I SA/Ol 690/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Renata Kantecka,, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016r. sprawy ze skarg Z. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 i 2016r. oddala skargi. Z.S. (dalej również jako skarżący, strona, podatnik) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO, Kolegium, Organ II instancji) z dnia "[...]" nr "[...]" i nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 i 2016r.. Zaskarżonymi decyzjami Kolegium utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy "[...]" (dalej Wójt, Organ I instancji): – z dnia "[.1.]" nr "[.1.]" ustalającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2015 rok pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości 571 zł (w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 690/16), – z dnia "[.2.]" nr "[.2.]" ustalającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2016 rok pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości 582 zł (sygn. akt I SA/Ol 691/16). Jak wynika z przedstawionego w aktach podatkowych wypisu z ewidencji gruntów z dnia 27 kwietnia 2016r. (karta nr 10 akt podatkowych w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 690/16, k. 7 akt podatkowych I SA/Ol 691/16,) jak też dokumentu: informacja o działce (odpowiednio: k. 9 i 8), podatnik jest właścicielem działki gruntu o nr księgi wieczystej: KW "[...]", nr ewidencji gruntów: "[...]", o powierzchni 0,1252 ha, położonej w obrębie "[...]", gmina "[...]", sklasyfikowanej jako Bi - inne tereny zabudowane (0,0631 ha) oraz Ps – pastwiska trwałe (0,0621 ha). Działka jest zabudowana budynkiem, który został sklasyfikowany jako budynek pozostały, niemieszkalny, drewniany, rok budowy: 2013. Strona złożyła w dniu 2 kwietnia 2015r. informację w sprawie podatku od nieruchomości na formularzu IN-1 oraz informację w sprawie podatku rolnego na formularzu IR-1. Wykazała na formularzu IN-1 budynek rekreacyjny o powierzchni 38,8 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 631 m2. Natomiast w załączniku ZR-1/B wykazano do zwolnienia od podatku rolnego 0,0621 ha na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. W oparciu o powyższe dane Organ I instancji ww. decyzjami z "[.1.]" i "[.2.]" ustalił podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2015r. i 2016r. we wskazanej już wyżej wysokości. Dla celów ustalenia zobowiązań w podatku od nieruchomości Organ za podstawę opodatkowania przyjął budynek rekreacyjny o powierzchni 38,80 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 631 m2. W podatku rolnym Organ przyjął do opodatkowania użytki rolne o powierzchni 0,0621 ha fizycznego - zwolnione z podatku. Jako podstawę prawną Organ wskazał art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej O.p.), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 art. 6, art. 6a i 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 1381 ze zm. – dalej u.p.r.) oraz stosowne uchwały Rady Gminy w sprawie obniżenia ceny skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego na 2015r. i 2016r., jak też art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm., dalej u.p.o.l.) oraz stosowne uchwały Rady Gminy w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2015r. i 2016r.. Od powyższych decyzji podatnik złożył odwołania. Podniósł, że przebudował dom letniskowy zgodnie z uzyskaną dokumentacją architektoniczno - budowlaną. Do budynku dociągnął wszystkie media. Do opodatkowania zgłosił dom mieszkalny. Dlatego też dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości winien być zakwalifikowany jako budynek mieszkalny. Dodatkowo przy piśmie z 12 maja 2016r. podatnik przesłał kopie: decyzji Wójta z dnia 14 kwietnia 2011r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku letniskowego na ww. działce nr "[...]", oraz decyzji Starosty Powiatu "[...]" z dnia 14 listopada 2011r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku letniskowego na ww. działce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniach ww. decyzji z "[...]", sprostowanych z urzędu postanowieniami z dnia 29 sierpnia 2016r., powołało się na art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. i art. 1 u.p.r.. Kolegium podkreśliło, że podatnik na etapie postępowania odwoławczego podniósł, że typowy domek rekreacyjny został przebudowany i posiada wszelkie warunki domu mieszkalnego. Natomiast sporny budynek zgodnie z ewidencją gruntów i budynków posiada status budynku pozostałego niemieszkalnego. Organ powołał się na art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 520), a także § 63 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 542). Podał, że dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla Organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. Powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2013r. sygn. akt I SA/Kr 1369/12 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014r. sygn. akt II FSK 3099/12. Organ II instancji wyjaśnił, że podatnik składając w dniu 2 kwietnia 2015r. informację w sprawie podatku od nieruchomości, wykazał do opodatkowania budynek rekreacyjny oraz grunty pozostałe. Wyjaśnił, że nie można uwzględnić argumentów podatnika podnoszonych w toku postępowań, jak i w odwołaniach. Sposób wykorzystywania spornego budynku nie ma znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, dopóki w ewidencji gruntów figuruje jako budynek pozostały niemieszkalny. Nie ma zatem zastosowania w stosunku do niego stawka jak za budynki mieszkaniowe. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" oraz orzeczenie o tym, czy sporny dom w niniejszej sprawie jest domem mieszkalnym służącym zaspokajaniu potrzeb mieszkalnych. Skarżący wskazał, że na ww. działce znajduje się zbudowany dom letniskowy, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych jego i jego rodziny, który nie powinien być uznany jako inny lub rekreacyjny, niemieszkalny. Podał, że przedmiot opodatkowania został zakwalifikowany w przedstawionej już wyżej decyzji o warunkach zabudowy działki i w opracowanej dokumentacji architektonicznej zatwierdzonej przez Starostę Powiatu "[...]" jako rozbudowa i przebudowa domu letniskowego. Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego również nie wniósł zastrzeżeń co do używania tego domu jako domu mieszkalnego. PINB w "[...]" decyzją z dnia 7 stycznia 2014r. nie uznał przedmiotowego domu letniskowego jako inny lub rekreacyjny. W związku z powyższym w omawianym domu letniskowym można mieszkać, a zatem jest to dom mieszkalny, od którego należałoby ustalać podatek jak od domów mieszkalnych. Natomiast grunty na działce "[...]" zostały podzielone z nieużytków VI grupy na część użytkową pod dom mieszkalny, a pozostała część pozostaje jako nieużytek VI kIasy. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o ich oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 690/16 i I SA/Ol 691/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 690/16. Skarżący przedłożył natomiast do akt wydruk internetowy księgi wieczystej spornej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Odnosząc się do zarzutu skarg, dotyczącego klasyfikacji budynków letniskowych i znaczenie ewidencji gruntów i budynków, należy podnieść że utrwaloną w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadą jest obowiązek organów podatkowych uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 1959/11, wskazał na znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. W tym znaczeniu unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) u.p.o.l., w zw. z przepisem art. 21 p.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. W wyroku z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów (por. też np. wyroki NSA w sprawie II FSK 311/12 oraz z 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, z 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07). Na znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 P.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z 27 lutego 2012 r., wyjaśniając, że "przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został, jako mieszkalny" (zob. uchwała składu 7 sędziów z 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11). Jak wynika z przedstawionego w aktach podatkowych wypisu z ewidencji gruntów z dnia 27 kwietnia 2016r. (karta nr 10 akt podatkowych w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 690/16, k. 7 akt podatkowych I SA/Ol 691/16,) jak też dokumentu: informacja o działce (odpowiednio: k. 9 i 8), podatnik jest właścicielem działki gruntu o nr księgi wieczystej: KW "[...]", nr ewidencji gruntów: "[...]", o powierzchni 0,1252 ha, położonej w obrębie "[...]", gmina "[...]", sklasyfikowanej jako Bi - inne tereny zabudowane (0,0631 ha) oraz Ps – pastwiska trwałe (0,0621 ha). Działka jest zabudowana budynkiem, który został sklasyfikowany jako budynek pozostały, niemieszkalny, drewniany, rok budowy: 2013. Zatem organ podatkowy prawidłowo przyjął do ustalenia podatku od nieruchomości za 2015 i 2016 rok dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co czyni zarzuty skarg bezzasadnymi. Nie może zmienić tej oceny twierdzenie skarżącego, że ten dom służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Zamieszkiwanie w powyższym domu, pozostaje bez wpływu na jego kwalifikację podatkową. Został on bowiem sklasyfikowany jako budynek pozostały, niemieszkalny. Przy ustaleniu zobowiązania podatkowego decydujące znaczenie mają dane wynikające z opisanej ewidencji. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.