I SA/Ol 720/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Wskazując na oczywistą wadliwość decyzji i wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia przez Sąd, skarżący podniósł dodatkowo w uzasadnieniu wniosku, że wykonanie decyzji narazi go na szkodę. Wyjaśnił, że jest rolnikiem. Prowadzona przez niego działalność stale wymaga nakładów pieniężnych i nieprzewidzianych wydatków, a ponadto utrzymania płynnej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postanowieniem z dnia "[...]" (powinno być: "[...]") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przy piśmie z dnia 25 września 2014 r. nadesłał natomiast poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię dowodu doręczenia stronie postanowienia organu z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, iż na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej. Uzasadnienie rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku konkretnych danych w tym zakresie jednak nie zawiera. Wprawdzie w sformułowanym w skardze wniosku skarżący podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi wyrządzeniem mu szkody, jednakże wskazując na powyższe, jedynie ogólnie powołał się na fakt prowadzenia działalności rolniczej, nie przedstawiając w celu potwierdzenia podnoszonej argumentacji żadnego dowodu dotyczącego chociażby wysokości ponoszonych w tej działalności wydatków oraz osiąganych aktualnych przychodów. Tym samym nie wykazał, by na skutek egzekucji należności pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją w wysokości 1.530 zł mogło wystąpić ryzyko utraty płynności finansowej. Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy jednak zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl.: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, istnienia niebezpieczeństwa wystąpienia w niniejszej sprawie takich skutków wnioskodawca nie wykazał. Na uwzględnienie nie mogła też zasługiwać argumentacja wniosku nawiązująca do kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko wskazujące na brak podstaw do oceny zasadności skargi w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, opubl.: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i wynikająca z art. 61 p.p.s.a. ochrona tymczasowa stanowią bowiem dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, prowadziłoby do swoistego "przesądu" przed właściwym rozpoznaniem sprawy. Zgodnie zaś z uchwałą NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (opubl.: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak należytego uzasadnienia i udokumentowania rozpoznawanego wniosku, w sytuacji, gdy jak już wskazano, to wnioskodawca powinien wykazać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.