I SA/Ol 66/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca),, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 marca 2013r. sprawy ze skargi P. B. na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę W odpowiedzi na konkurs nr "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 – 2013, Rewitalizacja Miast P.B. - Przedsiębiorstwo A. złożył wniosek o dofinansowanie projektu "REWITALIZACJA ZESPOŁU "[...]"". Wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i w dniu 12 listopada 2012 r. został przedłożony do oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektów (zwanej dalej KOP). W wyniku oceny merytorycznej przeprowadzonej przez ekspertów KOP stwierdzono uchybienia, o których uzupełnienie Wnioskodawca został poproszony pismem z dnia 20 listopada 2012 r. w terminie 5 dni roboczych. tj. do 27 listopada 2012r. Pismem z "[...]" Zarząd Województwa (dalej również jako: "Instytucja Zarządzająca", "IZ") poinformował stronę, że jego wniosek o dofinansowanie został wyłączony z dalszego rozpatrywania na etapie, przeprowadzonej przez KOP, oceny merytorycznej zerojedynkowej. Jako przyczynę odrzucenia projektu wskazano uchybienia, które pomimo pisemnego wezwania z dnia 20 listopada 2012 r., nie zostały przez wnioskodawcę usunięte. Dotyczyły one kryteriów merytorycznych zerojedynkowych o numerach: 1. - "Właściwie przygotowana analiza finansowa projektu", 2. - "Właściwie przygotowana analiza ekonomiczna projektu (w zależności od typu projektu)", 4. - "Trwałość projektu (trwałość struktury instytucjonalnej i rezultatów projektu) i wykonalność instytucjonalna" i 8. – "Spójność informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku". W odniesieniu do kryterium nr 1, Instytucja Zarządzająca wskazała, że w projekcie założono 5 – letni okres amortyzacji obiektów budowlanych, tj. na poziomie 20% rocznie, podczas, gdy zgodnie z przepisami prawa, nieruchomości amortyzowane są na poziomie 2,5% w stosunku rocznym. Powyższe uchybienie wynikało z błędnego utożsamienia przez stronę faktycznego okresu użytkowania obiektów z okresem referencyjnym, dla którego należało przygotować dane finansowe. Założona w projekcie amortyzacja w wysokości 1.988.752,98 zł rocznie, zniekształca poszczególne pozycje finansowe (zarówno wskaźniki bieżące, jak i wskaźniki inwestycyjne) i nie pozwala dokonać rzetelnej oceny całego projektu. IZ zwróciła uwagę na niespójność zapisów bilansu dotyczących środków trwałych i inwestycji krótkoterminowych. W kwestii kryteriów nr 2, 4 i 8 stwierdzono natomiast, że ze względu na niewłaściwie przygotowaną analizę finansową nie było możliwości dokonania oceny ekonomicznej, trwałości projektu i wykonalności instytucjonalnej oraz spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku. W proteście z dnia 21 grudnia 2012 r. od powyższej negatywnej oceny projektu strona podniosła, że żadna z uwag zawartych w ocenie nie została jej wcześniej przedstawiona, w związku z czym nie miała możliwości złożenia wyjaśnień lub usunięcia ewentualnych błędów. W wezwaniu z dnia 20 listopada 2012 r. do poprawienia wniosku i wyeliminowania stwierdzonych uchybień nie wskazano stronie, jakie konkretnie pozycje w analizie finansowej uznano za błędne. Uniemożliwiono tym samym ustosunkowanie się do uwag, które podniesiono dopiero w negatywnej ocenie projektu. W związku z kwestionowaniem na etapie oceny zerojedynkowej okresu amortyzacji wskazanych w projekcie nieruchomości, wnioskodawca odwołał się do zapisów "Wytycznych do studiów wykonalności w zakresie infrastruktury kubaturowej do konkursu nr "[...]"" (dalej również jako "Wytyczne"), w których wskazano, by zastosowany okres amortyzacji dla każdego typu aktywów odzwierciedlał ich faktyczny okres użytkowania, a nie minimalny okres amortyzacji wynikający z przepisów prawa. Z uwagi na powyższe, odwoływanie się przez eksperta do przepisów prawa dotyczących amortyzacji, strona uznała za niezasadne. Podniósł ponadto, że budynek będzie pełnił funkcję usługową. To zaś powodować będzie jego szybkie zużycie techniczne i dewaluację i konieczność wykonania po upływie 5 lat całkowitego remontu wnętrz oraz wymiany wyposażenia lub sprzętów. W odniesieniu do oceny możliwości finansowych strona wskazała, że amortyzacja, majątek trwały i pozostałe pozycje uwzględniają całą działalność przedsiębiorstwa, a nie tylko nakłady inwestycyjne w ramach projektu. Natomiast środki pieniężne na koniec okresu są to środki, którymi jednostka może dysponować jedynie w ograniczonym stopniu. Uzasadnia to, w jej ocenie, wykazanie w rachunku przepływów pieniężnych np. kwot zablokowanych na rachunkach bankowych, środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, akredytywy czy otrzymanych z tytułu planowanego przetargu wadiów. W związku z powyższym kwoty te nie mogą, a nawet nie powinny być, jednakowe. Utrzymując w mocy negatywną ocenę projektu odnośnie niespełnienia przez stronę kryteriów merytorycznych zerojedynkowych nr 1, 2, 4 i 8., w piśmie z dnia "[...]" IZ podniosła, że w związku z założonym w projekcie planem amortyzacji wnioskodawca nie był zobligowany do stosowania minimalnych stawek amortyzacyjnych w 40 – letnim okresie. W przepisach podatkowych przewidziano bowiem indywidualne stawki amortyzacji budynków, które pozwalają na 10 – letnią amortyzację budynków, co jest okresem 4 – krotnie krótszym w stosunku do stawki minimalnej. Jednak przewidziane w Wytycznych rozwiązanie nie uzasadnia całkowitej dowolności. Skrócenie bowiem minimalnego okresu do lat 5 w znaczący sposób zniekształca wynik finansowy, a w konsekwencji sprawozdania i wskaźniki finansowe, powodując, że planowane przedsięwzięcie jest ekonomicznie całkowicie nieuzasadnione. Natomiast szybkie zużycie techniczne i dewaluacja obiektu nie mają wpływu na amortyzację. Ponadto w ocenie IZ, strona nie jest konsekwentna, skoro podane wartości odpisów amortyzacyjnych są niespójne z wartością aktywów trwałych wykazanych w bilansie. Również w załącznikach nr 5 i 6 rozliczono błędnie amortyzację, tzn. wnioskodawczyni ujęła odpisy w rachunku zysku i strat, jednak nie rozliczyła równolegle dotacji i nie ujęła odpisów w rachunku przepływów pieniężnych. IZ stwierdziła również, że pozycję dotyczącą inwestycji krótkoterminowych skalkulowano całkowicie błędnie zarówno w wersji dla projektu, jak i dla całego przedsiębiorstwa. W konsekwencji niewłaściwie przygotowana analiza finansowa uniemożliwiała weryfikację oceny ekonomicznej projektu, jego trwałości i wykonalności instytucjonalnej oraz spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku (kryteria merytoryczne nr 2, 4 i 8). Zdaniem IZ, przedstawione w proteście wyjaśnienia strony były niezasadne i potwierdzały brak znajomości reguł dotyczących przygotowywania analizy finansowej. Przy czym, pomimo niezrozumienia uwag merytorycznych, strona nie próbowała powziąć informacji w IZ celem prawidłowego sporządzenia analizy finansowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy Instytucji Zarządzającej do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucił, że procedura i ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i w szczególności narusza: 1. art. 26 ust. 2 z.p.p.r. poprzez dokonanie oceny Projektu w sposób nieuwzględniający zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz równego dostępu do pomocy; 2. art. 31 ust. 1 z.p.p.r. poprzez niezapewnienie rzetelnej i bezstronnej oceny Projektu w procesie wyboru do dofinansowania w związku z nienależytym wykonaniem powierzonych funkcji przez uczestniczących w nim ekspertów zaangażowanych przez Instytucję Zarządzającą; 3. § 11 ust. 1 i 4 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013 do konkursu "[...]" w zakresie, w jakim Instytucja Zarządzająca pomimo uznania, iż Skarżący wadliwie przygotował dokumentację (określoną w informacji o stwierdzeniu niezasadności protestu, a wcześniej w informacji o negatywnej ocenie projektu) nie wezwała należycie skarżącego do jej uzupełnienia w trybie do tego przeznaczonym, jeszcze w toku procesu wyboru do dofinansowania, a tym samym pozbawiła Skarżącego należnego mu prawa do uzupełnienia wniosku; 4. Art. 30b z.p.p.r. w zw. z § 13 ust. 6 i 8 Regulaminu poprzez nierozpatrzenie protestu skarżącego w sposób rzetelny, z zachowaniem zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz równego dostępu do pomocy, w tym poprzez zaniechanie wystąpienia do skarżącego o uzupełnienie bądź poprawienie wniosku celem jego rzetelnego rozpoznania, pomimo zaistnienia takiej konieczności ze względu na zaniechania popełnione przez Instytucję Zarządzającą na wcześniejszym etapie; 5. Pkt 3.44 Wytycznych do studiów wykonalności w zakresie infrastruktury kubaturowej do konkursu nr "[...]" w zakresie, w jakim stanowiły one, iż "najlepiej jest, jeżeli zastosowany zostanie okres amortyzacji dla każdego typu aktywów, który odzwierciedla ich faktyczny okres użytkowania, a nie minimalny okres amortyzacji wynikający z przepisów prawa" - podczas, gdy ocena KOP została dokonana wbrew przywołanym Wytycznym, albowiem uznano za błędny, przyjęty przez Skarżącego, faktyczny okres amortyzacji, wskazując, że jest on inny aniżeli wynikający z przepisu prawa. Skarżący uzasadniając skargę podał, że jego projekt został oceniony negatywnie pomimo wykonania wezwania organu w przepisanym terminie. Organ zarzucił w uzasadnieniu pisma z dnia "[...]", że uchybienia merytoryczne zostały poprawione tylko w części. Przy czym w proteście strona zaakcentowała, że uwagi do wniosku przedstawione przez KOP na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej nie były sformułowane na tyle precyzyjnie, aby umożliwić Wnioskodawcy poprawę wniosku lub przedstawienie wyjaśnień. Ekspert nie wskazał bowiem, jakie konkretnie pozycje w analizie finansowej uważa za błędne i dlaczego, a tym samym skarżący nie miał możliwości odpowiedniego ustosunkowania się do uwag, które następnie znalazły się w decyzji o odrzuceniu wniosku. Skarżący wskazał między innymi na sprzeczność założeń przyjętych przez Eksperta z Wytycznymi (pkt. 3.44) oraz wyjaśnił dlaczego zgłoszone przez niego zastrzeżenia należy uznać za niezasadne w konkretnym przypadku. Pomimo tego Instytucja Zarządzająca zaniechała wystąpienia do skarżącego o uzupełnienie czy poprawienie wniosku, ignorując zapisy § 13 ust. 8 Regulaminu w zw. art. 30b z.p.p.r. W żadnym fragmencie uzasadnienia zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia nie odniosła się do zarzutów skarżącego w przedmiocie wadliwego sposobu przeprowadzenia postępowania w sprawie: - nie wezwania skarżącego w toku postępowania do uzupełnienia uchybień w zakresie, w jakim uchybienia te następnie stanowić miały podstawę odrzucenia wniosku, - sformułowania wezwania do usunięcia uchybień w tak dalece nieprecyzyjnym stopniu, że w praktyce niemożliwym było dla Skarżącego udzielenie odpowiedzi, bez narażania siebie na zarzut uchybienia usunięcia wytkniętego błędu. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skarżącego, Instytucja Zarządzająca powtórzyła jedynie wcześniejsze stanowisko zaprezentowane w Informacji o negatywnej ocenie projektu z "[...]". Ograniczyła się w praktyce do stwierdzenia, że we wniosku wystąpiła "rzadko spotykana duża liczba uchybień", co miało ją upoważniać do sformułowania zastrzeżeń w sposób ogólny. Nie wytłumaczyła przy tym co rozumie przez zwrot "duża liczba uchybień" ani też jaki przepis procedury stanowi o tym, iż w przypadku wystąpienia "dużej liczby uchybień" we wniosku należy odstąpić od stosowana zasad prowadzenia polityki rozwoju wymienionych w z.p.p.r. IZ zarzuciła wnioskodawcy brak zainteresowania poszerzeniem wiedzy co do uchybień i sposobu ich poprawienia oraz niekontaktowanie się z jej pracownikami. Powyższe skarżący uznał za sprzeczne z Regulaminem Konkursu, który w § 11 precyzyjne reguluje zasady poprawiania i uzupełniania wniosków, w tym w szczególności przewiduje formę pisemną jako wyłączną formę komunikacji. Niemniej eksperci dokonujący oceny projektów nie są na stale zatrudnieni w Instytucji Zarządzającej, nie pełnią dyżurów telefonicznych, co w praktyce również wyklucza inny sposób komunikacji z nimi aniżeli w formie pisemnej, na zasadach określonych w Regulaminie. Skarżący wskazał, że KOP dokonując merytorycznej oceny jedynkowej Projektu w zakresie kryterium pierwszego, wezwał do uzupełnienia uchybień wyłącznie w zakresie określonym w pkt 1, str. 1 Informacji o negatywnej ocenie projektu z "[...]". Zarzucił, że uwagi te zawierają się w sześciu bardzo ogólnie wymienionych zastrzeżeniach. KOP nie kwestionowała konkretnych danych liczbowych, czy konkretnych pozycji analizy finansowej, ani też nie żądała w tym zakresie jakichkolwiek dalszych wyjaśnień. O konkretnych zastrzeżeniach KOP i zalecanym sposobie ich korekty skarżący miał możliwość się dowiedzieć dopiero w rozstrzygnięciu, tj. informacji o negatywnej ocenie projektu. Tam dopiero Instytucja Zarządzająca przedstawiła szczegółowe wyjaśnienia popełnionych w dokumentacji błędów oraz braków. Za niezrozumiałe skarżący uznaje zaniechanie jego wezwania do uzupełnienia wniosku przed wydaniem końcowego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do wykazanych przez KOP uchybień, będących powodem odrzucenia wniosku, Skarżący wskazuje kolejno na ich niejednoznaczność, niepełność, a także uzasadnione zastrzeżenia jakie one budzą co do zgodności z Wytycznymi. Kolejno odnosi się do: 1) planu amortyzacji, 2) załącznika 6 - rachunek przepływów pieniężnych dla projektu, 3) bilansu, 4) harmonogramu rzeczowego, 5) pozycji inwestycyjnych krótkoterminowych. Ad. 1) - Skarżący w zakresie planu amortyzacji podał, że postępuje zgodnie z Wytycznymi i zastosował faktyczny okres użytkowania, który wyniesie 5 lat. Ekspert wskazując tu na uchybienia merytoryczne w wezwaniu nie wskazał jaki jest według niego faktyczny okres amortyzacji. Natomiast przy rozstrzyganiu wniosku ekspert uznał za błędny przyjęty przez skarżącego faktyczny okres amortyzacji wskazując, że jest on inny aniżeli wynikający z przepisu prawa. Stanowisko eksperta jest ogólnikowe i dowolne, nie poparte żadną podstawą prawną. Ad. 2) - Skarżący uzasadnił, iż amortyzacja została uwzględniona w rachunku przepływów pieniężnych dla projektów w pozycji I - Wynik finansowy netto. Rachunek zysków i strat dla projektu (załącznik 5) uwzględnia amortyzację, a co za tym idzie wynik finansowy został pomniejszony o amortyzację. Stąd błędem byłoby ponowne uwzględnianie amortyzacji w pozycji II Korekty razem. Przepływy zostały wyliczone poprawnie, dlatego też niezasadna była uwaga eksperta. Ad. 3), 4) i 5) - wartości te nie mogą, a nawet nie powinny być jednakowe. Inwestycje krótkoterminowe obejmują wszystkie wpływy dotyczące działalności inwestycyjnej, a nieujęte we wcześniejszych pozycjach przepływów z tej działalności. Natomiast środki pieniężne na koniec okresu są to środki pieniężne, którymi jednostka może dysponować jedynie w ograniczonym stopniu (mimo że są one w jej posiadaniu), i nie mogą być dowolnie przez nią wykorzystane. W przekonaniu skarżącego uzasadniało to wykazanie w rachunku przepływów pieniężnych kwot zablokowanych na rachunkach bankowych (np. w celu zabezpieczenia operacji, blokady zabezpieczające kredyty i pożyczki lub inne kontrakty finansowe), środki Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, akredytywy, czy otrzymane z tytułu planowanego przetargu wadia, z uwzględnieniem zasady istotności. Przede wszystkim jednak zarzucane skarżącemu uchybienia w zakresie kryterium nr 1 miały kluczowe znaczenie dla oceny całości Projektu, gdyż każde z kolejnych przywołanych kryteriów merytorycznych (numery 2, 4, 8) nie mogło zostać poddane ocenie przez Instytucję Zarządzającą ze względu na zarzucane błędy w ocenie kryterium nr 1. Kolejne zarzucane uchybienia nie stanowiły więc samodzielnej podstawy odrzucenia wniosku, lecz następstwa niemożliwości naprawienia przez skarżącego błędów popełnionych w pierwszym kryterium. Zatem gdyby Instytucja Zarządzająca umożliwiła skarżącemu uchylenie wadliwości wniosku odnośnie kryterium nr 1, zgodne z obowiązującą procedurą, nie doszłoby do popełnienia przez stronę błędów wytkniętych jej odnośnie pozostałych kryteriów. Skarżący odwołał się także szeroko do orzecznictwa sądowoadministracyjnego odnośnie zasad dostępu do pomocy w ramach programu oraz przejrzystości i procedury przy ocenie projektów. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie. Podnoszone w skardze zarzuty uznał za bezpodstawne. Przedstawił treść § 11 ust. 1 i 4 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie (...) i nie zgodził się ze skarżącym, że ocena wniosku została przeprowadzona z naruszeniem art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazał, że ocena merytoryczna projektu przeprowadzona jest przez niezależnych i bezstronnych ekspertów na posiedzeniu Komisji Oceny Projektów. Nie sposób kwestionować fachowości i rzetelności osób uczestniczących w procesie oceny przedmiotowego projektu, gdyż osoby, które podejmowały rozstrzygnięcie w obu instancjach, spełniały wszystkie wymogi przewidziane przez ustawodawcę w art. 31 ust. 1 cyt. ustawy. Uwagi Komisji Oceny Projektów przekazane wnioskodawcy pismem z dnia 20 listopada 2012r. były czytelne i zrozumiałe. Wnioskodawca miał możliwość uzupełnienia wszystkich wskazanych braków, czego nie uczynił mimo wyznaczonego terminu i zastosowania kryteriów zobiektywizowanych. Wbrew twierdzeniom strony Komisja Oceny Projektów "wypunktowała" błędy w ocenianych dokumentach. Błędów tych było bardzo dużo, co świadczyło o bardzo kiepskiej jakości przygotowanej dokumentacji finansowej. Projekt został odrzucony z dalszego postępowania konkursowego za znaczną liczbę uchybień i wśród licznych nieprawidłowości były też uwagi kierowane do beneficjenta, które wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie miały charakteru "abstrakcyjnego", ale były bardzo rzeczowe i konkretne. Organ wskazał, że dodatkowe żądanie uzupełnienia dokumentacji na etapie procedury odwoławczej nie jest ponadto przewidziane przez Regulamin naboru do konkursu "[...]". Wybór orzecznictwa przedstawiony w skardze organ uznał za bardzo selektywny. Powołał się na konkretne orzeczenia i wskazał, że wśród utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż na wnioskodawcy zgłaszającym wniosek o dofinansowanie spoczywa obowiązek uważnego zapoznania się priorytetami konkretnego programu operacyjnego z przyjętym przez IZ RPO systemem realizacji strategii rozwoju, a następnie z dokumentacją konkursową. Na nim też spoczywa obowiązek starannego odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Zakłada się bowiem, że każdy wnioskodawca, przystępując dobrowolnie do konkursu, godzi się na wszystkie warunki postępowania określone w dokumentacji konkursowej. Podnosi się również, że podmiot ten godzi się także na skutki ich niedochowania. Dofinansowanie jest uprawnieniem wnioskodawcy, a nie obowiązkiem IZ RPO. Procedury konkursowe mają na celu wyłonienie do dofinansowania projektów istotnych z punktu widzenia realizowania polityki rozwoju i pochodzących od wnioskodawców sprawnych, dokładnych i dobrze zorganizowanych. Wnioskodawcy, którzy z powodzeniem przejdą trudne procedury konkursowe, dają lepszą gwarancję, że przyznane dofinansowanie zostanie należycie wykorzystane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodność z prawem oznacza przy tym zarówno zgodność z prawem krajowym jak i prawem wspólnotowym, w szczególności w sytuacji, gdy akty prawa krajowego wprost oparte są, bądź wynikają z przepisów prawa wspólnotowego które, co do zasady mają bezpośrednie zastosowanie. Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. t.j. z 2009 r. Nr 84. poz.712, dalej zwana u.z.p.p.r.), w oparciu o przepisy wykonawcze do tej ustawy oraz na podstawie postanowień Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 – 20013 Instytucji do konkursu "[...]". Z treści art. 30 c ust.1 u.z.p.p.r. wynika, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 1270, zwaną dalej p.p.s.a.). Sądowa kontrola dokonywana na podstawie art. 30 c u.z.p.p.r. , sprowadza się do zbadania, czy ocena projektu dokonywana przez instytucję zarządzającą programem operacyjnym została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, czy też w sposób prawo naruszający. W niniejszym postępowaniu Wnioskodawca poddał kontroli sądowoadministracyjnej postępowanie dotyczące negatywnej oceny wniosku, zakończonej negatywnym rozpoznaniem protestu. Sąd w pierwszej kolejności dokonał badania warunków formalnych dopuszczalności skargi, zgodnie z wymogami powyżej cytowanej ustawy. Skarga została wniesiona w ustawowo określonym terminie, po wyczerpaniu przez wnioskodawcę środka odwoławczego przysługującego zgodnie z systemem realizacji przedmiotowego programu operacyjnego, w trybie i na warunkach określonych w Regulaminie naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 Instytucji Zarządzającej do konkursu "[...]". Stosownie do art. 29 ust. 1 tej ustawy, wyłonienie projektów do dofinansowania następuje w drodze konkursu. Jego reguły, w tym szczegółowe wymagania i procedury dotyczące wniosków o dofinansowanie, jak i ich oceny przez właściwą instytucję, zawarte są w dokumentacji, na którą w niniejszej sprawie składają się w szczególności: Regulamin naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków RPO na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]" wraz z załącznikami (Załącznik nr 4 – Lista sprawdzająca, Załącznik nr 6 – Karta oceny wniosku – Kryteria formalne), Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach RPO... , oraz Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach RPO na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]". Zaskarżona do sądu administracyjnego ocena wniosku jest kontrolowana pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje ustawowe oraz te zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego. Zgodnie z treścią art. 29 ust.1 u.z.p.p.r Instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej. Ogłoszenie konkursu zawiera informacje obejmujące m.in. kryteria wyboru projektu (art. 29 ust. 2 pkt 6 u.z.p.p.r.). Ogłoszonymi kryteriami związana jest zarówno Instytucja zarządzająca, jak i podmioty, które ubiegają się o dofinansowanie. W Regulaminie naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów podano, iż złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, merytorycznej i strategicznej. Wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i w dniu 12 listopada 2012 r. został przedłożony do oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektów (zwanej dalej KOP). Nie ulega wątpliwości, że wniosek zawiera wady, które zadecydowały o jego odrzuceniu. Przedmiotem oceny konkursowej jest zawsze projekt przedstawiony we wniosku, zatem decydująca przy dokonywaniu ocen jest treść wniosku, a wszelkie jego merytoryczne modyfikacje, w szczególności po dacie zamknięcia konkursu, są niedopuszczalne, gdyż w istocie stanowiłyby przedłużenie terminu na składanie wniosku dla niektórych uczestników konkursu (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r., II GSK 1305/10 ). W trakcie kontroli merytorycznej ustalono, że wnioskodawca przyjął we wniosku 5 letni okres amortyzacji obiektów budowlanych, co w sposób zasadniczy w późniejszych wyliczeniach zniekształciło pozycję wyniku finansowego, przepływów, bilansu oraz wartości wskaźników. Instytucja Zarządzająca RPO zasadnie nie uznała protestu. Prawidłowo wskazała, że w przepisach podatkowych ustawodawca przewidział indywidualne stawki amortyzacji budynków. Metoda ta pozwala podatnikowi na 10-letnią amortyzację budynków, co jest okresem 4-krotnie krótszym w stosunku do stawki minimalnej. W przypadku nieruchomości okres amortyzacji nie może być równy 5 latom (w wytycznych odniesiono do okresu minimalnego wynikającego z przepisów prawa, tj. 40 lat). Wysokość indywidualnych stawek amortyzacji jest determinowane treścią ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( j. t. z dnia 25 marca 2010r., Dz.U. nr 51, poz. 307), gdyż skarżący prowadzi działalność gospodarcza jako osoba fizyczna. Zgodnie z treścią art. 22j ust. 1 pkt 3 updf podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat. W świetle powyższego uznać należy za nieusprawiedliwiony bliżej nieuzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego, dotyczący akceptacji reguł konkursu mimo ich nieprzejrzystości i sprzeczności z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Reguły konkursu były jasne i zupełnie jednoznaczne. Wskazać można także, że przystępując do konkursu beneficjent zna jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Zgłaszając wniosek zgodnie z tymi zasadami, uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Zdaniem Sądu wniosek powinien być oceniany według stanu z daty jego złożenia. W przepisach brak jest podstawy do uznania, że wniosek winien być oceniany według stanu na dzień dokonywania oceny merytorycznej. Wniosek jest składany jako dokument kompletny, który może być uzupełniany tylko jeżeli przewidują to przepisy. Na etapie oceny merytorycznej dopuszcza się jedno uzupełnienie wniosku o dokumenty, które zostały wadliwie przygotowane lub stwierdzono ich brak. A zatem nie jest dopuszczalna zmiana merytoryczna treści wniosku. Skarżący błędnie określił wskaźnik amortyzacji. Przyjęcie we wniosku 5 letniego okresu amortyzacji obiektów budowlanych, w sposób zasadniczy zniekształciło pozycję wyniku finansowego, przepływów, bilansu oraz wartości wskaźników. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania i norm prawa materialnego. Przedstawione zarzuty zostały oparte na wadliwej przesłance faktycznej i prawnej, a mianowicie, że IZ była zobowiązana do wezwania skarżącego do poprawienia wniosku. Wniosek był merytorycznie wadliwy, te wady nie mogły być usunięte w trakcie kontroli merytorycznej wniosku. W związku z powyższym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej informacji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. IZ nie była uprawniona do wezwania skarżącego o merytoryczne poprawienie wniosku. Za chybiony należy uznać zarzut skarżącego, że przy sporządzeniu wniosku kierował się wytycznymi i zastosował faktyczny okres użytkowania, który wyniesie 5 lat. Wytyczne wskazywały tylko na możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Powołane wyżej przepisy pozwalały podatnikowi na 10-letnią amortyzację budynków, co jest okresem 4-krotnie krótszym w stosunku do stawki minimalnej. W związku z tym ekspert, wskazując na te uchybienia merytoryczne, nie był uprawniony do wskazania, jaki jest według niego faktyczny okres amortyzacji. Ten okres amortyzacji powinien wskazać skarżący. Rzeczą eksperta było tylko wykazać, czy okres amortyzacji został ustalony zgodnie z wymogami prawa podatkowego, co też zostało uczynione w rozpoznawanej sprawie. Natomiast przy rozstrzyganiu wniosku ekspert uznał, że wadliwie został przyjęty we wniosku faktyczny okres amortyzacji. Ekspert wskazał, że skarżący zastosował dowolne indywidualne stawki amortyzacyjne. Podał też jakie stawki amortyzacyjne mogły być zastosowane zgodnie z treścią ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym za bezpodstawny należy uznać zarzut, że stanowisko eksperta było ogólnikowe i dowolne, nie poparte żadną podstawą prawną. Nie zmienia tej oceny fakt, że w informacji z "[...]" Zarząd Województwa poinformował stronę, że jego wniosek o dofinansowanie został wyłączony z dalszego rozpatrywania na etapie, przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów, gdyż uchybienia, pomimo pisemnego wezwania z dnia 20 listopada 2012 r., nie zostały przez wnioskodawcę usunięte. Jak już zostało wskazane powoływany przez skarżącego regulamin na etapie oceny merytorycznej dopuszczał jedno uzupełnienie wniosku o dokumenty, które zostały wadliwie przygotowane lub stwierdzono ich brak. A zatem nie mógł być poprawiony sam wniosek. Wnioskodawca nie mógł być zatem wzywany o poprawienie wniosku. W związku z tym prawidłowo został on wezwany do poprawienia załączników. Nie zostały one zmienione. Zamiast tego skarżący podjął polemikę z oceną ekspertów. Jak już zostało wykazane ta krytyka była całkowicie pozbawiona podstaw. Z podanych wyżej przyczyn, w trakcie rozpatrywania protestu, IZ nie mogła zwrócić się do wnioskodawcy z prośbą o uzupełnienie/poprawienie wniosku. Sąd podzielił stanowisko Zarządu Województwa i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł jak w sentencji wyroku.