniu spółki, której przedmiotem działalności nie jest wyłącznie działalność rolnicza. Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca prowadzi przede wszystkim działalność gospodarczą. A zatem przyjmując za nie sporne prowadzenie przez Spółkę działalności mieszanej (w tym głównie działalności gospodarczej) zastosowanie innej (niższej) stawki podatkowej jest niemożliwe. Zasadnie również uznano, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust.1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.