I SA/Ol 679/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014r. sprawy ze skargi P. A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu ze sprzedaży nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego określił P.A. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu ze sprzedaży w dniu 8.04.2009r. zabudowanej nieruchomości o powierzchni 0,0276 ha, położonej w N. przy ul. S. 7, w wysokości 57.000,00 zł. P. A. K. (dalej powoływany jako podatnik, odwołujący się, skarżący) nabył ww. nieruchomość w drodze darowizny, na podstawie aktu notarialnego z dnia 11.02.2008r. Rep. A Nr "[...]". Aktem notarialnym z dnia 8.04.2009r. Rep. A Nr "[...]" dokonał sprzedaży nieruchomości za cenę 300.000,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w uzasadnieniu decyzji wskazał, że sprzedaż nieruchomości została dokonana przed upływem pięciu lat licząc od końca roku w którym nastąpiło jej nabycie. Podlega więc opodatkowaniu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2000r. nr 14 poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f. Organ wskazał następnie na treść art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (...) ( Dz.U.Nr 209 poz.1316), zgodnie z którymi w odniesieniu do przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art.10 ust.1 pkt 8 lit.a-c , nabytych w okresie od dnia 1 stycznia 2007r.do 31 grudnia 2008r. stosuje się zasady określone w u.p.d.o.f w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r.; oświadczenie, o którym mowa w art.21ust.21 podatnicy składają w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości, a 14 dniowy termin określony w art. 21 ust.1, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r. nie ma zastosowania. Podał, że zgodnie z obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r. art.30e ust.1 ustawy, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art.10 ust.1 pkt 8 lit.a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. W myśl ust.2ww artykułu, podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę między przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonych zgodnie z art.19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art.22 ust. 6c i 6d, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Stosownie do art.30e ust.4 u.p.d.o.f. podatek jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Dochodu ze zbycia nieruchomości nie łączy się z dochodami z innych źródeł, o czym stanowi art.30e ust.5 u.p.d.o. f. Dalej organ I instancji wskazał na zwolnienie od podatku dochodowego, zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2008r. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego lub spółdzielczych praw do lokalu mieszkalnego bądź domu jednorodzinnego, jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Zgodnie z art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. powyższe zwolnienie ( tzw. ulga meldunkowa) ma zastosowanie do podatnika, który w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym. Termin ten na mocy wcześniej powołanego art.8 ust.3 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. został przedłużony do dnia złożenia zaznania podatkowego, zatem w przypadku nieruchomości zbytych w 2009r. do dnia 30 kwietnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że w ustawowym terminie P. K. złożył oświadczenie dotyczące ulgi meldunkowej, tym samym nie uznał twierdzeń podatnika, że dokument ten został przesłany listem poleconym i został zagubiony w Urzędzie Skarbowym. W związku z czym organ stwierdził, że podatnik nie nabył prawa do skorzystania ze zwolnienia. Organ dokonał wyliczenia kwoty podatku, biorąc za podstawę opodatkowania cenę sprzedaży nieruchomości, wobec ustalenia, że podatnik nie poniósł żadnych wydatków na jej nabycie oraz nakładów w okresie, gdy był jej posiadaczem. W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 września 1982r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. z 2013r. poz. 269) poprzez uznanie, że pracownik Urzędu Skarbowego zagubił dokument (oświadczenie o skorzystaniu z ulgi meldunkowej) i tym samym konsekwencjami zaistniałej sytuacji Urząd Skarbowy chce obciążyć osobę podatnika. Podał, że oświadczenie o uprawnieniu do skorzystania z ulgi meldunkowej napisał własnoręcznie po podpisaniu aktu notarialnego w kancelarii notariusza, który pouczył go o tym w obecności matki – B. Z.. Zdaniem podatnika, nie mają znaczenia dla sprawy daty jakie widnieją na powołanych dwóch dokumentach, tj. na oświadczeniu o spełnieniu warunków do zastosowania ulgi meldunkowej oraz na piśmie o przeksięgowaniu nadpłaty. Obydwa dokumenty włożył do jednej koperty i poprosił matkę o ich wysłanie. Nadmienił, że sytuacja ta miała miejsce 5 lat temu i nie może sobie przypomnieć kiedy - czy w dzień podpisania aktu notarialnego, czy może tydzień później. Ponadto organ podatkowy I instancji za wszelką cenę chce udowodnić, że oświadczenie nie zostało wysłane i obciążyć stronę konsekwencjami zagubionego przez pracownika dokumentu. Wyszukiwanie przez organ podatkowy argumentów w celu podważenia wiarygodności wyjaśnień podatnika narusza art. 17 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Dodatkowo w piśmie z dnia 25.06.2014r., będącym wypowiedzią podatnika, w nawiązaniu do zawiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18.06.2014r.o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, podatnik wskazał, że oświadczenie zostało napisane 8.04.2009r. w obecności notariusza i jego matki. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c), art. 21 ust. 1 pkt 126, art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. Wskazał na art. 8 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw. Wyjaśnił, że w odniesieniu do osób, które uzyskały w 2009r. przychody z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw nabytych w okresie od dnia 1 stycznia 2007r. do dnia 31 grudnia 2008r., termin do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia upływał z dniem 30 kwietnia 2010r. Organ II instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał wiary twierdzeniom podatnika, iż oświadczenie o spełnieniu warunków do zastosowania ulgi podatkowej wysłane zostało pocztą, tj. przesyłką poleconą nr "[...]" z dnia 17.04.2009r., razem z pismem o przeksięgowanie nadpłaty podatku. Stwierdzono bowiem, że w nadesłanej korespondencji od podatnika - nadanej przesyłce poleconej o ww. numerze, wraz z kopertą opatrzoną powyższym numerem nadania, jest spięte oświadczenie z dnia 16.04.2009r. z prośbą o odliczenie podatku dochodowego za miesiąc marzec w wysokości 50 zł od nadpłaty podatku za rok podatkowy 2008r. Dokument ten wpłynął do organu podatkowego I instancji w dniu 20.04.2009r., został zaewidencjonowany w systemie informatycznym Biblioteka Akt, czyli elektronicznym rejestrze korespondencji, pod numerem "[...]", z opisem w rubryce "dotyczy" - "prośba o przeksięgowanie nadpłaty". Z faktu nadania ww. przesyłki nie wynika, że znajdowało się tam przedmiotowe oświadczenie dotyczące ulgi meldunkowej. Również na dostarczonej przez podatnika kserokopii tego oświadczenia nie ma potwierdzenia przyjęcia przez Urząd Skarbowy tego pisma. Organ podatkowy I instancji w trakcie postępowania ustalił także i wskazał w zaskarżonej decyzji jakie dokumenty wpłynęły od podatnika w okresie od 8.04.2009r. (data sprzedaży nieruchomości) do dnia 30.04.2010r. (upływ terminu do złożenia oświadczenia dot. ulgi meldunkowej). Stwierdził, że przedmiotowe oświadczenie nie zostało dołączone do składanych w organie dokumentów, Dyrektor Izby Skarbowej podał, że podatnik w toku postępowania przed organem I instancji zmieniał swoje wyjaśnienia odnośnie formy i czasu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Na podstawie dwóch notatek służbowych z 13.01.2014r. pracownika i Naczelnika Urzędu Skarbowego, organ odwoławczy wskazał, że początkowo podatnik utrzymywał, iż po dokonaniu sprzedaży nieruchomości (sporządzeniu aktu notarialnego) w dniu 8.04.2009r. przyszedł do Urzędu Skarbowego i złożył bezpośrednio oświadczenie w sali nr 108. Po stwierdzeniu przez pracownika, że na okazanej przez stronę kopii oświadczenia nie ma potwierdzenia przyjęcia przez organ podatkowy, wskazał, iż pani przyjmująca oświadczenie (nie pamięta jej ani nie zna jej nazwiska) skserowała oświadczenie i oryginał przyjęła, a kopię oddała. Po wyjaśnieniu przez pracownika zasad przyjmowania dokumentów (na kopii przybijany jest datownik, a osoba przyjmująca pismo podpisuje się pod datownikiem) odwołujący się poinformował, że w przyniesionej teczce z dokumentami dotyczącymi sprzedaży nieruchomości posiada potwierdzenie nadania przesyłki poleconej w 2009r. i być może oświadczenie wysłał tą przesyłką (nie pamięta jakie dokumenty wysłał pocztą). W kolejnym wyjaśnieniu z dnia 15.01.2014r. podatnik wskazał, że oświadczenie dotyczące ulgi mieszkaniowej sporządził w tym samym dniu, co podpisanie aktu tj. 8.04.2009r. (kserokopię oświadczenia zrobił na własne potrzeby) i włożył te dwa dokumenty (oświadczenie wraz z dokumentem o przeksięgowanie nadpłaty) do jednej koperty, aby nie wysyłać dwóch oddzielnych kopert. Następnego dnia wyjechał, a o wysłanie jak najszybciej poprosił matkę. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, dokument o przeksięgowanie nadpłaty datowany jest na 16.04.2009r., co jest w ocenie organu odwoławczego sprzeczne z ww. twierdzeniami strony. Jednak podatnik zmienił swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Po udzielonych informacjach przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (notatka służbowa z dnia 16.01.2014r.), iż w żadnej aplikacji komputerowej nie odnotowano wpływu oświadczenia o skorzystaniu z ulgi meldunkowej oraz, że dokument nadany przesyłką poleconą z dnia 17.04.2009r. dotyczył przeksięgowania nadpłaty podatku z zeznania rocznego za rok 2008 na poczet zaliczki na podatek za miesiąc marzec 2009r. - podatnik podał, że nie wie czy złożenie oświadczenia (osobiste) mogło mieć miejsce 8, 16 czy 20 kwietnia. Ostatecznie w piśmie z dnia 3.03.2014r., odnosząc się do ww. swoich stwierdzeń wytłumaczył się niepamięcią co do przebiegu wydarzeń sprzed 5 lat i podał, że sporne oświadczenie zostało wysłane pocztą. Wyjaśnienia te, uzupełnione o okoliczności sporządzenia oświadczenia (w obecności matki i notariusza, po sporządzeniu aktu notarialnego w dniu 8.04.2009r.) odwołujący się podtrzymał przed organem odwoławczym. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, iż na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, jak również wyjaśnień złożonych przed organem II instancji przy piśmie z dnia 25.06.2014r., brak jest podstaw do uznania, iż w ustawowym terminie podatnik złożył oświadczenie dotyczące ulgi meldunkowej, a tym samym, że dokument ten został zagubiony przez Urząd Skarbowy. W jego ocenie organ I instancji słusznie nie dał wiary twierdzeniom, iż oświadczenie o spełnieniu warunków do zastosowania ulgi meldunkowej wysłane zostało pocztą, przesyłką nr "[...]", dnia 17.04.2009r., razem z pismem o przeksięgowanie nadpłaty podatku. Nie podzielił stanowiska, że dowód w postaci potwierdzenia nadania przesyłki poleconej przesądza o tym, iż znajdowało się w niej oświadczenie w sprawie ulgi meldunkowej. Wskazał, że organ podatkowy I instancji w toczącym się postępowaniu nie wykluczał faktu, że we wskazanej przesyłce mogło znajdować się przedmiotowe oświadczenie. Dopiero po dokładnym zbadaniu stanu faktycznego odrzucono twierdzenie podatnika o nadaniu w ww. przesyłce oświadczenia w sprawie ulgi meldunkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając zaskarżoną decyzję oparł się na faktach i przepisach prawa. W świetle ww. ustaleń faktycznych i prawnych Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że nie przysługuje odwołującemu się prawo do skorzystania z ulgi meldunkowej, tj. zwolnienie z opodatkowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży, wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. Natomiast wskazywane przez podatnika okoliczności sporządzenia oświadczenia (w obecności notariusza i matki) nie mogą wpłynąć na zmianę stanowiska organu podatkowego w sytuacji, gdy brak jest w sprawie dowodów złożenia bądź przesłania tego oświadczenia do Urzędu Skarbowego. Sporządzenie oświadczenia nie jest jednoznaczne z jego terminowym złożeniem. W odniesieniu do zarzutu naruszenia powołanego w odwołaniu art. 17 ustawy o pracownikach urzędów państwowych organ odwoławczy wskazał, że obowiązki pracowników urzędów skarbowych reguluje art. 76 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o służbie cywilnej (Dz.U z 2008r. nr 227, poz. 1505 ze zm.). Niemniej przepis ten także nakłada na członka korpusu służby cywilnej obowiązek przestrzegania przepisów prawa, ochrony interesów państwa oraz praw obywatela, rzetelnego i bezstronnego , sprawnego i terminowego wykonywania powierzonych zadań. Zdaniem organu odwoławczego zostały w sprawie zachowane przepisy zobowiązujące do działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz rzetelnego i bezstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. Podał, że Urząd Skarbowy szczegółowo zbadał wszystkie podniesione przez podatnika okoliczności dotyczące złożenia przez niego oświadczenia o spełnieniu warunków do zastosowania ulgi meldunkowej, i nie znalazł dowodów potwierdzających zarzuty strony. Uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji. W sprawie nie doszło do naruszenia przez pracowników obowiązków wynikających z ustawy o służbie cywilnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P. A. K., reprezentowany przez doradcę podatkowego – W.S., wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 126 i art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f.. W treści skargi wskazano, że skarżący, dokonując sprzedaży nieruchomości w dniu 8.04.2009r., pouczony przez notariusza D. R., sporządził w obecności notariusza i matki oświadczenie. Oświadczenie to zostało wysłane listem poleconym nr "[...]" w dniu 17.04.2009r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że pisma tego nie otrzymał. Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary stronie, że przysyłka nr "[...]" zawierająca sporne oświadczenie, została wysłana pocztą dnia 17.04.2009r. Dowodem wysłania tego oświadczenia jest oświadczenie matki podatnika, która widziała jak syn wkładał to oświadczenie do koperty i osobiście wysłała przesyłkę. Podano, że bezspornym jest, że oświadczenie w dniu 8.04.2009r. zostało sporządzone. Trudno sobie wyobrazić, by sporządzony dokument nie został wysłany do Urzędu Skarbowego, skoro podatnik był pouczony przez notariusza, że ten dokument musi być dostarczony do urzędu skarbowego. Dalej autorka skargi podała, że prasa bardzo szeroko opisuje, iż w organach podatkowych giną dokumenty i zacytowała informacje mediów, z których wynikało, że po stronie podatnika, którego organy próbowały pozbawić prawa do zwolnienia przychodu ze sprzedaży mieszkania stanął jednak WSA w Gdańsku, który uznał, że okoliczności sprawy potwierdzają wersje wydarzeń podatnika. Podano, że Sąd stwierdził, że samo potwierdzenie nadania nie jest niezbitym dowodem, ale nie można przyjmować za pewnik wyjaśnień urzędników, którzy nawet nie brali pod uwagę tego, że mogli zagubić dokumenty po otrzymaniu przesyłki. Sąd pokreślił konieczność rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty i argumenty skargi nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 8 kwietnia 2009r. dokonał sprzedaży, za kwotę 300.000 zł., zabudowanej nieruchomości o powierzchni 0,0276 ha, którą nabył w drodze darowizny w dniu 11.02.2008r. Do dochodu uzyskanego z tej sprzedaży miały zastosowanie przepisy u.p.d.o.f w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., które regulowały zasady opodatkowania tego dochodu oraz warunki, na jakich dochód ten podlegał zwolnieniu od opodatkowania. Powyższe wynikało z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316), zgodnie z którym do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w powołanym art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w ww. ustawie w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. W stanie prawnym obowiązującym w 2008 roku warunki zwolnienia od podatku dochodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, o których mowa w art.10 ust.1 pkt.8 lit. a -c u.p.d.o.f. ustanowiono w art. 21 ust. 1 pkt 126 i art. 21 ust. 21 tej ustawy. Warunkami tymi były: zameldowanie podatnika w sprzedanym budynku lub lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia oraz złożenie we właściwym urzędzie skarbowym w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego oświadczenia, że spełnia się warunki do zwolnienia. Spełnienie tych warunków łącznie powodowało nabycie i zrealizowanie zwolnienia podatkowego. Wskazany w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. 14-dniowy termin liczony od dnia zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego jest terminem prawa materialnego, niepodlegającym przedłużeniu ani przywróceniu przez organ podatkowy. Termin ten nie miał jednak zastosowania do dokonanego w 2009 r. zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Na mocy art.8 ust.3 powołanej wyżej ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy (...) oświadczenie, o którym mowa w art.21 ust.21 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008r. podatnicy powinni byli złożyć w terminie do złożenia zeznania podatkowego za rok, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości, czyli do dnia 30 kwietnia 2010r. Jak przyjęły organy, skarżący nie złożył oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z ulgi meldunkowej. Temu stanowisku nie można zarzucić naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Zostało ono wyrażone po przeprowadzeniu czynności sprawdzających i postępowania podatkowego w zakresie podawanych przez skarżącego okoliczności dokonania czynności złożenia oświadczenia. Z przedstawionego przez organy podatkowe toku postępowania wynika, że podatnik zmieniał swoje wyjaśnienia w tym zakresie. Pierwotnie, według notatek służbowych z dnia 13.01.2014r. ( k.22,23) twierdził, że oświadczenie to złożył w dniu 8.04.2009r. tj. bezpośrednio po dokonaniu sprzedaży, pracownikowi Urzędu Skarbowego. Niewątpliwie jednak, na znajdujących się w aktach sprawy kserokopiach oświadczenia z dnia 8.04.2009r. (k.29,40,41) brak jest potwierdzenia przyjęcia tego oświadczenia. Skutki nieprawidłowych działań pracowników Urzędu Skarbowego nie mogą obciążać podatnika, ale, aby móc się powoływać na wadliwe działanie, powinien on zadbać o potwierdzenie dokonanych przez siebie czynności. Podatnik nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na to, by oświadczenie zostało złożone w przedstawiony pierwotnie sposób tj. że w sali 108 Urzędu Skarbowego pracownica przyjęła oryginał oświadczenia, a skarżącemu oddała kserokopię przez siebie sporządzoną. Jak wynika z akt sprawy, następnie podatnik przedstawił inny przebieg zdarzeń związanych ze sporządzeniem oświadczenia i przesłania go organowi podatkowemu. Wersję, że oświadczenie dotyczące ulgi mieszkaniowej zostało sporządzone w dniu podpisania aktu notarialnego, tj. 8.04.2009r. w obecności notariusza i matki, włożone do jednej koperty wraz z dokumentem o przeksięgowanie nadpłaty i wysłane listem poleconym do Urzędu Skarbowego skarżący podtrzymywał w postępowaniu przed organem odwoławczym. Organy podatkowe stwierdziły, że w przesyłce poleconej, nr "[...]" nadanej w dniu 17.04.2009r. znajdowało się oświadczenie z dnia 16.04.2009r. dotyczące odliczenia podatku dochodowego za marzec w wysokości 50 zł od nadpłaty podatku za rok 2008. Jak ustalono, przesyłka ta wpłynęła do organu podatkowego w dniu 20.04.2009r. Dokument został zaewidencjonowany w elektronicznym rejestrze korespondencji pod numerem "[...]" z opisem "prośba o przeksięgowanie nadpłaty". Należy zauważyć, że w aktach sprawy (k.55,56) znajduje się oryginał dokumentu zatytułowanego "Oświadczenie" , w którym podatnik informuje o wysokości podatku za marzec oraz wnosi o przeksięgowanie nadpłaty za rok 2008 na ten podatek i koperta, w której nadesłano ten dokument. Na kopercie widnieje w nawiasie adnotacja " podatek dochodowy". W ocenie Sądu pozwala to na uznanie prawidłowości stanowiska organów, że brak jest podstaw do wnioskowania, że w kopercie znajdowało się również oświadczenie o spełnieniu warunków do ulgi meldunkowej, wobec niezaznaczenia tego ani na kopercie, ani w potwierdzeniu nadania przesyłki poleconej. Reasumując, znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, że oświadczenie o spełnieniu warunków do ulgi meldunkowej przesłane przez skarżącego, zostało zagubione przez pracowników Urzędu Skarbowego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że za zasadnością skargi nie mogą przemawiać doniesienia medialne i prasowe dotyczące zaginięć dokumentów w urzędach skarbowych. Dodać należy, że w przypadku powoływania się przez profesjonalnego pełnomocnika na orzeczenie sądu, należałoby wskazać wyrok, w którym wyrażono stanowisko, które, jego zdaniem, miałoby znaczenie w sprawie. Przyjmując, że pełnomocnik miała na myśli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22.10.2013r. sygn.. akt I SA/Gd 1041/13 (CBOSA) należy zauważyć, że, o ile w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Gdańsku kwestię sporną stanowiło również niezłożenie przez podatnika oświadczenia o spełnieniu warunków do ulgi meldunkowej, to stan faktyczny, wywiedziony przez Sąd z działań podatnika, był inny. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można organom podatkowym zarzucić niedokonania analizy i oceny wszystkich, ponoszonych przez skarżącego okoliczności złożenia oświadczenia. Konsekwencją ustalenia, że skarżący nie złożył oświadczenia, było określenie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości, na podstawie art. 30e ust. 1 i ust. 4 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani reguł postępowania podatkowego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.