I SA/Ol 718/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.),, Sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" , "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług określił Spółce z o.o P.w T. za lipiec 2004 r. kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości 119.019 zł., w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika 119.019 zł, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz ustalił za lipiec 2004 r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 164.439 zł. Na powyższą decyzję Spółka wniosła odwołanie. Decyzją z dnia "[...]" r. , "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia za lipiec 2004 r. kwoty równicy podatku naliczonego nad podatkiem należnymi określił za lipiec 2004 r. kwotę równicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości 157.250 zł, do zwrot za na rachunek bankowy podatnika 157.250 zł, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz uchylił decyzję organu I instancji w zakresie dotyczącym ustalenia za lipiec 2004 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego i umorzył postępowanie w tej części. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego w Spółce z o.o. P. w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że w ewidencji zakupu VAT, jak i deklaracji VAT korygującej za lipiec 2004 r. Spółka P. zawyżyła podatek naliczony przyjmując do odliczenia podatek VAT wykazany w niżej wymienionych fakturach VAT, wystawionych przez D.z o. o. w W. - nr "[...]" wystawionej dnia "[...]" (data sprzedaży "[...]" r.), na wartość ogółem netto 3.000.000 zł, VAT (22%) 220.000 zł, w tym: nieruchomości rolne o łącznej powierzchni 587,314 ha na wartość 2.000.000 zł (nie podlegające opodatkowaniu), budynki i budowle na wartość netto 1.000.000 zł, V AT (22%) 220.000 zł, - nr "[...]" wystawionej dnia "[...]" r. (data sprzedaży "[...]" r.), na wartość netto 2.000.000 zł, VAT (22%) 440.000 zł dotyczącej sprzedaży elektrowni wiatrowej ze stacją transformatorową. Naczelnik Urzędu Skarbowego . na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, że elektrownia wiatrowa wraz ze stacją transformatorową nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, zatem w świetle art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), Spółce P. nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturze "[...]". z dnia "[...]" r.. w kwocie 440.000 zł. Odnośnie natomiast faktury nr "[...]" r. z "[...]" r. ustalono, że Spółka D.nieprawidłowo zastosowała 22% stawkę podatku od towarów i usług do sprzedaży wszystkich budynków i budowli, gdyż część z nich na wartość 491.500 zł korzystała, jako towar używany, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zatem Spółce P.w świetle przepisów § 14 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy 6 podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970), nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury nr "[...]". z dnia "[...]" r. w części dotyczącej kwoty 108.130 zł. Podano również, iż w czasie kontroli ustalono, że nieruchomość "Gospodarstwo P." o pow. 587,3140 ha wraz ze znajdującymi się na niej zabudowaniami, której sprzedaż na rzecz Spółki P. udokumentowano fakturą VAT nr "[...]" z dnia "[...]" r. została nabyta przez D.Spółkę z o. o. w W. od .A na podstawie aktu notarialnego z dnia "[...]" r. Z treści zawartej umowy sprzedaży wynikało, że będące przedmiotem zakupu budynki i budowle podlegały zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W celu wyceny poszczególnych składników majątku wykonany został "Operat szacunkowy z określenia wartości budynków i budowli wchodzących w skład Gospodarstwa P.". W/w operat został sporządzony na dzień "[...]" r. na podstawie "umowy o dzieło" zawartej pomiędzy D.Spółką z o. o. a mgr inż. M. K. posiadającym uprawnienia zawodowe MGPiB w zakresie szacowania nieruchomości. Z analizy treści w/w operatu szacunkowego wynikało, że w skład "Gospodarstwa P." wchodzą obiekty, które wybudowane zostały w latach 1906-1993. Wszystkie w/w obiekty (budynki i budowle) były użytkowane zgodnie z przeznaczeniem przez okres ostatnich 5 lat przed zbyciem gospodarstwa przez A. W dniu "[...]" r. Spółka D.przyjęła na stan w/w środki trwałe wg dokumentów OT sporządzonych w oparciu o wycenę wynikającą z operatu szacunkowego. Z przedstawionych kontrolującym kart inwentarzowych środków trwałych oraz tabel amortyzacyjnych za okres "[...]" r. - "[...]" r. wynikało, że od momentu przyjęcia do ewidencji środków trwałych na dzień "[...]" r., budynki i budowle ujęte w poz. 1-15 specyfikacji budynków i budowli do faktury nr "[...]" do momentu sprzedaży, tj. do dnia "[...]" r. nie były modernizowane. Powyższe wynika również z przedstawionych kontrolującym dokumentów LT, dotyczących likwidacji w/w środków trwałych. Z analizy kont 641-2-1-2: "rozliczenie międzyokresowe kosztów za okres od 01.01.2002 r. do 31.12.2002 r.", konta 641-2-1-3: "rozliczenie międzyokresowe kosztów za okres od 01.01.2002 r do 31.12.2002 r." oraz konta 011-2-2-1: "środki trwałe w budowie za okres od 01.01.2002 r. do 31.12.2004 r." wynika, że Spółka D. na powyższych kontach ewidencjonowała wydatki ponoszone na modernizację źrebięciarni (stajni) ujętej pod poz. 9 "Specyfikacji budynków i budowli do faktury VAT nr "[...]" ". Spółka przedstawiła kontrolującym zaewidencjonowane faktury VAT, dokumentujące zakupy towarów i usług związane z modernizacją w/w obiektu na łączną wartość netto 134.415,59 zł oraz rejestry zakupu, w których ujęła podatek naliczony wynikający z w/w faktur. W wyniku dokonanej analizy stwierdzono, że Spółka D.odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących poniesione nakłady na modernizację źrebięciarni. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że P. Spółka z o. o. nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 108.130 zł za miesiąc lipiec 2004 r., wykazanego na fakturze nr "[...]", gdyż zgodnie § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, transakcja udokumentowana fakturą była zwolniona od podatku. Podkreślono, że Spółka D.nieprawidłowo zastosowała do sprzedaży (mającej miejsce w dniu "[...]" r.) wszystkich budynków na wartość netto 1.000.000 zł stawkę 22% podatku VAT w wys. 220.000 zł, gdzie cześć sprzedaży w świetle art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, była zwolniona od podatku od towarów i usług. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w dniu "[...]" r. pracownicy organu I instancji z udziałem: biegłego J. P., K.M. oraz prokurenta Spółki P. N. Y. dokonali oględzin placu manewrowego i drogi dojazdowej do elektrowni wiatrowej w P. (karty 747-753). W wyniku oględzin ustalono, iż plac manewrowy przy elektrowni wiatrowej wybudowany w 2002 r. został wykonany z płyt betonowych różnych wymiarów i kształtów. W ocenie K. M. obecnie istniejący kształt powierzchni placu odpowiada stanowi wykonanemu w trakcie budowy. Z załączników graficznych do projektu wynika, że utwardzenie drogi gminnej rozpoczęto od zjazdu do ujęcia wody (działka 559) i wykonano do zjazdu na plac manewrowy. K.M. nie był w stanie potwierdzić zakresu wykonanego utwardzenia na drodze gminnej ze względu na fakt, iż nie kierował i nie nadzorował tych prac. W wyniku oględzin ustalono, że na odcinku zjazdu z drogi gminnej na drogę wewnętrzną do drogi powiatowej został poszerzony istniejący przepust betonowy. Poszerzono również zjazd z drogi wewnętrznej na drogę powiatową i utwardzono płytami oraz poszerzono istniejący przepust betonowy. W wyniku oględzin stwierdzono, że droga wewnętrzna w miejscach wskazanych w projekcie została poszerzona. K. M. wyjaśnił, że zarówno na placu manewrowym, jak i na drogach do utwardzenia zastosowano płyty wcześniej używane. W dniu "[...]" r. , powołany postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego nr "[...]" dnia "[...]" r., biegły mgr inż. J. P. sporządził operat szacunkowy (na operacie pomyłkowo podano datę "[...]" r. zamiast "[...]" r.) z wyceny wartości nakładów Spółki D.na budowę drogi dojazdowej i placu manewrowego przy elektrowni wiatrowej w miejscowości P. (karty 769-811). Biegły określił wartość nakładów Spółki z o. o. D.na wybudowanie drogi dojazdowej i placu manewrowego przy elektrowni wiatrowej w miejscowości P., według cen z dnia sprzedaży, tj. na "[...]" r. w kwocie netto na poziomie 377.901 zł. Oceniając powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wykazało odmienny stan faktyczny od ustalonego przez organ I instancji. Podnoszone przez Pełnomocnika strony argumenty, iż droga i plac manewrowy służące potrzebom elektrowni wiatrowej były modernizowane przez Spółkę D.znalazły potwierdzenie w zgromadzonych dowodach. W celu ustalenia, czy i kiedy szopa na maszyny była budynkiem modernizowanym organ odwoławczy przesłuchał również pracownice Urzędu Skarbowego, które w trakcie kontroli podatkowej prowadzonej w stosunku do Spółki P.dokonały oględzin terenu "Gospodarstwa P." w dniu "[...]" r. Odnośnie kwestii modernizacji budynku szopy na maszyny Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że zgromadzone w sprawie dowody wskazują, iż szopa na maszyny nie była modernizowana, natomiast remontowany przez Spółkę D. był budynek administracyjno-biurowy połączony z szopą. Z protokołu oględzin z dnia "[...]" r. przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Spółki P. z o. o., wynika, że szopa na maszyny połączona była z budynkiem administracyjno-biurowym. Z uwagi na fakt, że budynek administracyjno biurowy nie został wykazany w specyfikacji do faktury m 002/GP/2004 zdaniem organu należy przyjąć, tak jak zostało wykazane to w ewidencji księgowej podatnika, iż znajduje się on pod pozycją garaże. W opinii organu odwoławczego, w oparciu o dowody stwierdzono, iż drogi oraz plac były modernizowane, natomiast szopa na maszyny była budynkiem starym i nie była modernizowana. Postępowanie dowodowe wykazało również, iż budynek administracyjno biurowy był przed sprzedażą remontowany. Wobec powyższego do sprzedaży dróg, placów oraz budynku administracyjnego wykazanego pod pozycją garaże miała zastosowanie stawka 22%. Zatem w wymienionych przypadkach (str. 23 decyzji organu odwoławczego) sprzedaży budynków przez spółkę D. organ odwoławczy uznał prawidłowość zastosowania stawki 22% podatku od towarów i usług, a tym samym możliwość odliczenia przez Spółkę P. podatku naliczonego w wysokości 150.053 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponieważ Spółka D. w dniu "[...]" r. wystawiła fakturę nr nr "[...]", na wartość ogółem netto 3.000.000 zł i od wszystkich budynków i budowli w kwocie 1.000.000 zł naliczyła VAT (22%) 220.000 zł, tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług natomiast odbiorca ww. faktury (Spółka P.) rozliczył zawarty w niej podatek w lipcu 2004 r. Zdaniem organu Spółce z o. o. P. nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 69.899 zł (220.000 - 150.101 zł), kwota ta zatem stanowi zawyżenie podatku naliczonego w rozliczeniu za lipiec 2004 r. Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość uznania przez organ I instancji, że stawka 22% nie mogła być zastosowana do sprzedawanych obiektów i budowli, które nie były modernizowane. Jak wskazał organ odwoławczy kolejną kwestią sporną w przedmiotowej sprawie była zasadność obniżenia przez Spółkę P. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr "[...]" z dnia "[...]" r., na wartość netto 2.000.000 zł, VAT 440.000 zł, dokumentującej zakup od Spółki D.elektrowni wiatrowej ze stacją transformatorową.. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż elektrownia wiatrowa wraz ze stacją transformatorową nie była przez Podatnika wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych. Wskazano, iż jak wynika z akt sprawy elektrownia wiatrowa miała zapewnić energię elektryczną gospodarstwu rolnemu w P. Zgodnie z § 2 aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości rolnej w P. z dnia "[...]" r. Rep. A nr "[...]", "Umowy wspólnego przedsięwzięcia budowy prototypowej elektrowni wiatrowej" zawartej w dniu "[...]" r. pomiędzy Spółką D. a Spółką E. na ww. nieruchomości została wybudowana siłownia wiatrowa na potrzeby gospodarstwa rolnego. Organ podatkowy I instancji na postawie zgromadzonych dowodów ustalił, iż już w momencie zakupu elektrownia wiatrowa była uszkodzona i niezdolna do produkcji energii elektrycznej, a strona nie podjęła prób jej naprawy, w związku z czym nic mogła służyć do wykonywania czynności opodatkowanych. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż na nieruchomości sprzedanej przez Spółkę D. realizowana była od 2001 r. na podstawie "Umowy Wspólnego Przedsięwzięcia" z dnia "[...]" r., zawartej między Spółką z o. o. D.a E. z siedzibą w W. : budowa stacji wiatrowej transformatorowej. Nakłady na budowę ww. siłowni wiatrowej obejmowały zakup importowanych urządzeń i podzespołów w latach 2001 - 2002 w kwocie 315.188,65 euro, które poniosła Spółka D.. Umową z dnia "[...]" r. turecka firma A. A. z siedzibą w Turcji (przed poniesieniem wydatku) zobowiązała się uregulować należności dla dostawców w kwocie 315.188,65 euro za części do budowy elektrowni wiatrowej w Polsce, które Spółka D.importowała (§ 1 umowy), zastrzegając prawo sprzedaży wierzytelności osobom trzecim, natomiast Spółka D.zobowiązała się zwrócić ww. kwotę do dnia "[...]" r. Powyższą transakcję Spółka D.ujęła w ewidencji księgowej w dniu "[...]" r. na kontach rozrachunkowych D.Spółki z o. o. i A. A.. W dniu "[...]" r. umową przelewu wierzytelności Podatnik nabył wymagalną wierzytelność firmy E.Spółki z o. o. w kwocie 3.700,000 zł przysługującą jej od firmy D.. Tego samego dnia te same osoby w imieniu ww. Spółek zawarły porozumienie do umowy przelewu wierzytelności z dnia "[...]" r. i w § 2 wskazały, że P.Spółka z o. o. ureguluje kwotę 3.700.000 zł do dnia 31.12.2005 r. W celu wybudowania elektrowni wiatrowej Spółka D. zakupiła u kontrahentów zagranicznych podzespoły do elektrowni na łączną wartość 315.188,65 euro. Wskazane zakupy były udokumentowane fakturami obciążającymi Spółkę D. Faktury te nie zostały zapłacone przez Spółkę D., zaś roszczenie o zapłatę nie uległo przedawnieniu i jest wymagalne. Na podstawie pisemnego porozumienia zawartego w dniu 10.01.2001 r., Spółka prawa tureckiego - firma A. z siedzibą w Stambule - Republika Turecka spłaciła zobowiązania Spółki D., wynikające z faktur na łączną wartość 315.188,65 EUR, wobec czego Spółka prawa tureckiego A. z siedzibą w Stambule nabyła spłacone wierzytelności w stosunku do Spółki D. Na podstawie materiału dowodowego zawartego w protokóle kontroli przeprowadzonej w Spółce D.ustalono, iż poniesionymi w latach 2001 -2003 kosztami w kwocie 3.270.1 02,21 zł na budowę siłowni wiatrowej Spółka z o. o. E. obciążyła spółkę D.fakturą VAT nr "[...]" z dnia "[...]". Z ustaleń organów wynikało, ze kwota podatku naliczonego wykazana przez Spółkę z o. o. P. do zwrotu na rachunek bankowy, nie została zapłacona przez pierwszy podmiot występujący w ciągu transakcji dotyczących zbycia w/w środków. W toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego, biorąc pod uwagę treść pisemnego wyjaśnienia Spółki P.z dnia "[...]" r., w którym poinformowano, że do dnia "[...]" r. Spółka P. nie dokonała żadnych modernizacji, adaptacji, zakupionych nieruchomości wykazanych w specyfikacji do faktury nr "[...]" i "[...]", a obecnie prowadzone są prace projektowe mające na celu modernizację istniejącej elektrowni wiatrowej, gdyż zamiarem Spółki jest użytkowanie zakupionych nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem, w dniu 10.11.2005 r. dokonał ponownych oględzin siłowni wiatrowej wraz ze stacją transformatorową. Zgodnie z wyjaśnieniami Prokurenta Spółki P.- R. W., siłownia od momentu zakupu była w dalszym ciągu nieczynna z powodu awarii pomp i zabezpieczeń. Brak środków finansowych, zgodnie z oświadczeniem w/w, uniemożliwia Spółce dokonanie stosownych napraw. Organ odwoławczy ustalił, iż siłownia wiatrowa P. nigdy nie została dopuszczona do ruchu, a z powodu niedokonania naprawy uszkodzenia mechanicznego powstałego podczas prób uruchomienia elektrowni, wiatrak P.w ogóle nie produkuje energii elektrycznej. W ocenie organu II instancji elektrownia wiatrowa nie służyła i nie będzie służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych, na co wskazują opinia biegłego rzeczoznawcy oraz dokumentacja techniczna. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na niespełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury V AT nr "[...]" z dnia "[...]" r., na wartość netto 2.000.000 zł, VAT (22%) 440.000 zł, dotyczącej nabycia elektrowni wiatrowej ze stacją transformatorową. W świetle powyższego prawidłowe są ustalenia organu I instancji, iż w miesiącu lipcu 2004 r. Spółce "P." nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 440.000 zł. Na powyższą decyzję Spółka z o.o. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji poprzez ustalenie: - że drogi, które były jedynym środkiem trwałym dla D.Spółki z o. o. nie były modernizowane w całości, a w 74,21 %, a w związku z tym wyliczony podatek naliczony do zwrotu został obniżony do kwoty 16.980 zł, a powinien wynosić 22.880 zł, czym zaniżono kwotę do zwrotu o wartość 5.900 zł (22.880 zł - 16.980 zł), - że Spółka D.poprzednik prawny skarżącej, modernizowała budynek garaży o wartości netto 17.200 zł, a nie szopę na sprzęt o wartości 22.200 zł, przez co organ podatkowy uwzględnił podatek naliczony do odliczenia od sprzedaży budynku garaży (17.2000 zł x 22%) = 4.884 zł, czym zaniżono podatek naliczony do zwrotu w wysokości 4.884- 3.8784 zł = 1.100 zł, - że Spółka P. nie zamierzała i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej produkcji i sprzedaży energii elektrycznej z zakupionej inwestycji w budowie - elektrowni wiatrowej, a w związku z tym Spółce nie należy się zwrot podatku naliczonego z tytułu zakupu, na podstawie faktury VAT nr "[...]" z dnia "[...]" r. o wartości netto 2.000.000 zł i podatku naliczonym w kwocie 440.000 zł, 2. rażące naruszenie prawa materialnego, to jest art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przez jego niezastosowanie w wypadku wystąpienia w sprawie wszystkich elementów podmiotowo i przedmiotowo istotnych dla zwrotu podatnikowi podatku od towarów i usług w wysokości określonej niniejszą skargą, 3. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wydaną decyzję, a mianowicie art. 120, 121, 124, 139 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późno zm.), poprzez uzasadnienie braku zwrotu podatku od towarów i usług rzekomymi zaniechaniami Spółki w dokończeniu inwestycji, w sytuacji prowadzenia postępowania przez organy podatkowe przez okres 60 miesięcy, w trakcie którego wielokrotnie blokowano podatnikowi konto i wpisywano hipoteki przymusowe i jednocześnie odmawiano zwrotu podatku w wysokości nie mniejszej niż 447.000 zł, 4. rażące naruszenie art. 229 Ordynacji podatkowej, w zestawieniu z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, to jest art. 127 Ordynacji podatkowej oraz zasadą związania organu I instancji własną decyzją, to jest art. 212 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawa wyrażonej wart. 2 art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.), gwarantującego wart. 78 Konstytucji prawo do odwołania od decyzji administracyjnej I instancji, przez prowadzenie postępowania dowodowego przez organ I instancji w toku postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznał, że środek trwały w postaci dróg był tylko w 74,21 % modernizowany, w związku z tym tylko część podatku podlega zwrotowi. Według skarżącej organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takie działanie tłumaczy rzekomym zaniedbaniem strony polegającym na nie przełożeniu planu sytuacyjnego gospodarstwa P.Nie ma żadnej podstawy prawnej wart. 43 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 Nr 54, poz. 654 ze zm.). aby modernizację środka trwałego odnosić jedynie do jego części. Skarżąca nie zgadza się z argumentacją organu II instancji, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącą modernizacji budynku garażu, a nie szopy na maszyny. W opinii skarżącej w przedmiotowej sprawie nie ma żadnego znaczenia w jaki sposób podatnik zewidencjonował dany środek trwały, gdyż prawdopodobnie zaistniał błąd w ewidencji księgowej co należało wyjaśnić w postępowaniu podatkowym. Strona podała, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się operat szacunkowy wykonany przez mgr inż. M.K., sporządzony w styczniu 2002 r., który pozwala na ustalenie który z budynków był modernizowany. W opinii Skarżącej w postępowaniu podatkowym organ odwoławczy wyjaśniał wyłącznie kwestię modernizacji szopy na maszyny, gdyż przesłuchiwanemu w dniu 8.07.2009 r. pracownikowi Urzędu Skarbowego nie okazano fotografii garaży. Zdaniem strony nieuprawniona jest odmowa zwrotu podatku od towarów i usług dotycząca faktury VAT nr "[...]" r. z dnia "[...]" r. na podstawie, której nabyto elektrownię wiatrową. Podstawą odmowy zwrotu podatku przez organy podatkowe jest interpretacja art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stwierdzająca iż podatnik nie wykorzystuje elektrowni wiatrowej do czynności opodatkowanych, a więc zwrot podatku naliczonego od takiego zakupu nie przysługuje. W opinii skarżącej interpretacja w/w przepisu nie znajduje potwierdzenia w podatkowo-prawnym stanie faktycznym, który został ustalony w niniejszej sprawie. Wskazano również, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowy i drobiazgowy opis czynności związanych z procesem inwestycyjnym elektrowni wiatrowej dokonywanych przez podmioty, od których skarżąca nabyła elektrownię, co nie ma znaczenia dla sytuacji prawnej strony. Skarżąca twierdzi, że organ II instancji wykluczył istnienie powiązań kapitałowych i rodzinnych i mimo to w zawarł w uzasadnieniu faktycznym decyzji opis czynności związanych z procesem inwestycyjnym elektrowni wiatrowej, aby wskazać na pewne okoliczności, iż "jest coś na rzeczy": m. in. brak zapłaty podatku przez Spółkę E., których organ był w stanie udowodnić, przemawiające za odmową zwrotu podatku. Skarżąca wskazuje, że organ odwoławczy dokonał stronniczego streszczenia opinii sporządzonej przez biegłego dr inż. G. B. dotyczącej elektrowni wiatrowej w P. bez próby jej oceny i zawartych w niej wniosków. Zdaniem strony, część opinii biegłego w żadnym razie nie stanowiło podstawy do sugerowania, że strony w transakcji zakupu elektrowni wiatrowej zaniżyły lub zawyżyły wartość urządzenia, ewentualnie Spółka zakupiła coś co faktycznie nie istnieje lub nie ma żadnej wartości. Niezrozumiałe dla skarżącej jest, iż biegły w opinii dotyczącej elektrowni wiatrowej zawarł sformułowania dotyczące "oceny stanu prawnego inwestycji". Strona stwierdza, że organy podatkowe nie ustosunkowały się do tej części opinii, w której podano, iż konstruktorzy elektrowni wiatrowej AC. A-63 nie popełnili poważnych błędów konstrukcyjnych, a urządzenie jest kompletne i zgodne z dokumentacją techniczną. W trakcie trwającego 5 lat postępowania podatkowego nie kwestionowano zawartej umowy, faktury zakupu oraz prowadzonych przez skarżącą ksiąg podatkowych. Wskazano również, iż całkowicie pominięto lub nie badano zakresu działania Spółki, która w przedmiocie działalności posiada zapis przewidujący wytwarzanie i zaopatrywanie w energię elektryczną, gaz, parę wodną i gorącą wodę. Brak jest dowodów na jakiej podstawie organ ustalił, że elektrownia wiatrowa nie jest i nie będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, a żaden przepis nie uzależnia i nie zawiesza zwrotu podatku od towarów i usług do czasu oddania inwestycji do użytkowania. Wskazano również, iż związek pomiędzy podatkiem naliczonym, a sprzedażą opodatkowaną występuje w każdym przypadku nabycia środka trwałego, a analiza art. 87 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzi do wniosku, że wystarczy aby nabyty przedmiot mógł być zaliczany do środków trwałych w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Ponadto strona zarzuciła, iż podstawową zasadą podatku od wartości dodanej jest jego neutralność dlatego też organ podatkowy złamał tę zasadę odmawiając skarżącej słusznie należnego mu zwrotu podatku. Prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjne i zabezpieczające uniemożliwiały Podatnikowi normalne prowadzenie działalności gospodarczej i spowodowały, iż Spółka "P." nie była w stanie podołać czynnościom uruchomienia elektrowni wiatrowej, ale nie miała zamiaru zaniechać jej uruchomienia. Strona zwraca uwagę na niekonsekwencje organu podatkowego, który uznaje prawo Spółki P. do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu zakupu środka trwałego w postaci dróg prowadzących z gospodarstwa do siłowni wiatrowej oraz placu składowego wokół wiatraka, to jest towaru tylko i wyłącznie związanego pośrednio z zamiarem produkcji energii elektrycznej, a odmowę zwrotu podatku związanego z samym zakupem środka trwałego w budowie, w postaci elektrowni wiatrowej. Skarżąca podała, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie podkreślał, iż prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej. Skarżąca powołała się na orzeczenie ETS w sprawie C-37/95 Belgia przeciwko Ghent Coal Terminal NV, oraz wyrok ETS w sprawie C-400/98 z Finanzamt Goslar vs Breitshol,, a także wyrok WSA w Warszawie , sygn. akt III SA/Wa 173/08 z 30.04.2008 r. Skarżąca podniosła ponadto w związku z zastosowaniem przez organ odwoławczy art. 229 Ordynacji podatkowej, zarzuty naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej oraz związania organu I instancji własną decyzją wynikającą z art. 212 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, ustosunkowując się do zgłoszonych zarzutów podtrzymał swoje stanowisko i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać na przepisy regulujące zakres kognicji sądów administracyjnych. Otóż w myśl przepisów art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z przepisami ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133§1) i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, z zastrzeżeniem, że nie można wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134§1 i §2 p.p.s.a.). Takie uregulowanie ustawowe oznacza, iż sąd administracyjny jest upoważniony i zobligowany do badania zgodności przeprowadzonego przez organy postępowania z przepisami regulującymi zasady postępowania oraz zgodność rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego. Tylko postępowania przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa może stanowić podstawę do dokonania właściwych ustaleń faktycznych. Poprawne ustalenie stanu faktycznego daje podstawę do zastosowania właściwej normy prawa materialnego, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Zasady obowiązujące w postępowaniu podatkowym uregulowane zostały w dziale IV ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p. W aspekcie tych przepisów należało zatem ocenić udokumentowany w aktach sprawy tryb postępowania, kompletność zebranego materiału, ocenę tego materiału, poprawność ustalenia stanu faktycznego oraz zasadność zastosowania do ustalonego stanu faktycznego przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Badając akta sprawy, Sąd nie stwierdził, by w prowadzonym postępowaniu uchybiono zasadom określonym w ustawie Ordynacja podatkowa. Niemniej z uwagi na podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, do tych zarzutów należy się odnieść. Zdaniem Sądu, według udokumentowanych w aktach postępowania czynności, zgłoszonych zarzutów nie można uznać za uzasadnione. W myśl art. 120 O.p. organy działają na podstawie przepisów prawa. W przepisie tym zawarta jest zasada praworządności. Oznacza to, że działanie na podstawie przepisów ma być działaniem zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem z przepisami prawa formalnego, jak i materialnego, zawartych w aktualnie obowiązujących źródłach prawa. Takimi powszechnie obowiązującymi źródłami prawa są: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy, akty prawa miejscowego oraz od chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej przepisy prawa unijnego. Postępowanie w sprawie toczyło się na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i w aspekcie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można zatem twierdzić, iż organy uchybiły art. 120 O.p. Brak jest tez uzasadnionych – zdaniem Sądu – podstaw do uznania za słuszny zarzutu naruszenia art. 121 O.p. Postępowanie prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, to postępowanie prowadzone starannie i merytorycznie poprawne. To postępowanie, w którym uwzględnia się m.in. wnioskowane przez stronę dowody oraz traktuje się w jednakowy sposób interesy podatnika i interes Skarbu Państwa. To stosowanie prawa materialnego w sposób bezstronny z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących przemówić za racjami strony. W sprawie – poza jednym przypadkiem- uwzględniono wnioski dowodowe strony oraz rozważono wyjaśnienia. W przypadku nieuwzględnienia wniosku, wydane zostało w tym przedmiocie postanowienie z odpowiednim uzasadnieniem. Dla wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, a wymagających wiadomości specjalnych, dopuszczono dowód z opinii biegłego. Zwrócono się także do strony o przedstawienie dowodów mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Na podstawie akt sprawy nie można też stwierdzić by organy nie wskazywały na przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wobec braku należytego uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 124 O.p. trudno wnioskować na czym w istocie polegało uchybienie temu przepisowi. Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych sprawy, w tym z korespondencji strony, trudno byłoby zarzut naruszenia tego przepisu uznać za zasadny. Z treści art. 127 O.p. wynika, że postępowanie podatkowej jest dwuinstancyjne. Oznacza to, iż sprawa, która wpłynęła do organu II instancji wraz z odwołaniem, jest rozpoznawana jeszcze raz przez organ odwoławczy. Organ II instancji nie bada więc tylko zasadności rozstrzygnięcia organu I instancji, ale rozpoznaje sprawę jeszcze raz od nowa. Skoro tak, to ewidentnym jest, że jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, iż do poprawnego rozpatrzenia sprawy zachodzi potrzeba dodatkowego jej wyjaśnienia, to może – także z urzędu – przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Postępowanie to może przeprowadzić samodzielnie lub zlecić organowi I instancji, który wydał decyzję (art. 229 O.p.). Należy podkreślić, że w takiej sytuacji organ I instancji wykonuje tylko zlecone czynności – przeprowadza wskazane dowody lecz dowodów tych nie ocenia. Ich oceny dokonuje organ odwoławczy rozpoznając sprawę. Z uprawnienia zawartego w powołanym przepisie skorzystał w niniejszej sprawie organ II instancji. Takie działanie organu odwoławczego nie może być poczytane za naruszenie art. 127 i 229 O.p. Nie można tez takiego działania organu uznać za niezgodne z art. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można także uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 212 O.p. Z treści w/w przepisu wynika, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W niniejszej sprawie organ I instancji wydał decyzję i od niej wniesione zostało odwołanie. Organ ten po wydaniu decyzji i jej doręczeniu stronie nie prowadził już żadnego dalszego postępowania w sprawie jako organ orzekający. Wykonywał tylko zlecone przez organ odwoławczy, czynności. Nie można więc uznać, że organ ten, będąc związany z wydaną przez siebie decyzją, nie mógł wykonywać czynności zleconych przez organ odwoławczy. Do czynności tych był uprawniony i jednocześnie zobligowany na podstawie art. 229 O.p. Niezależnie od podniesionych zarzutów w skardze, Sąd – na podstawie akt sprawy, w ramach badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem – nie stwierdził, by organ uchybił przepisom art. 187§1, art. 188 i art. 191 O.p. W sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy i został on cały oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny. Skoro według oceny sądu, postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało w sposób zgodny z przepisami je regulującymi, to rozważyć należało czy zebrany materiał uprawniał organy do ustalenia stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonej decyzji i czy ustalony stan faktyczny dawał podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego, powołanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji. Analiza dokonanych przez organ ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że ustalenia te znajdują pełne oparcie w zebranym, w sprawie materiale. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą, a dotyczących poszczególnych składników majątkowych, stwierdzić należy, iż organ nie uchybił obowiązującym przepisom prawa. W przypadku dróg będących w posiadaniu skarżącej, organ uwzględnił dane wynikające z dokumentów i innych zebranych w sprawie materiałów (oględzin, zeznań świadków, opinii biegłego). Z ewidencji środków trwałych sporządzonych przez spółkę D.opatrzonej numerem 66 drogi, wykazane zostały drogi różnego typu: drogi kołowe i drogi koło obory. Przy konkretnych pozycjach podano wartość drogi. Faktem jest, ze w specyfikacji do faktury VAT "[...]" z "[...]" r. wystawionej przez Spółkę D.na sprzedaż budynków i budowli położonych na terenie gospodarstwa rolnego P. ujęto jedną pozycję oznaczoną nr 11 – drogi, o wartości 104.000 zł. Ponieważ w ewidencji środków trwałych uwidocznione były poszczególne drogi jako odrębne pozycje, to organ zasadnie sięgnął do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 30.12.1999 r., w sprawie Kwalifikacji środków Trwałych (Dz.U. nr 112, poz. 1317). Z w/w rozporządzenia wynika, iż podstawową jednostką ewidencji jest pojedynczy element majątku trwałego spełniającego określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Skoro więc z ewidencji środków trwałych występowały poszczególne drogi jako odrębne pozycje to uprawniało to organ do ich odrębnej wyceny. Uzasadnienie w kwestii dróg kołowych i innych zawarte jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 14-20. ustalenia te zostały oparte o materiał dowodowy dotyczący dróg. Rozumowanie zaprezentowane w tej części uzasadnienia decyzji należy uznać za poprawne. Słusznym było tez powołanie się na w/w rozporządzenie RM z 30.12.1999 r. i potraktowanie uwidocznionych w ewidencji środków trwałych, poszczególnych dróg jako odrębnych środków trwałych. Ustalenie dróg, które podlegały modernizacji skutkowało stwierdzeniem, iż tylko cena (wartość) tych dróg uprawnia stronę do wykazania podatku naliczonego, związanego z nabyciem tych dróg. Brak było podstaw do uwzględnienia podatku naliczonego w związku z nabyciem dróg, które nie były modernizowane. Organ ustalił, że drogi, które były modernizowane stanowiły 74,21% ogólnej ceny zapłaconej za drogi. Stanowisko organu w tym zakresie należy uznać za trafne. W przedmiocie ustaleń, które budynki były modernizowane (nabyte były jako towary używane w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług) organ oparł się na dowodach posiadanych przez stronę, na zeznaniach świadków i dowodzie z oględzin budynków. Ocena tych dowodów doprowadziła organ do ustalenia, które budynki były modernizowane (remontowane). W świetle zebranych w sprawie dowodów nie można skutecznie zakwestionować ustaleń dokonanych, w tym zakresie, przez organ podatkowy. Podważanie ich przez skarżącą nie jest zasadne. Wystawiona przez Spółkę D.faktura z "[...]" r., nr "[...]", na kwotę 3.000.000 zł zawierała także cenę budynków, budowli i dróg w kwocie 1.000.000. zł. Spółka z o.o. Pagórki rozliczyła zawarty w fakturze VAT za miesiąc lipiec 2004 r. W tym czasie obowiązywała już ustawa z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 43 ust.1 pkt 2 w/w ustawy zwolniona od podatku VAT jest dostawa towarów używanych. W sprawie miały też zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97, poz. 970.). Zgodnie z §14 ust.2 pkt 2 rozporządzenia, gdy faktura dokumentuje czynności nie podlegające opodatkowaniu lub zwolnione od podatku, to nie stanowi ona podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej zawarty. Tym samym stanowisko organu, iż skarżącej nie przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w w/w fakturze, w części dotyczącej budynków i budowli niemodernizowanych jest zgodne z prawem. Sąd uznał także, iż w świetle zebranych w sprawie dowodów ustalenia organów w przedmiocie braku podstaw do uwzględnienia podatku naliczonego w związku z nabyciem elektrowni wiatrowej jest zasadne. Organ zebrał w sprawie materiał dowodowy od momentu kiedy Spółka z o.o. D.ze Spółką E. z siedzibą w W. zawarły "Umowę Wspólnego Przedsięwzięcia" budowy elektrowni wiatrowej i budowy stacji transformatorowej. Umowa została zawarta 10.01.2001 r. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w oparciu o zebrany materiał, skrupulatnie przedstawił kolejność czynności związanych z realizacją przedsięwzięcia. Należy w tym miejscu zauważyć, że cesja uprawnień i nabywanie wierzytelności w sprawie nie wykazują przyczyny dokonywania cesji. Istotnym jest i to, że Spółka z o.o. P. dysponująca kapitałem 5.000 zł nabywa wierzytelność równą kwocie 3.700.000 zł, a w dalszej kolejności "Gospodarstwo P.". Organ ustalił także, iż Spółka Eneko z wystawionych faktur Spółce Deniz Investment Company nie odprowadziła podatku VAT. Uznał jednak, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla praw Spółki z o.o. P. w zakresie podatku VAT (str. 39 decyzji). Za podstawę nieuwzględnienia podatku naliczonego zawartego w fakturze VAT w części dotyczącej elektrowni wiatrowej organ uznał okoliczność, iż nabyta elektrownia nie służyła i nie będzie służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Organ wskazał, że istniejące powiązania kapitałowe i rodzinne udziałowców i członków zarządów Spółek nie są przesądzającymi o tym, iż brak jest związku zakupu elektrowni wiatrowej z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Powiązań rodzinnych jednak nie wykluczył. Wskazał natomiast, iż fakt, że nabycie elektrowni nie nastąpiło w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych wynika z innych zebranych w sprawie dowodów. Badając dokonane ustalenia organu podatkowego i konfrontując je z zebranym w sprawie materiałem stwierdzić należy, iż ostateczne stanowisko organu, że elektrownia wiatrowa nie została nabyta w celu wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT jest uzasadnione. Przedstawiony przebieg operacji finansowych dokonywanych przez podmioty gospodarcze w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia – budowania elektrowni wiatrowej i stacji transformatorowej została przed organy podatkowe wyjaśniona w sposób nie budzący wątpliwości, a ustalenia w tym przedmiocie znajdują pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale. Organ w oparciu o zebrany materiał ustalił, iż Spółka z o.o. P.nabywając elektrownię wiatrową wiedziała, że jest ona uszkodzona i nie nadaje się do użytku, a zatem nie może służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Organy przeanalizowały materiał dowodowy dotyczący budowy elektrowni wiatrowej od momentu zawarcie porozumienia pomiędzy Sp. E. i Sp. D. poprzez próbę rozruchu elektrowni, aż do mementu nabycia jej przez Sp. P.. Organ ustalił również, iż elektrownia wiatrowa od chwili nabycia jej przez Sp. P. ("[...]" r.) nie była i nie jest zdolna do produkcji energii elektrycznej. Sp. z o.o. P. nie podjęła żadnych czynności zmierzających do uruchomienia elektrowni. W postępowaniu ustalono, iż skarżąca nie podjęła także żadnych działań zmierzających do uzyskania możliwości włączenia elektrowni do sieci energetycznej. Poprzednia dokumentacja zdezaktualizowała się. Ustaleń w tym przedmiocie organ dokonał na podstawie opinii biegłego G. B.. Zdaniem Sądu organ mógł skorzystać z tej opinii w całym jej zakresie, a to z uwagi na fakt, iż brak możliwości włączenia elektrowni do sieci (z uwagi na dezaktualizację dokumentów) uniemożliwiał dokonywanie czynności opodatkowanych (sprzedaż energii elektrycznej). Spółka z o.o. P.od momentu zakupu elektrowni wiatrowej nie dokonała żadnych czynności zmierzających do włączenia elektrowni do sieci energetycznej ani do naprawy uszkodzonych jej elementów. Za usprawiedliwiające brak podejmowania takich czynności nie można przyjąć twierdzeń skarżącej, iż przyczyną braku działań było niezwrócenie podatku naliczonego, a co za tym idzie brak środków finansowych. Sp. P. nabyła majątek rzędu kilku milionów złotych, a koszty ewentualnej naprawy uszkodzonych elementów elektrowni wiatrowej wyniosłyby około 250.000 zł. Wskazać też należy, iż skarżąca przez okres 5 lat od nabycia elektrowni wiatrowej nie dokonała żadnej czynności zmierzającej do jej uruchomienia. Należy też zauważyć, że organy podatkowe ze zbieżności nazwisk członka Zarządu E.i osoby reprezentującej inwestora nie wysnuły żadnych skutków podatkowych. Stąd wywody skarżącej odnośnie bezzasadnego połączenia nazwiska tych osób z wynikiem oceny materiału dowodowego uznać należało za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ wskazał, iż na ocenę stanu faktycznego sprawy i zastosowania norm prawa materialnego nie miał wpływu fakt braku zapłaty podatku należnego przez Spółkę z o.o. E. z tytułu sprzedaży nakładów na elektrownię wiatrową i stację transformatorową Spółce D.(str. 38 i 39 uzasadnienia decyzji).Powołane przez skarżącą wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-37/95 Belgia przeciwko Ghent Coal Terminal NV oraz C-400/98 z Finanzamt Goslar vs Brigitte Breitshol nie mogą mieć decydującego wpływu na wynik sprawy. Wyroki dotyczą bowiem sytuacji związanej ze zdarzeniem niezależnym od podatnika, w wyniku którego nabyte towary do dokonywania czynności opodatkowanych uległy zniszczeniu lub utracie oraz sytuacji, kiedy zaniechano rozpoczętej inwestycji. W sprawie niniejszej elektrownia wiatrowa nabyta została w stanie niezdatnym do użytku i – jak z okoliczności sprawy wynika – nie w celu wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W momencie nabycia (t.j. akt notarialny "[...]" r., Repertorium A nr "[...]") nie stanowiła ona zatem środka trwałego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1992.02.15 o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U.z 2000 r., nr 54, poz. 654), do których nawiązywały stosowne przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. (Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.). Organy w przedmiotowej sprawie nie stosowały art. 88 ust.1 ustawy o podatku VAT, a zatem interpretacja tego przepisu prawa dokonana w powołanym przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 173/08 nie może stanowić podstawy do uznania zaskarżonej decyzji za naruszającą przepisy prawa. W świetle zebranego w sprawie materiału dokonane przez organ ustalenia faktyczne uznać należało za mające pełne oparcie w tym materiale. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia za lipiec 2004 r. kwoty różnicy podatku naliczonego nad podatkiem należnym i określił za w/w miesiąc kwotę różnicy w wysokości 157.250 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika 157.250 zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości "0" zł. Nadto uchylił decyzję organu I instancji w zakresie dotyczącym ustalenia za lipiec 2004 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tej części postępowanie umorzył. Uprawnienie organu odwoławczego do takiego rozstrzygnięcia sprawy wynika z przepisów art. 233§1 pkt 2 lit.a ustawy Ordynacja podatkowa, art. 13 ustawy z 07.11.2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 209, poz. 1320). W myśl art. 233§1 pkt 2 lit. a O.p. organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji w całości lub części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w sprawie. Treść rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy mieści się więc w ramach powołanego przepisu. Zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie dotyczącym ustalenia za miesiąc lipiec 2004 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego. W myśl powołanego art. 13 ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (ustawa ta weszła w życie z dniem 01.12.2008 r.) do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy 109 -111 ustawy w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą. Z dniem 01.12.2008 r. w przepisie art.109 ustawy z 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług uchylono ustępy 5 i 6 tego artykułu, traktujące o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym. Brak było zatem podstawy prawnej do orzekania o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym. Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone zasadnie. Z ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy wynika, że nie wszystkie budynki i budowle objęte fakturą VAT z "[...]" r. nr "[...]" podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ wskazał, że budynki i budowle zbywane przez Spółkę z o.o. D. budowane były z latach 1906- 1963. Wskazał też, które z tych składników w ostatnich latach nie były modernizowane. Ustalenia te, po skonfrontowaniu z zebranym w sprawie materiałem, Sąd uznał za poprawne. Faktura obciążająca Sp. P. z "[...]" r. nr "[...]", wystawiona została w czasie obowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług z 11.03.2004 r. W tym czasie obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z 27.04.2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97, poz. 970 ze zm.). W myśl §14 ust.2 pkt 2 rozporządzenia (przepis ten obowiązywał do 31.05.2005 r.) w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu, jest zwolniona od podatku lub faktura nie dokumentuje żadnej transakcji, faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W sprawie niniejszej organ nie uwzględnił zawartego w fakturze nr "[...]" podatku naliczonego od dostawy towarów używanych tj. tych które wykonane (pobudowane) zostały w latach 1906 – 1963 i do momentu zbycia ich przez Sp. D.nie były modernizowane. Towary takie są zwolnione od podatku VAT (art.43 ust.1 pkt 2 ustawy z 11.03.2004 r.). W przypadku elektrowni wiatrowej organ podatkowy ustalił, iż w momencie nabycia elektrowni Sp. P. miała świadomość, że w/w elektrownia nie nadaje się do użytku i nie może służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych. Ustalenia co do świadomości osób reprezentujących Spółkę P.o stanie elektrowni wiatrowej są oparte na zebranym w sprawie materiale. Jako udziałowcy, bądź członkowie zarządów poszczególnych podmiotów gospodarczych występujących w tej sprawie występują często te same osoby. Wreszcie zauważyć należy, iż Spółka P. do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie podjęła żadnych zmierzających do stworzenia możliwości wykorzystania elektrowni wiatrowej do dokonywania czynności opodatkowanych. W świetle zebranego w sprawie materiału uprawnionym jest stanowisko organu, iż nabycie elektrowni wiatrowej nie służyło i nie służy (nie jest wykorzystywane) do wykonywania czynności opodatkowanych. W myśl art. 86 ust.1 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.) podatnikowi, o którym traktuje przepis art.15, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art.119 ust.4, art. 120 ust.17 oraz art. 124. Zgodnie zaś z art. 86 ust.2 pkt 1 ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W sprawie niniejszej zebrany materiał uprawniał organy – zdaniem Sądu – do stwierdzenia, że nabycie elektrowni wiatrowej, w stanie uniemożliwiającym wytwarzanie energii elektrycznej nie służyło i nie służy wykonywaniu czynności opodatkowanych. Zdaniem Sądu do ustalenia, że nabycie elektrowni wiatrowej przez Sp. P. nie służyło wykonywaniu czynności opodatkowanych nie jest konieczne oświadczenie, iż Spółka nie ma zamiaru wykonywać takich czynności, a wystarczy stwierdzenie, że Spółka nie podjęła żadnych działań zmierzających do stworzenia możliwości wykonywania czynności opodatkowanych oraz wykazanie świadomości osób reprezentujących Spółkę w momencie nabywania elektrowni wiatrowej, co do jej stanu technicznego. Zasadnie więc organ podatkowy przyjął, iż nie zachodzą przesłanki z art. 86 ust.1 ustawy o VAT i w sprawie brak jest podstaw do zwrotu podatku naliczonego zawartego w fakturze z "[...]" r., nr "[...]". W takim stanie rzeczy istniały uzasadnione podstawy do zastosowania przez organ podatkowy art. 99 ust.12 i art. 87 ust.1 ustawy z 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług. (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego – mającymi zastosowanie w sprawie – jak też, że w postępowaniu podatkowym nie uchybiono zasadom regulującym postępowanie podatkowe. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.