I SA/Ol 689/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 listopada 2013r. sprawy ze skargi spółki A na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. 2. zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka A z siedzibą w O. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt.: "Inwestycja spółki A" do konkursu "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 2013 (dalej jako: "RPO WiM"). Przedłożony przez Spółkę projekt zakładał budowę polikliniki laryngologicznej świadczącej kompleksowe usługi opieki zdrowotnej z zakresu laryngologii i dziedzin pokrewnych. Pismem z "[...]" Agencja B, działając jako Instytucja Pośrednicząca II stopnia (dalej również jako: "Agencja", "Instytucja Pośrednicząca II", "IP II") poinformowała stronę, że jej wniosek o dofinansowanie projektu został wyłączony z dalszego rozpatrywania na etapie oceny formalnej, z uwagi na niespełnienie kryteriów formalnych określonych w dokumentach programowych RPO "[...]" 2007 – 2013, tj.: 1) "Kompletność wniosku"; 2) "Projekt kwalifikuje się w ramach danego działania/poddziałania i jest zgodny z zapisami Linii Demarkacyjnej pomiędzy programami operacyjnymi Polityki Spójności, Wspólnej Polityki Rolnej i Wspólnej Polityki Rybackiej", 3) "Kwalifikowalność kategorii wydatków" 4) "Zgodność projektu z regulaminem konkursu i ogłoszeniem o konkursie". Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie pierwszego z ww. kryteriów, IP II wskazała, że w oświadczeniu o spełnianiu kryteriów MŚP podano dwie różne nazwy wnioskodawczyni, tj. "[...]" oraz "[...]". Ponadto we wniosku o dofinansowanie Spółka podała, że jej wspólnikiem jest m.in. Spółka C. W kwestii zaś drugiego z ww. kryteriów IP II podniosła, że planowana inwestycja nie jest w znacznej części innowacyjna. Jako nieinnowacyjne uznano bowiem wymienione szczegółowo na s. 2 informacji elementy tej inwestycji o łącznej wartości 735.602 zł. Zdaniem IP II, brak innowacyjnego charakteru znacznej części inwestycji skutkował stwierdzeniem, że oceniany projekt nie spełnił pozostałych dwóch kryteriów formalnych dotyczących kwalifikowalności wydatków oraz zgodności projektu z regulaminem konkursu i ogłoszeniem o konkursie. Jak bowiem wskazano, wydatki kwalifikowalne inne niż dotyczące bezpośrednio zakupu innowacyjnych rozwiązań stanowiły 40,94%, co skutkowało zawyżeniem wydatków kwalifikowalnych w budżecie projektu o kwotę 470.272,75 zł. W proteście z dnia 29 kwietnia 2013 r. odnosząc się do kryterium kompletności wniosku Spółka stwierdziła, że omyłkowe określenie firmy nie potwierdzały powyższych wniosków IP II o niemożliwości potwierdzenia jej statusu. Natomiast w kwestii drugiego z poddanych ocenie IP II kryteriów, strona odwołała się do przedstawionej przez nią opinii o innowacyjności sporządzonej przez prof. dr hab. M.R., w której wskazano, że osiągnięcie innowacyjnego efektu przedsięwzięcia wymaga nabycia zarówno sprzętu wysoce innowacyjnego, jak również standardowej aparatury medycznej, która zostanie wykorzystana w procesie organizacyjnym. Podkreślono, że część innowacyjnych usług wnioskodawca będzie w stanie świadczyć nawet bez wykorzystania innowacyjnego sprzętu, bazując na innowacyjnym produkcie terapeutycznym/usłudze terapeutycznej, a nie na aparaturze/narzędziach do przeprowadzenia samej procedury. Ponadto wskazano, że do przeprowadzenia niektórych innowacyjnych usług niezbędna będzie standardowa aparatura medyczna. Dokonując oceny w tym zakresie, IP II powinna wziąć pod uwagę aktualnie obowiązujące przepisy prawne, np. to, że według wymagań Narodowego Funduszu Zdrowia leczenie niedosłuchów wymaga zakupu urządzenia do badania potencjałów wywołanych ABR oraz m.in. kompletu narzędzi laryngologicznych, ssaka operacyjnego, czołowych lamp operacyjnych, łóżka do przygotowania/wybudzeń pacjentów. Ocena innowacyjności projektu powinna uwzględniać nie tyle elementy składowe przedsięwzięcia, do czego ograniczyła się IP II, co raczej oddziaływanie przedsięwzięcia na rynek usług medycznych. W świetle zaś przedstawionej opinii innowacyjność planowanej inwestycji przejawia się nie tylko w innowacyjnym charakterze produktów, ale również w wyjątkowym na skalę krajową połączeniem w ramach jednego ośrodka usług o bardzo szerokim zakresie, zapewniającym specjalistyczną opiekę nad pacjentem począwszy od diagnozy, poprzez leczenie, a skończywszy na rehabilitacji. Strona wskazała również, że część sprzętu (audiometr, tympanometr, stroboskop) została uznana za innowacyjny, podczas gdy nie jest on innowacyjny, natomiast urządzenie do badania potencjałów wywołanych ABR z zastosowanym nowym bodźcem "[...]" wykluczono ze sprzętu innowacyjnego w sytuacji, gdy było ono innowacyjne. Nie zgodziła się ponadto ze stanowiskiem Agencji, że brak innowacyjnego charakteru znacznej części inwestycji przesądza o niemożliwości ujęcia wydatków związanych z zakupem nieinnowacyjnych rozwiązań w kosztach kwalifikowalnych. Zakupy urządzeń i maszyn, które same w sobie nie noszą znamion innowacyjności, lecz w odpowiednim połączeniu w organizacyjną całość stanowią innowację procesowo – organizacyjną, powinny być zakwalifikowane do kategorii ciągu technologicznego. W piśmie z dnia "[...]" Instytucja Pośrednicząca II, informując o negatywnym rozpatrzeniu protestu, podniosła, że wymienione na s. 34 – 39 biznesplanu (załącznik nr 1 do wniosku o dofinansowanie) urządzenia oraz instrumenty medyczne do zastosowania w czynnościach diagnostycznych, na bloku operacyjnym oraz tzw. wyposażenie dodatkowe mogą być wykorzystywane zarówno do usług innowacyjnych, a także do pozostałych usług laryngologicznych. Wprowadzenie przez Spółkę niektórych produktów, na co zwrócono uwagę w opinii o innowacyjności, ma charakter innowacyjny. Jednakże, w ocenie IP II, z uwagi na fakt, że strona oprócz produktów innowacyjnych wykonywać będzie również usługi standardowe, w związku z czym zakupiony sprzęt będzie służył w pewnej części także do wykonywania usług standardowych oraz z uwagi na brak uzasadnienia dla konieczności zakupu wyposażenia dodatkowego do realizacji usług innowacyjnych, projekt nie spełnił kryterium innowacyjności w świetle wymagań Poddziałania 1.1.7., tj. w zakresie zmian produktowo – usługowych. Dodatkowo w opinii o innowacyjności wskazano, że inwestycja polega na zakupie i wdrożeniu rozwiązania technologicznego, które nie jest stosowane w kraju, opierając tę opinię na publikacjach zagranicznych, nie zaś na publikacjach polskich, które mogłyby potwierdzić zakres przedstawionej opinii. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 447/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że ww. ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd uznał, że ocena projektu jest wewnętrznie sprzeczna, zaś jej uzasadnienie sporządzone zostało na tyle nierzetelnie i powierzchownie, że uchyla się jakiekolwiek kontroli sądowej. Jak wskazano, w postępowaniu odwoławczym nie odniesiono się do wszystkich zarzutów protestu, w szczególności zaś do zarzutów dotyczących użytego w kryterium kwalifikowalności wydatków pojęcia "ciągu technologicznego". W proteście zwracano bowiem uwagę na to, że zakupy urządzeń i maszyn, które same w sobie nie noszą znamion innowacyjności, ale przy odpowiednim połączeniu w całość stanowiącą innowacyjność procesowo-organizacyjną powinny być zakwalifikowane do kategorii innowacyjnego ciągu technologicznego. Podkreślono również, że z naruszeniem zakazu reformationis in peius w wyniku rozpatrzenia protestu uznano, że projekt całkowicie pozbawiony jest cech innowacyjności, podczas gdy pierwotna ocena projektu kwestionowała jedynie niektóre elementy. Ponadto, w ocenie Sądu, na etapie oceny nazwanej formalną dokonano w istocie oceny merytorycznej. Za nietrafne Sąd uznał również zakwestionowanie w informacji o wyniku rozpoznania protestu, powołania w opinii o innowacyjności zagranicznych źródeł wskazujących na innowacyjność. Jak wskazał, biorąc pod uwagę, że projekt powinien być poddany ocenie z punktu widzenia dwóch aspektów innowacyjności (procesowej/produktowej), co nie zostało w pełni zrealizowane, nie była możliwa ocena zasadności skargi w zakresie kryterium kwalifikowalności wydatków, tym bardziej, że nie zostały rozpatrzone zarzuty co do błędnego zaliczenia niektórych urządzeń do kategorii innowacyjnych i nie mających takiej cechy. W wydanej w dniu "[...]" informacji o negatywnej ocenie projektu IP II wskazała, że w wyniku ponownej oceny formalnej projektu przeprowadzonej przez ekspertów specjalizujących się w zakresie usług medycznych uznano, że dołączona do wniosku o dofinansowanie projektu opinia o innowacyjności nie została sporządzona w sposób pozwalający stwierdzić, że projekt jest innowacyjny. Nie wyszczególniono bowiem w niej wydatków na opisane w opinii technologie innowacyjne. Ponadto, w ocenie ekspertów, projekt ten nie był innowacyjny ani w skali kraju, ani województwa, zaś wydatki na zakup sprzętu wymienionego w projekcie i na budowę bloku operacyjnego nie spowodują wprowadzenia innowacyjności procesowo – organizacyjnej. Za chybioną uznano również argumentację, według której po wybudowaniu kliniki laryngologicznej Spółka, jako jedyny podmiot w województwie "[...]", będzie świadczyć kompleksowe usługi. IP II zwróciła uwagę, że kompleksową opiekę laryngologiczną w regionie świadczą obecnie Szpital D, Szpital E i Szpital F, zaś leczeniem niedosłuchu za pomocą implantów zajmuje się kilka ośrodków w Polsce, m.in. W., B. oraz Szpital F. W odniesieniu do założenia wnioskodawczyni, że świadczenia będą udzielane w oparciu o umowę z NFZ, wskazano z kolei, że nie ma gwarancji finansowania z NFZ. Podkreślono, że informacje zawarte we wniosku nie były aktualne w dacie ponownej weryfikacji projektu w zakresie odnoszącym się do wspólnika Spółki P.R., który nie jest już ordynatorem Oddziału Otolaryngologii i nie pracuje w Szpitalu D. Nie jest już również konsultantem wojewódzkim w dziedzinie otolaryngologii dziecięcej. W ocenie Agencji, wykazany powyżej brak innowacyjnego charakteru projektu powodował, ze nie zostały spełnione również inne dopuszczające kryteria formalne oceny wniosku tj. "Kwalifikowalność kategorii wydatków" i "Zgodność projektu z regulaminem konkursu i ogłoszeniem o konkursie". W tym zakresie Agencja ponowiła ocenę, że wydatki powinny służyć bezpośrednio zakupom innowacyjnych maszyn, urządzeń, ciągów technologicznych i wartości niematerialnych i prawnych. Wskazała dodatkowo, ze przedsiębiorca nie może ująć w budżecie projektu po stronie wydatków kwalifikowanych kosztów niekwalifikowanych, których wielkość przekracza 15% całkowitej wartości projektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o stwierdzenie, że powyższa ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła jej naruszenie: - art. 30b ust. 10 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej jako: "u.z.p.p.r.", poprzez dokonanie oceny formalnej projektu przy udziale osoby, która była zaangażowana w jego ocenę na wcześniejszym etapie; - § 9 ust. 3 Regulaminu w zw. z pkt 3 Załącznika nr 7 do Szczegółowego opisu Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość" RPO "[...]" na lata 2007 – 2013 poprzez dokonanie formalnej oceny projektu na podstawie kryteriów niewynikających z zawartych w ww. załączniku kryteriów wyboru projektów; - § 6 pkt 15 Regulaminu poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w wyrażonym przez IP II stanowisku, że dla stwierdzenia innowacyjnego charakteru projektu wymagane jest wyszczególnienie w załączonej do wniosku opinii o innowacyjności wydatków na opisane w niej technologie innowacyjne, pomimo że wydatki te zostały szczegółowo opisane we wniosku i biznesplanie. - art. 26 ust. 2, art. 30b ust. 9 i art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez dokonanie oceny projektu w sposób powierzchowny, dowolny i sprzeczny ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 447/13, przy jednoczesnym zaniechaniu odniesienia się przez IP II do wszystkich zarzutów podniesionych w proteście, a tym samym złamanie zasady równego dostępu do pomocy dla wszystkich beneficjentów oraz przejrzystości reguł stosowanych przez ocenie projektów; - art. 26 ust. 2, art. 30b ust. 9 i art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez brak stworzenia jasnych i niebudzących wątpliwości pozbawionych uznaniowości kryteriów oceny formalnej dla wniosków o dofinansowanie projektów, co przejawia się w tym, że już na etapie oceny formalnej dokonano w istocie oceny merytorycznej i strategicznej; - pkt 8.8 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach RPO "[...]" na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]" poprzez stwierdzenie, że wszystkie ujęte przez skarżącą w opisie projektu wydatki nie służą bezpośrednio zakupowi innowacyjnych maszyn, urządzeń, ciągów technologicznych, wartości niematerialnych i prawnych; - zakazu reformationis in peius polegające na pogorszeniu sytuacji prawnej wnioskodawcy, jako strony odwołującej się od negatywnej oceny formalnej wniosku wyrażonej w informacjach z dnia "[...]" i "[...]", przejawiające się w stwierdzeniu dodatkowych uchybień wniosku w zakresie powołanych wyżej kryteriów; - § 9 ust. 3 Regulaminu w zw. z pkt 9 Załącznika nr 7 do Szczegółowego opisu Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość" RPO "[...]" na lata 2007 – 2013 poprzez bezzasadne przyjęcie, że wniosek o dofinansowanie jest niezgodny z kryterium zgodności projektu z regulaminem konkursu i ogłoszeniem konkursu. Uzasadniając skargę strona podniosła na wstępie, że aktualnie podjęte rozstrzygnięcie zapadło przy udziale I.G., prokurenta IP II, która wykonywała czynności związane z oceną projektu na wcześniejszym etapie, tj. podpisała pismo z dnia "[...]" informujące o negatywnej ocenie projektu. Odwołując się zatem do orzecznictwa sądowego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 810/11 i NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1532/11) wskazano, że dokonanie oceny wniosku przez osobę, która brała udział w jego ocenie zakwestionowanej następnie przez Sąd, narusza w sposób rażący art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r.. Skarżąca Spółka stwierdziła ponadto, że IP II naruszyła w sposób rażący prawo poprzez pominięcie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w sprawie wyroku Sądu z dnia 18 lipca 2013 r.. Pomimo bowiem stwierdzenia przez Sąd istotnych uchybień w zakresie uzasadnienia zaskarżonej poprzednio oceny projektu, IP rozpatrując ponownie sprawę, uchyliła się od podjęcia polemiki z argumentacją przytoczoną w proteście, co w konsekwencji czyni zaskarżoną ocenę nierzetelną i sprzeczną z prawem. W szczególności IP II w dalszym ciągu nie odniosła się do podniesionych w proteście zarzutów błędnej kwalifikacji wydatków, stwierdzając lakonicznie, że żaden z wydatków ujętych przez wnioskodawcę nie służy bezpośrednio innowacyjności, choć w poprzednio wydanej ocenie zakwestionowała innowacyjność jedynie części wydatków. Tym samym IP naruszyła zakaz reformationis in peius, zaś uzasadnienie zaskarżonej oceny zostało sporządzone na tyle nierzetelnie i powierzchownie, że w dalszym ciągu uchyla się jakiejkolwiek kontroli sądowej. Niezrozumiałe dla skarżącej było również posłużenie się przez IP II argumentem, że nie ma gwarancji finansowania udzielanych przez wnioskodawcę świadczeń w ramach umowy z NFZ. W jej ocenie, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawało również to, że P.R., a nie jak podała błędnie IP P.R., nie pełni już wymienionych w zaskarżonej ocenie funkcji. Zdaniem strony, powyższe argumenty w sposób oczywisty wykraczały poza ocenę formalną wniosku i nie znajdowały oparcia w kryteriach dopuszczających stosownie do § 9 pkt I ppkt 7 Regulaminu. Ponadto podkreślono, że ustalenia w zakresie ośrodków oferujących opiekę laryngologiczną stanowią w istocie ocenę strategiczną projektu. Nie przeprowadzono przy tym porównania ofert wymienionych ośrodków z ofertą realizowaną w ramach niniejszego projektu. Pomijając zatem, że ocena ta została wykraczało poza ramy oceny formalnej, skarżąca stwierdziła, iż świadczyła ona również o braku bezstronności osób zaangażowanych w ocenę projektu. Jak podano w skardze, stwierdzenie IP II, że "leczeniem niedosłuchu za pomocą implantów zajmuje się kilka ośrodków w Polsce" potwierdza unikalny charakter usług tego rodzaju. Spółka podniosła, że rozstrzygnięcie IP II było o tyle nielogiczne, że z jednej stwierdzono brak innowacyjności projektu, a z drugiej, że opinia o innowacyjności nie została sporządzona w sposób umożliwiający ocenę innowacyjności projektu, albowiem nie zawierała wydatków na opisane w niej technologie innowacyjne. Strona zaznaczyła, że wydatki zostały określone we wniosku o dofinansowanie projektu oraz w biznesplanie, a ponadto podkreśliła, że Sąd w wydanym w sprawie wyroku przychylił się do jej stanowiska, iż treść opinii o innowacyjności wskazuje, że wyszczególnione w projekcie urządzenia mają charakter innowacyjny. W odpowiedzi Agencja B wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreśliła dodatkowo, że niezbędne jest uszczegółowienie wydatków na technologie innowacyjne również w opinii o innowacyjności dla potwierdzenia tożsamości wydatków przedstawionych podmiotowi sporządzającemu opinię z wydatkami ujętymi przez samego wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie i biznesplanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), powoływanej dalej jako p.u.s.a., sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z kolei, w myśl art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009r., Nr 84, poz. 712) dalej jako: "u.z.p.p.r.", w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - 6, art. 115 - 122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przy czym zauważyć należy, że w sytuacji gdy w niniejszej sprawie skarga wniesiona została w dniu 4 października 2013 r., to mają w niej zastosowanie przepisy u.z.p.p.r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2013r.. Z treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714) wynika jednakże, iż w przypadku programów operacyjnych na lata 2007 – 2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem 28 czerwca 2013 r.. Dokonując kontroli prawidłowości wydanej przez instytucję pośredniczącą oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady tej oceny wynikające zarówno z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jak i przyjętych przez właściwy zarząd w ramach regionalnego programu operacyjnego, procedur wyłaniania projektów. Określenie tych zasad zawarte zostało m.in. w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., poprzez wskazanie przez ustawodawcę na istotne przy ocenie projektów, kryteria rzetelności i bezstronności. Na konieczność zapewnienia maksimum obiektywizmu wskazano natomiast w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz.1370), w związku z dodaniem do ustawy o zasadach polityki rozwoju regionalnego uregulowania - art. 30b ust. 3. Na tle sformułowanych przez Spółkę w skardze zarzutów, a co za tym idzie, istoty sporu w rozpoznawanej sprawie, zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju, instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Podkreślić należy, że zagadnienia odnoszące się do treści ustanowionych na gruncie przepisów art. 26 ust. 2 i art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., zasad równego dostępu do pomocy, przejrzystości reguł oraz bezstronności i obiektywizmu, obowiązujących przy naborze projektów do dofinansowania, mają podstawowe znaczenie. Ich celem jest zapewnienie podmiotom występującym o dofinansowanie jak najbardziej rzetelnego rozpoznania ich wniosków i uniknięcie błędów poprzez ponowną weryfikację kwestii podniesionych przez wnioskodawcę jako wątpliwe. Zgodnie z treścią art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Jak trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2011r. o sygn. akt: II GSK 1532/11, nie może być wątpliwości co do tego, iż przepis art. 30b ust. 3 z.p.p.r. zawiera normę gwarancyjną, która w swej istocie ma zapewnić bezstronność osób władczo decydujących w danej sprawie. Nie może być także żadnych wątpliwości, iż ogólne zasady prawa administracyjnego (a w ramach tej właśnie gałęzi sklasyfikowano sprawy do których zastosowanie znajduje z.p.p.r.), jak i zasady konstytucyjne (w szczególności zasada państwa prawa), gwarantują danej jednostce bezstronność osób zajmujących się oceną jej sprawy (na każdym etapie). Naturalną konsekwencją powyższego jest zatem wyłączenie osoby, która podejmowała już czynności w danej sprawie (w tym informowała o wynikach), od dalszego jej badania, będącego następstwem uwzględnienia protestu lub odwołania. W związku z tym więc, że w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę, to w świetle powyżej przedstawionych argumentów stwierdzić należy, że osoba, która pierwotnie ten środek odwoławczy rozpatrywała, i której (pierwotna) ocena wyrażona w rezultacie jego rozpatrzenia uznana została prawomocnym wyrokiem sądowym za niezgodną z prawem, jest wyłączona - po skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd - od udziału w ponownym rozpatrywaniu tego środka odwoławczego (p. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013r. o sygn. akt : II GSK 364/13, publ. CBOIS). Przyjęty w związku z rozpoznaniem wniosku tryb postępowania w niniejszej sprawie narusza powyższe zasady. Zastrzeżenia budzi w szczególności dokonanie ponownej oceny formalnej z udziałem I.G. - prokurenta IP II, która wykonywała czynności związane z oceną projektu na wcześniejszym etapie, tj. podpisała pismo z dnia "[...]" informujące o negatywnej ocenie projektu. Jest to zdaniem Sądu o tyle istotne, że może rodzić wątpliwości co do pełnego obiektywizmu przy rozpatrywaniu uzupełnionego wniosku w sytuacji, gdy wybór projektów do dofinansowania następuje w drodze konkursu, zaś w okolicznościach niniejszej sprawy, uzasadnienie zarówno pisma o negatywnym rozpatrzeniu protestu z dnia "[...]", jak i zawierającego ponowną ocenę formalną pisma z dnia "[...]" jest lakoniczne i nie odnosi się wprost nie tylko do przedstawionej przez stronę argumentacji, ale i zaleceń zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 18 lipca 2013 r., o sygn. akt I SA/Ol 447/13. Analizując bowiem treść pisma IP II z dnia "[...]" Sąd stwierdził, że pomimo wyraźnego wskazania w uzasadnieniu ww. wyroku, Agencja B nadal nie odniosła się do wszystkich zarzutów protestu, w szczególności dotyczących błędnej kwalifikacji wydatków i użytego w kryterium kwalifikowalności wydatków pojęcia "ciągu technologicznego". Nie uwzględniła też zawartych w tym wyroku wytycznych zarówno w zakresie przestrzegania zakazu reformationis in peius, jak i poddania projektu ocenie z punktu widzenia dwóch aspektów innowacyjności (procesowej/produktowej). Ponadto, wbrew zaleceniom Sądu, nie rozpatrzyła zarzutów protestu co do błędnego zaliczenia niektórych urządzeń do kategorii innowacyjnych i nie mających takiej cechy. W tym stanie rzeczy, dokonanie ponownej oceny wniosku przez osobę, która brała już udział w jego ocenie zakwestionowanej przez Sąd, narusza art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. w sposób rażący. Jak wyżej wskazano, przepis ten nie daje podstaw do jego zawężającej wykładni. Podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach postępowania odwoławczego jest niewątpliwie czynnością związaną z rozpatrywaniem i oceną projektu, a nie jedynie czynnością techniczną. Udział danej osoby w dokonywaniu takiej czynności w jakimkolwiek z etapów postępowania wyłącza ją od dokonywania ponownej oceny wniosku, w tym również po skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika IP II na rozprawie, obowiązek wyłączenia nie dotyczy jedynie dokonujących oceny ekspertów. Wyżej opisane nieprawidłowości uzasadniały uwzględnienie przez Sąd skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Agencję B. Ponownie badając sprawę, IP II zapewni, aby nie uczestniczyły w niej osoby, które dokonywały czynności związanych z określonym projektem na jakimkolwiek etapie postępowania, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania (pkt 2) Sąd wydał na podstawie o art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. Przy czym na koszty postępowania w kwocie 457 złotych złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, określone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 490) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.