I SA/Ol 65/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 marca 2013r. sprawy ze skargi M. B. na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę W dniu 23 sierpnia 2012 r. M.B., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt.: ""[...]"" do konkursu "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 2013. Pismem z "[...]" Zarząd Województwa (dalej również jako: "Instytucja Zarządzająca", "IZ") poinformował stronę, że jej wniosek o dofinansowanie został wyłączony z dalszego rozpatrywania na etapie, przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów (zwanej dalej: KOP), oceny merytorycznej zerojedynkowej. Jako przyczynę odrzucenia projektu wskazano uchybienia, które pomimo pisemnego wezwania z dnia 20 listopada 2012 r., nie zostały przez wnioskodawczynię usunięte. Dotyczyły one kryteriów merytorycznych zerojedynkowych o numerach: 1. - "Właściwie przygotowana analiza finansowa projektu", 2. - "Właściwie przygotowana analiza ekonomiczna projektu (w zależności od typu projektu)", 4. - "Trwałość projektu (trwałość struktury instytucjonalnej i rezultatów projektu) i wykonalność instytucjonalna" i 8. – "Spójność informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku". W odniesieniu do kryterium nr 1, Instytucja Zarządzająca wskazała, że w projekcie założono 5 – letni okres amortyzacji obiektów budowlanych, tj. na poziomie 20% rocznie, podczas, gdy zgodnie z przepisami prawa, nieruchomości amortyzowane są na poziomie 2,5% w stosunku rocznym. Powyższe uchybienie wynikało z błędnego utożsamienia przez stronę faktycznego okresu użytkowania obiektów z okresem referencyjnym, dla którego należało przygotować dane finansowe. Założona w projekcie amortyzacja w wysokości 1.979.451,30 zł rocznie, zniekształca poszczególne pozycje finansowe (zarówno wskaźniki bieżące, jak i wskaźniki inwestycyjne) i nie pozwala dokonać rzetelnej oceny całego projektu. IZ zwróciła uwagę, że kosztów amortyzacji nie wykazano w rachunku zysków i strat dla projektu (załącznik nr 5) oraz rachunku przepływów pieniężnych (załącznik nr 6). Wskazała również na niespójność zapisów bilansu dotyczących środków trwałych i inwestycji krótkoterminowych. Ponadto, w tabeli nr 1 dotyczącej kosztów eksploatacyjnych zawarto pozycję dotyczącą ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń, choć wykazano 0 w pozycji wynagrodzenia. W kwestii kryteriów nr 2, 4 i 8 stwierdzono natomiast, że ze względu na niewłaściwie przygotowaną analizę finansową nie było możliwości dokonania oceny ekonomicznej, trwałości projektu i wykonalności instytucjonalnej oraz spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku. W proteście z dnia 21 grudnia 2012 r. od powyższej negatywnej oceny projektu strona podniosła, że żadna z uwag zawartych w ocenie nie została jej wcześniej przedstawiona, w związku z czym nie miała możliwości złożenia wyjaśnień lub usunięcia ewentualnych błędów. W wezwaniu z dnia 20 listopada 2012 r. do poprawienia wniosku i wyeliminowania stwierdzonych uchybień nie wskazano stronie, jakie konkretnie pozycje w analizie finansowej uznano za błędne. Uniemożliwiono tym samym ustosunkowanie się do uwag, które podniesiono dopiero w negatywnej ocenie projektu. W związku z kwestionowaniem na etapie oceny zerojedynkowej okresu amortyzacji wskazanych w projekcie nieruchomości, wnioskodawczyni odwołała się do zapisów "Wytycznych do studiów wykonalności w zakresie infrastruktury kubaturowej do konkursu nr "[...]" (dalej również jako "Wytyczne"), w których wskazano, by zastosowany okres amortyzacji dla każdego typu aktywów odzwierciedlał ich faktyczny okres użytkowania, a nie minimalny okres amortyzacji wynikający z przepisów prawa. Z uwagi na powyższe, odwoływanie się przez eksperta do przepisów prawa dotyczących amortyzacji, strona uznała za niezasadne. Podniosła ponadto, że budynek będzie pełnił funkcję usługową. To zaś powodować będzie jego szybkie zużycie techniczne i dewaluację i konieczność wykonania po upływie 5 lat całkowitego remontu wnętrz oraz wymiany wyposażenia lub sprzętów. W odniesieniu do zakwestionowanej przez IZ pozycji w tabeli nr 1, strona wskazała, że tabela ta została sporządzona na podstawie danych pozyskanych z ewidencji księgowej przedsiębiorstwa w ramach działalności prowadzonej poza projektem. Wydatki obejmują koszty bieżące bezpośrednio poniesione w związku z działalnością gospodarczą w 2011 r. i są na podobnym poziomie jak w latach wcześniejszych (2010 i 2009 r.). Podobnie w kwestii uchybień stwierdzonych przez IZ w zakresie załączników nr 5 i nr 6 strona podniosła, że dokumenty te zgodnie z Wytycznymi uwzględniają całą działalność jej przedsiębiorstwa, a nie tylko nakłady inwestycyjne w ramach projektu. Dodała, że inwestycje krótkoterminowe obejmują wszystkie wpływy dotyczące działalności inwestycyjnej, a nieujęte we wcześniejszych pozycjach przepływów z tej działalności. Natomiast środki pieniężne na koniec okresu są to środki, którymi jednostka może dysponować jedynie w ograniczonym stopniu. Uzasadnia to, w jej ocenie, wykazanie w rachunku przepływów pieniężnych np. kwot zablokowanych na rachunkach bankowych, środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, akredytywy czy otrzymanych z tytułu planowanego przetargu wadiów. W związku z powyższym kwoty te nie mogą, a nawet nie powinny być, jednakowe. Utrzymując w mocy negatywną ocenę projektu odnośnie niespełnienia przez stronę kryteriów merytorycznych zerojedynkowych nr 1, 2, 4 i 8., w piśmie z dnia "[...]" IZ podniosła, że w związku z założonym w projekcie planem amortyzacji wnioskodawczyni nie była zobligowana do stosowania minimalnych stawek amortyzacyjnych w 40 – letnim okresie. W przepisach podatkowych przewidziano bowiem indywidualne stawki amortyzacji budynków, które pozwalają na 10 – letnią amortyzację budynków, co jest okresem 4 – krotnie krótszym w stosunku do stawki minimalnej. Jednak przewidziane w Wytycznych rozwiązanie nie uzasadnia całkowitej dowolności. Skrócenie bowiem minimalnego okresu do lat 5 w znaczący sposób zniekształca wynik finansowy, a w konsekwencji sprawozdania i wskaźniki finansowe, powodując, że planowane przedsięwzięcie jest ekonomicznie całkowicie nieuzasadnione. Natomiast szybkie zużycie techniczne i dewaluacja obiektu nie mają wpływu na amortyzację. Ponadto w ocenie IZ, strona nie jest konsekwentna, skoro podane wartości odpisów amortyzacyjnych są niespójne z wartością aktywów trwałych wykazanych w bilansie. Również w załącznikach nr 5 i 6 rozliczono błędnie amortyzację, tzn. wnioskodawczyni ujęła odpisy w rachunku zysku i strat, jednak nie rozliczyła równolegle dotacji i nie ujęła odpisów w rachunku przepływów pieniężnych. IZ stwierdziła również, że pozycję dotyczącą inwestycji krótkoterminowych skalkulowano całkowicie błędnie zarówno w wersji dla projektu, jak i dla całego przedsiębiorstwa. W konsekwencji niewłaściwie przygotowana analiza finansowa uniemożliwiała weryfikację oceny ekonomicznej projektu, jego trwałości i wykonalności instytucjonalnej oraz spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku (kryteria merytoryczne nr 2, 4 i 8). Zdaniem IZ, przedstawione w proteście wyjaśnienia strony były niezasadne i potwierdzały brak znajomości reguł dotyczących przygotowywania analizy finansowej. Przy czym, pomimo niezrozumienia uwag merytorycznych, strona nie próbowała powziąć informacji w IZ celem prawidłowego sporządzenia analizy finansowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez IZ, zarzuciła naruszenie w szczególności: - art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658, ze zm.), dalej: "u.z.p.p.r.". poprzez dokonanie oceny projektu w sposób nieuwzględniający zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz równego dostępu do pomocy; - art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez niezapewnienie rzetelnej i bezstronnej oceny projektu w związku z nienależytym wykonaniem funkcji przez Ekspertów; - § 11 ust. 1 i 4 Regulaminu w zakresie, w jakim IZ pomimo uznania, iż skarżąca wadliwie przygotowała dokumentację, nie wezwała należycie do jej uzupełnienia, a tym samym pozbawiła ją prawa do uzupełnienia wniosku; - art. 30b u.z.p.p.r. w zw. z § 13 ust. 6 i 8 Regulaminu poprzez nierozpatrzenie protestu skarżącej w sposób rzetelny, z zachowaniem zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz równego dostępu do pomocy, w tym poprzez zaniechanie wystąpienia do skarżącej o uzupełnienie bądź poprawienie wniosku celem jego rzetelnego rozpoznania, pomimo zaistnienia takiej konieczności ze względu na zaniechania popełnione przez IZ na wcześniejszym etapie; - pkt. 3.44 Wytycznych w zakresie, w jakim stanowiły one, iż "Najlepiej jest, jeżeli zastosowany zostanie okres amortyzacji dla każdego typu aktywów, który odzwierciedla ich faktyczny okres użytkowania, a nie minimalny okres amortyzacji wynikający z przepisów prawa" podczas, gdy ocena KOP została dokonana wbrew przywołanym Wytycznym, albowiem uznano za błędny przyjęty przez skarżącą faktyczny okres amortyzacji, wskazując, iż jest on inny aniżeli wynikający z przepisu prawa. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że IZ nie odniosła się do zarzutów protestu dotyczących niewypełnienia obowiązku wezwania strony do uzupełnienia uchybień w zakresie, w jakim uchybienia te następnie stanowić miały podstawę odrzucenia wniosku o dofinansowanie. Ponownie wskazała, że wezwanie do usunięcia uchybień było sformułowane tak dalece nieprecyzyjnie, iż w praktyce niemożliwym było udzielenie na nie odpowiedzi. W odniesieniu natomiast do twierdzenia IZ, iż w przypadku niezrozumienia uwag najefektywniejszym działaniem było powzięcie informacji w IZ, strona stwierdziła, że takie zachowanie byłoby sprzeczne z Regulaminem, który w § 11 reguluje zasady poprawiania i uzupełniania wniosków, przewidując w szczególności formę pisemną wezwania i uzupełnienia wniosku. Na skutek powyższego, oceny zgłoszonego przez stronę projektu dokonano w sposób rażąco naruszający zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.) oraz rzetelnej i bezstronnej oceny projektów (art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r.). W sposób rażący naruszono też zdaniem strony, zapisy Regulaminu oraz Wytycznych. Dokonując merytorycznej oceny projektu w zakresie kryterium nr 1, KOP wezwała stronę do uzupełnienia uchybień wyłącznie w zakresie określonym w pkt 1, str. 1 - 2 informacji o negatywnej ocenie projektu. W pozostałym zaś zakresie KOP nie kwestionowała danych liczbowych, ani też nie żądała jakichkolwiek wyjaśnień. O zastrzeżeniach KOP i zalecanym sposobie ich korekty (m.in. w kwestii amortyzacji) strona dowiedziała się dopiero z informacji o negatywnej ocenie projektu. Ponadto pomimo wątpliwości nie wezwano strony do uzupełnienia wniosku na etapie procedury odwoławczej. Odnosząc się do poszczególnych uchybień, które stanowiły podstawę do odrzucenia wniosku, strona wskazała, że postępując zgodnie z pkt 3.44 Wytycznych zastosowała faktyczny okres użytkowania nieruchomości, który w tym przypadku wyniesie 5 lat. Zarzuciła stanowisku KOP ogólnikowość i dowolność poprzez ograniczenie się do stwierdzenia, iż 5 – letni okres jest niedopuszczalny, przy czym oceny tej nie wsparto żadną podstawą prawną. Podtrzymała argumentację protestu w kwestii nieprawidłowości stwierdzonych w odniesieniu do zapisów tabeli nr 1, załączników nr 5 i 6 oraz pozycji bilansu dotyczących majątku trwałego i inwestycji krótkoterminowych. Podniosła, że w wezwaniu z dnia 20 listopada 2012 r. nie wskazano na te nieprawidłowości, na skutek czego pozbawiono ją możliwości poprawienia błędu lub przedstawienia wyjaśnień. Wskazała przy tym, że uchybienia w zakresie kryterium nr 1 miały kluczowe znaczenie, albowiem uniemożliwiały ocenę w kontekście kryteriów merytorycznych nr 2, 4 i 8. W świetle powyższego, gdyby IZ umożliwiła uchylenie wadliwości wniosku odnośnie kryterium nr 1, zgodne z obowiązującą procedurą, nie doszłoby do popełnienia błędów w kontekście pozostałych kryteriów. Odwołując się do stanowiska sądów administracyjnych, strona wskazała na znaczenie roli ekspertów w toku oceny projektów. Zaznaczyła, że w świetle orzeczeń sądowych wadliwe, tj. lakoniczne wskazywanie błędów przez ekspertów w wezwaniach do poprawiania wniosków zachowuje jedynie pozory respektowania zasad prowadzenia polityki rozwoju, a w rzeczywistości pozbawia uczestnika możliwości prawidłowej korekty. Jak zaznaczyła strona, w orzecznictwie sądów akcentuje się konieczność zachowania równowagi pomiędzy precyzją, z jaką należy formułować wezwania do usunięcia stwierdzonych błędów w projektach, z finalnym rozstrzygnięciem o ewentualnym odrzuceniu projektu, ze względu na zaniechanie przez uczestnika korekty wcześniej wytkniętych uchybień (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 651/11, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt l SA/Ol 373/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt. III SA/Kr 1354/11). W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odwołując się do treści § 11 ust. 1 i 4 Regulaminu, wskazał, że na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej dopuszcza się jedno uzupełnienie lub poprawę elementów wskazanych w piśmie przesłanym do wnioskodawcy. W ocenie IZ, przekazane w niniejszej sprawie pismem z dnia 20 listopada 2012 r. uwagi Komisji Oceny Projektów były czytelne i zrozumiałe, nie miały charakteru abstrakcyjnego, ale były rzeczowe i konkretne. Jednak pomimo wyznaczenia terminu do uzupełnienia braków wniosku o dofinansowanie, wnioskodawczyni nie uczyniła tego. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 650/11, wskazano, że ustalenie zasad konkursu i wymogów stawianych wnioskodawcom należy do IZ i potencjalni beneficjenci nie mają w tym zakresie żadnej możliwości ingerencji w wymagania i zasady określone warunkami konkursu. Podniesiono ponadto, że projekt został odrzucony z uwagi na znaczną liczbę uchybień oraz odmówiono zasadności zarzutowi skargi dotyczącemu naruszenia art. 26 ust. 2 i 31 ust. 1 u.z.p.p.r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodność z prawem oznacza przy tym zarówno zgodność z prawem krajowym jak i prawem wspólnotowym, w szczególności w sytuacji, gdy akty prawa krajowego wprost oparte są, bądź wynikają z przepisów prawa wspólnotowego, które co do zasady mają bezpośrednie zastosowanie. Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. t.j. z 2009 r. Nr 84. poz. 712, dalej zwana u.z.p.p.r.) i przepisy wykonawcze do tej ustawy, jak również na podstawie postanowień Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 20013 Instytucji do konkursu "[...]". Z treści art. 30 c ust.1 u.z.p.p.r. wynika, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 1270, zwaną dalej p.p.s.a.). Sądowa kontrola dokonywana na podstawie art. 30 c u.z.p.p.r. , sprowadza się do zbadania, czy ocena projektu dokonywana przez instytucję zarządzającą programem operacyjnym została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem. W niniejszym postępowaniu Wnioskodawca poddał kontroli sądowoadministracyjnej postępowanie dotyczące negatywnej oceny wniosku, zakończonej negatywnym rozpoznaniem protestu. Sąd w pierwszej kolejności dokonał badania warunków formalnych dopuszczalności skargi, zgodnie z wymogami powyżej cytowanej ustawy, stwierdzając, ze skarga została wniesiona w ustawowo określonym terminie, po wyczerpaniu przez wnioskodawcę środka odwoławczego przysługującego zgodnie z systemem realizacji przedmiotowego programu operacyjnego oraz w trybie i na warunkach określonych w Regulaminie naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 Instytucji Zarządzającej do konkursu "[...]". Stosownie do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy, wyłonienie projektów do dofinansowania następuje w drodze konkursu. Jego reguły, w tym szczegółowe wymagania i procedury dotyczące wniosków o dofinansowanie, jak i ich oceny przez właściwą instytucję, zawarte są w dokumentacji, na którą w niniejszej sprawie składają się w szczególności: Regulamin naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków RPO na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]" wraz z załącznikami, Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach RPO oraz Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach RPO na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]". Zaskarżona do sądu administracyjnego ocena wniosku jest kontrolowana pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje ustawowe oraz te zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego. Zgodnie z treścią art. 29 ust.1 u.z.p.p.r Instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej. Ogłoszenie konkursu zawiera informacje obejmujące m.in. kryteria wyboru projektu (art.29 ust.2 pkt 6 u.z.p.p.r. ). Ogłoszonymi kryteriami związana jest zarówno Instytucja zarządzająca, jak i podmioty, które ubiegają się o dofinansowanie. W Regulaminie naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów podano, iż złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, merytorycznej i strategicznej. Z akt sprawy wynika, że sporny wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i w dniu "[...]" został przedłożony do oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektów (zwanej dalej KOP). W trakcie kontroli merytorycznej ustalono, że wnioskodawczyni przyjęła we wniosku pięcioletni okres amortyzacji obiektów budowlanych, co w sposób zasadniczy w późniejszych wyliczeniach zniekształciło pozycję wyniku finansowego, przepływów, bilansu oraz wartości wskaźników. Mając na uwadze taki charakter stwierdzonych przez Instytucję Zarządzająca RPO "[...]" nieprawidłowości, w ocenie Sądu, nie uznanie przez Nią złożonego protestu było zasadne. Prawidłowo IZ zwróciła uwagę, że w przepisach podatkowych ustawodawca przewidział indywidualne stawki amortyzacji budynków. Metoda ta pozwala podatnikowi na 10-letnią amortyzację budynków, co jest okresem czterokrotnie krótszym w stosunku do stawki minimalnej. W przypadku nieruchomości okres amortyzacji nie może być równy pięciu latom (w Wytycznych do studiów wykonalności odniesiono do okresu minimalnego wynikającego z przepisów prawa, tj. 40 lat). Wysokość indywidualnych stawek amortyzacji jest zaś determinowana treścią ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. z dnia 25 marca 2010r., Dz. U. nr 51, poz. 307), gdyż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna. Zgodnie z treścią art. 22j ust. 1 pkt 3 updf podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat. W świetle powyższego, za niezasługujący na uwzględnienie Sąd uznał bliżej nieuzasadniony zarzut skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego, wobec akceptacji reguł konkursu pomimo ich nieprzejrzystości i sprzeczności z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.. W świetle treści Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków RPO na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]" wraz z załącznikami, jak również ww. Wytycznych do studiów wykonalności, reguły konkursu były jasne i zupełnie jednoznaczne. Wskazać można także, że przystępując do konkursu beneficjent zna jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Zgłaszając wniosek zgodnie z tymi zasadami, uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Wniosek powinien być oceniany według stanu z daty jego złożenia. W przepisach brak jest podstawy do uznania, że wniosek winien być oceniany według stanu na dzień dokonywania oceny merytorycznej. Sąd w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że przedmiotem oceny konkursowej jest zawsze projekt przedstawiony we wniosku, zatem decydująca przy dokonywaniu ocen jest treść wniosku, a wszelkie jego merytoryczne modyfikacje, w szczególności po dacie zamknięcia konkursu, są niedopuszczalne, gdyż w istocie stanowiłyby przedłużenie terminu na składanie wniosku dla niektórych uczestników konkursu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r., II GSK 1305/10 ). Podkreślić należy, że wniosek składany jest jako dokument kompletny, który może być uzupełniany tylko jeżeli przewidują to przepisy. Na etapie oceny merytorycznej dopuszcza się jedno uzupełnienie wniosku o dokumenty, które zostały wadliwie przygotowane lub stwierdzono ich brak. A zatem nie jest dopuszczalna zmiana merytoryczna treści wniosku. Z akt wynika, że skarżąca błędnie określiła wskaźnik amortyzacji. Konsekwencją przyjęcia we wniosku pięcioletniego okresu amortyzacji obiektów budowlanych, było zaś zniekształcenie w sposób zasadniczy pozycji wyniku finansowego, przepływów, bilansu oraz wartości wskaźników. W świetle przedstawionych wyżej ustaleń faktycznych i rozważań prawnych, Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania i norm prawa materialnego. Zarzuty te zostały oparte na wadliwej przesłance faktycznej i prawnej, a mianowicie, że IZ była zobowiązana do wezwania skarżącej do poprawienia wniosku. Tymczasem wniosek był na tyle merytorycznie wadliwy, że usunięcie stwierdzonych wad w trakcie jego kontroli merytorycznej skutkować musiało zmianą w sposób zasadniczy zawartych w nim danych finansowych i ekonomicznych. W związku z powyższym nieuprawnionym było wezwanie skarżącej przez IZ do merytorycznego poprawienia wniosku. Za chybiony należy uznać zarzut skargi, że przy sporządzeniu wniosku kierowała się wytycznymi i zastosowała faktyczny okres użytkowania, który wyniesie 5 lat. Podkreślić należy, że wytyczne wskazywały na możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Powołane wyżej przepisy pozwalały podatnikowi na 10-letnią amortyzację budynków, co jest okresem czterokrotnie krótszym w stosunku do stawki minimalnej. W związku z powyższym ekspert, wskazując na te uchybienia merytoryczne, nie był uprawniony do wskazania, jaki jest według niego faktyczny okres amortyzacji. Okres ten powinien wskazać skarżąca. Rzeczą eksperta było tylko ustalenie, czy okres amortyzacji został ustalony zgodnie z wymogami prawa podatkowego, co też zostało uczynione w rozpoznawanej sprawie. Analizując wniosek ekspert stwierdził, że skarżąca zastosowała dowolne, indywidualne stawki amortyzacyjne. Ekspert podał ponadto, jakie stawki amortyzacyjne mogły być zastosowane zgodnie z treścią ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając to na uwadze zarzut, że stanowisko eksperta było ogólnikowe i dowolne, nie poparte żadną podstawą prawną Sad uznał za bezpodstawny. Nie zmienia tej oceny fakt, że w informacji z "[...]" Zarząd Województwa poinformował stronę, iż jej wniosek o dofinansowanie został wyłączony z dalszego rozpatrywania na etapie przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów, gdyż uchybienia, pomimo pisemnego wezwania z dnia 20 listopada 2012 r., nie zostały przez wnioskodawczynię usunięte. Jak już zostało wskazane, powoływany przez skarżącą regulamin, na etapie oceny merytorycznej dopuszczał jedno uzupełnienie wniosku o dokumenty, które zostały wadliwie przygotowane lub stwierdzono ich brak. A zatem nie mógł być poprawiony sam wniosek. Wnioskodawczyni nie mogła być wzywana do poprawienia wniosku. Prawidłowo natomiast została wezwana do poprawienia załączników, na co odpowiedzią była polemika z oceną ekspertów. Tymczasem, co zostało już wskazane, krytyka ta była całkowicie pozbawiona podstaw, bowiem w trakcie rozpatrywania protestu IZ nie mogła zwrócić się do wnioskodawcy z prośbą o poprawienie wniosku, który w istocie nie podlegał uzupełnieniu, lecz zasadniczej zmianie. Stwierdzona nieprawidłowość miała bowiem wpływ na podstawowe dane finansowe i ekonomiczne wynikające z treści projektu, w tym dotyczące wyniku finansowego, przepływów i bilansu. Taki charakter dokonywanych we wniosku zmian wykracza poza wskazane wyżej reguły konkursu i procedury dotyczące wniosków o dofinansowanie. Wbrew zarzutom skargi w związku z rozpoznaniem wniosku nie doszło więc do naruszenia zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz równego dostępu do pomocy. Tym samym słusznie IZ uznała, że niewłaściwie przygotowana przez Wnioskodawczynię analiza finansowa uniemożliwia weryfikację oceny ekonomicznej projektu, jego trwałości i wykonalności instytucjonalnej oraz spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku. Stanowisko i argumentacja strony wskazuje zaś na nieznajomość reguł dotyczących przygotowywania analizy finansowej w ramach projektu. Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielając stanowisko Zarządu Województwa stwierdził, iż brak podstaw do uchylenia zaskarżonej informacji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w związku z czym na podstawie art. 30c ust.3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji wyroku.