I SA/Ol 676/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.R. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 809/14 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Pismem z dnia 12 października 2015r. A.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę o wznowienie postępowania, w której podniósł, że w sprawie skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013r, które naruszają jego prawo materialne, zostały wydane w oparciu o fałszywe dane jakie podał organ podatkowy, a za nim SKO i potwierdził to WSA w Olsztynie. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podkreślił, iż WSA w Olsztynie wskazał, że jako podstawę opodatkowania przyjęto pomiary budynków dokonane podczas oględzin w 2005 r. Zdaniem strony pomiary dokonane przez organ podatkowy nie mogą być podstawą wydanej decyzji, gdyż decyzja wydana na podstawie wskazanych pomiarów została uchylona przez SKO w dniu 20 marca 2006r. nr "[...]" i jest prawomocna. Kopię wskazanej decyzji skarżący dołączył do skargi o wznowienie postępowania. W ocenie strony WSA w Olsztynie został wprowadzony w błąd i dlatego uznał za podstawę opodatkowania oględziny z 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego dotyczy sprawy o sygn. akt I SA/Ol 809/14, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. oddalił skargę A.R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[.1.]", nr "[...]",nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010r., 2011r., 2012r. i 2013r. Powyższy wyrok jest prawomocny. W tym miejscu wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania przy rozpatrywaniu skarg o wznowienie postępowania sądowego muszą być zachowane wymogi określone w dziale VII ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie "p.p.s.a."), do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuca, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Uznać zatem należy, że na wstępnym etapie, sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a. względnie, gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Powyższe oznacza, że na posiedzeniu niejawnym sąd bada skargę o wznowienie postępowania w ograniczonym zakresie, a mianowicie sprawdza i ustala, czy skarga jest wniesiona w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych przesłanek stwarza możliwość rozpoznania zasadności tej skargi. Brak chociażby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe. Na tym etapie badania skargi nie jest natomiast dopuszczalne badanie trafności podstaw wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98 (OSNAPiUS 2000, nr 6, poz. 254), w którym stwierdzono, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania może nastąpić wtedy, gdy nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia, a nie wtedy, gdy podstawa ta nie jest merytorycznie zasadna. W niniejszej sprawie strona skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała oparcie się organów podatkowych, a za nimi WSA w Olsztynie na "fałszywych danych", co jego zdaniem potwierdza decyzja SKO z dnia 20 marca 2006r. nr "[...]". W tym miejscu wskazać należy, że wznowienia postępowania można żądać na podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) bądź też orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a ponadto, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Dokonując analizy przesłanek określonych w art. 273 §1 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że wystąpienie tych przesłanek (podrobienie lub przerobienie dokumentu) musi być prawomocnie stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego. Podkreślić należy, że nie wystarczy wskazać na występujący w sprawie dokument podrobiony lub przerobiony, aby spełniona została przesłanka wznowieniowa z art. 273 § 1 p.p.s.a., gdyż przepis ten wyraźnie przewiduje związek takiego dokumentu z kwestionowanym orzeczeniem sądu. Orzeczenie to bowiem musiałoby być oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym. W przedmiotowej sprawie decyzje SKO z dnia "[.1.]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010r., 2011r., 2012r. i 2013r. nie zostały przerobione, ani podrobione. Natomiast z art. 273 § 2 p.p.s.a. z wynika że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Innymi słowy niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek niedostrzeżenia czy zaniedbania strona tego nie uczyniła (porównaj: wyrok NSA z dn. 19.05.2004 r., sygn. akt GSK 5/4, opubl. M.Pr. z 2004 r., nr 12, str. 535; zobacz także: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, Warszawa 2010, str. 624-625). W ocenie Sądu przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. nie odnosi się zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiałów poprzedniego postępowania (administracyjnego i sądowoadministracyjnego toczącego się przed sądem) a tylko niedostrzeżonych uprzednio przez stronę. W niniejszej sprawie dotyczy to decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2006r. nr "[...]". W przeciwnym bowiem wypadku skarga o wznowienie postępowania służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy, co jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 maja 1967 r. I PZ 20/67 oraz NSA w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2005 r., II GSK 90/05 - nie należy do jej funkcji. Z tych samych przyczyn za nową okoliczność faktyczną, czy nowy środek dowodowy nie mogą być uznane ww. decyzja. Powyższe, upoważnia do stwierdzenia, że omawiany środek dowodowy nie jest nowym, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a zatem skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, zaś to skutkuje jej odrzuceniem. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.