I SA/Ol 721/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016r. sprawy ze skargi Gminy na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od działającego z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy, kwotę 440 (czterysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 12 marca 2015 r. Gmina zwróciła się do działającego z upoważnienia Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Gmina jest na zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Na jej terenie funkcjonuje spółka komunalna pod nazwą A, w której Gmina posiada 100% udziałów. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. gospodarka wodnokanalizacyjna. Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest odpowiedzialna za realizację projektów inwestycyjnych, których przedmiotem jest budowa infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej. Poszczególne części infrastruktury będącej przedmiotem wniosku mają wartość początkową przekraczającą 15.000 zł i są traktowane dla celów księgowych jako oddzielne środki trwałe. Po oddaniu do użytkowania inwestycji przed 15 grudnia 2014 r. Gmina pozostawiła ww. składniki majątkowe na stanie swoich środków trwałych i udostępniła je nieodpłatnie na rzecz Spółki. Ze względu na brak związku pomiędzy nakładami związanymi z inwestycjami a działalnością opodatkowaną VAT, Gmina dotychczas nie odliczała podatku naliczonego od tych wydatków. W grudniu 2014 r. zmieniła formę wykorzystywania infrastruktury, tj. zawarła umowę o świadczenie odpłatnych usług przesyłu wody oraz ścieków. Dodatkowo obecnie realizowane inwestycje w przyszłości od momentu ich oddania do użytkowania będą wykorzystywane do świadczenia odpłatnych usług przesyłu wody. W przyszłości Gmina przewiduje też możliwość wniesienia infrastruktury (zarówno tej już oddanej do użytkowania, jak i tej, która zostanie oddana do użytkowania w przyszłości) w formie aportu rzeczowego do Spółki. Aport miałby zostać dokonany w okresie 2 lat, licząc od momentu zawarcia odpłatnej umowy. Nie można jednak wykluczyć, że nastąpi po tym okresie. W takim przypadku, Gmina wspólnie ze Spółką złożą oświadczenie o wyborze opodatkowania transakcji aportu w trybie określonym w art. 43 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej jako: "ustawy o VAT". W ramach aportu nie nastąpi przeniesienie innych umów związanych z funkcjonowaniem Gminy. Aport nie obejmie też należności, rachunków bankowych oraz środków pieniężnych zdeponowanych na rachunkach Gminy. Spółka nie przejmie również zobowiązań Gminy (np. z tytułu pożyczek) ani umów o pracę osób zatrudnionych w Gminie. W rezultacie nie dojdzie do przeniesienia zakładu pracy. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) Czy wniesienie aportem infrastruktury do Spółki nie będzie stanowić wyłączonej z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o VAT transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a w rezultacie stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu VAT? 2) Czy wniesienie aportem infrastruktury do Spółki będzie podlegać zwolnieniu z VAT z opcją opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT i w sytuacji, gdy Gmina oraz Spółka złożą oświadczenie w trybie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT, transakcja będzie podlegała opodatkowaniu standardową sławką VAT jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT? 3) Czy wniesienie aportem infrastruktury do Spółki będzie podlegać zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT? 4) Czy w przypadku, gdy zdaniem organu, Gmina nie ma prawa do zastosowania powyższych zwolnień, wniesienie aportem infrastruktury do Spółki będzie podlegać opodatkowaniu VAT, jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, do której zastosowanie znajdzie standardowa stawka VAT z art. 41 ust. 1 ustawy o V AT? 5) W przypadku potwierdzenia, że aport infrastruktury (w odniesieniu, do której dojdzie do zmiany przeznaczenia z czynności niedających prawa do odliczenia do czynności dających prawo do odliczenia) stanowić będzie czynność opodatkowaną VAT i niekorzystającą ze zwolnień z VAT, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz 10a ustawy o VAT, czy na podstawie art. 91 ust. 4-6 ustawy o VAT, Gminie przysługiwać będzie prawo do dokonania jednorazowej korekty podatku naliczonego w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty odnośnie poszczególnych składników infrastruktury, i czy korekta ta powinna zostać dokonana w deklaracji za okres, kiedy nastąpi aport? Zdaniem Wnioskodawczyni, wniesienie aportem infrastruktury do Spółki nie będzie stanowić transakcji wyłączonej z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, a w rezultacie będzie czynnością podlegającą VAT. Ponadto wniesienie w drodze aportu infrastruktury w ciągu dwóch lat od momentu objęcia jej umową przesyłu, bądź też w momencie jej oddania do użytkowania, nie będzie podlegać zwolnieniu z VAT z opcją opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. W odniesieniu zaś do infrastruktury, która zostanie wniesiona aportem po upływie 2 lat od objęcia jej umową przesyłu, będzie podlegać zwolnieniu z VAT z opcją opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Natomiast wniesienie aportem infrastruktury do Spółki, zarówno w przypadku, gdy aport ten nastąpi w ciągu dwóch lat od momentu objęcia jej umową przesyłu, bądź też po upływie tego okresu, nie będzie podlegać zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. W przypadku braku możliwości zastosowania zwolnień na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy o VAT, bądź też w przypadku złożenia przez Gminę i Spółkę oświadczenia, konieczne będzie jego opodatkowanie standardową stawką VAT, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. W przedmiotowej sytuacji nie znajdzie również zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Po dokonaniu zaś aportu części infrastruktury oddanej do użytkowania, który podlegać będzie opodatkowaniu VAT i nie będzie korzystać ze zwolnień od podatku, Gmina uzyska prawo do dokonania jednorazowej korekty podatku naliczonego poniesionego w związku z budową infrastruktury, która dotyczyć będzie całego pozostałego okresu korekty. Korekta powinna zostać dokonana w deklaracji podatkowej dotyczącej okresu rozliczeniowego, w którym nastąpi aport infrastruktury. Uzasadniając przedstawione powyżej stanowisko, Gmina wskazała, że wniesienie infrastruktury do Spółki tytułem aportu stanowić będzie czynność cywilnoprawną. W rezultacie Gmina działać będzie jako podatnik VAT na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Powołując art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) oraz art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, Gmina stwierdziła, że składniki majątkowe, które będą przedmiotem aportu nie będą stanowić zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a zatem aport stanowić będzie podlegającą VAT odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, co potwierdzają interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku infrastruktury, która zostanie wniesiona aportem w ciągu dwóch lat od momentu objęcia jej umową przesyłu, bądź też wniesionej aportem w momencie jej oddania do użytkowania, aport nie będzie korzystał ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, co potwierdzają w interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Z treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy wynika bowiem, iż zwalnia się od podatku VAT dostawę nieruchomości lub ich części w sytuacji, gdy nastąpiło pierwsze zasiedlenie, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął okres dłuższy niż 2 lata. A zatem dokonując transakcji sprzedaży nieruchomości lub ich części po upływie dwóch lat od tego momentu, zainteresowany będzie mógł zastosować zwolnienie od podatku z opcją opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Według Gminy ocena, czy dana czynność podlega opodatkowaniu w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT zależna jest od tego, czy podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Bez znaczenia natomiast pozostanie fakt, czy podatnik z tego prawa skorzystał, jak również moment, kiedy zrealizował to prawo. Tym samym w przypadku, gdy infrastruktura oddana do użytkowania jest przedmiotem umowy przesyłu zawartej w 2014 r., a na późniejszym etapie ma zostać wniesiona aportem do Spółki, nie będzie podstaw do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT ze względu na niespełnienie przesłanki braku prawa do odliczenia VAT. W opinii Wnioskodawczyni, bez wpływu na to stanowisko pozostanie fakt, że będzie przysługiwało Jej częściowe prawo do odliczenia w ramach mechanizmu wieloletniej korekty. Analogicznie ww. przesłanka nie zostanie spełniona w odniesieniu do infrastruktury, która zostanie oddana do użytkowania w przyszłości, która to będzie od początku wykorzystywana do czynności podlegających VAT. Natomiast w odniesieniu do infrastruktury, która zostałaby wniesiona aportem już po okresie dwóch lat od momentu objęcia jej umową przesyłu, zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania w przypadku, gdy Gmina oraz Spółka złożą zgodne oświadczenie o wyborze opodatkowania takiego aportu. Odmienna interpretacja powyższego przepisu zakładałaby rozszerzającą wykładnię regulacji dotyczącej zwolnienia (wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 1989 r. w sprawie 348/87 Stichting Uitvoering Financiele Acties (SUFA) przeciwko Staatssecretaris van Financien, wyrok TSUE z dnia 14 czerwca 2005 r. w sprawie C-434/05 Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College) przeciwko Staatssecretaris van Financien, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 257/09, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 111/09). W kwestii pytania nr 4 strona wskazała, że w przedmiotowej sytuacji nie znajdzie również zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Natomiast w zakresie pytania nr 5 podniosła, że w przypadku, gdy Gmina wniesie aportem do Spółki infrastrukturę, która pierwotnie była wykorzystywana do czynności niedających prawa do odliczenia, korekta podatku naliczonego powinna zostać dokonana jednorazowo w miesiącu wniesienia aportu w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Stanowisko to zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" uznał powyższe stanowisko Gminy za prawidłowe w kwestii opodatkowania czynności aportu infrastruktury oraz w kwestii braku zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT czynności wniesienia aportem infrastruktury do Spółki w okresie krótszym niż 2 lata od pierwszego zasiedlenia i korzystania ze zwolnienia na podstawie tego przepisu (z opcją opodatkowania) w przypadku aportu dokonanego po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia. Ponadto organ uznał za prawidłowe stanowisko strony w kwestii wyłączenia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT czynności aportu infrastruktury będącej w trakcie realizacji oraz takiej, której budowa jeszcze się nie rozpoczęła. Uznał natomiast za nieprawidłowe stanowisko strony w kwestii zwolnienia od podatku ww. czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT w stosunku do infrastruktury oddanej do użytkowania przed 15 grudnia 2014 r., a także w zakresie prawa do dokonania jednorazowej korekty podatku naliczonego w związku z planowanym aportem infrastruktury. W uzasadnieniu organ powołał przepisy art. 2 pkt 6, pkt 14, pkt 22 i pkt 27e, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 29a ust. 8, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 2, pkt 10 i pkt 10a art. 146a pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 551 Kodeksu cywilnego. W dalszej kolejności organ wskazał na brzmienie art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 1 – 8, a także art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT i art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Stwierdził, że analiza okoliczności faktycznych sprawy pozwala stwierdzić, iż skoro - jak wynika z treści wniosku - przedmiotem aportu będzie wyłącznie sama infrastruktura, przedmiotem zbycia nie będzie przedsiębiorstwo ani zorganizowana jego część. Tym samym nie będzie miał zastosowanie dla powyższej transakcji art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, a czynność będzie podlegać opodatkowaniu. W związku zaś z faktem, że Gmina będzie świadczyła przy wykorzystaniu ww. infrastruktury odpłatne usługi przesyłu wody oraz odprowadzania ścieków na rzecz Spółki dopiero od grudnia 2014 r., czynności te nie będą stanowiły pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Nie znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i tym samym opcja opodatkowania tej transakcji zgodnie z ust. 10 powołanego artykułu. Jednakże w odniesieniu do pozostałej infrastruktury, która zostanie wniesiona aportem po upływie 2 lat od objęcia jej umową przesyłu, aport ten będzie podlegał zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z opcją opodatkowania, w przypadku gdy Gmina oraz Spółka złożą oświadczenie o wyborze opodatkowania aportu w trybie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT. Aport infrastruktury już oddanej do użytkowania będzie korzystał ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, gdyż z treści wniosku nie wynika, aby Gmina ponosiła jakiekolwiek wydatki na ulepszenia, a ponadto Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na fakt, że nieodpłatne udostępnienie infrastruktury na rzecz Spółki spowodowało, iż od samego początku inwestycja ta została wyłączona z działalności gospodarczej Gminy. W przypadku natomiast aportu infrastruktury, której budowa jest w trakcie realizacji, a która z momentem oddania do użytkowania będzie wykorzystywana do świadczenia odpłatnych usług przesyłu wody, nie będzie miało zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Gminie będzie na bieżąco przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z budową infrastruktury. W odniesieniu do prawa do zastosowania jednorazowej korekty podatku naliczonego w przypadku infrastruktury zarówno już wybudowanej, organ wskazał, że nie będzie miał zastosowania art. 91 ust. 4-6 ustawy o VAT, ponieważ nie nastąpi zmiana przeznaczenia tej infrastruktury. Odwołując się do wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie H. Lennartz C – 97/90 oraz z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Waterschap Zeeuws Vlaanderen C – 378/02, organ stwierdził, że Gmina już na etapie realizacji inwestycji wyłączyła ją poza regulacje objęte przepisami ustawy o VAT i tym samym nigdy nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z tymi zakupami. W odpowiedzi z dnia 26 sierpnia 2015 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości i zarzuciła jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 2 i ust. 7 w związku z art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na realizację inwestycji z uwagi na brak ich związku z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w momencie ich ponoszenia; - art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, iż Gmina w momencie ponoszenia wydatków nie działała w charakterze podatnika VAT; - art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, iż ewentualny aport infrastruktury będzie podlegał zwolnieniu z VAT; - art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez jego niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności podatku i obciążenia ciężarem VAT podmiotu, który rozpocznie wykorzystanie nabytych towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez powołanie się na bezpośrednią skuteczność Dyrektywy 2006/112/WE i tym samym działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania organu. W uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego strona skarżąca wskazała na brak zasadności stosowania w jej sprawie stanowiska TSUE wynikającego z wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie H. Lennartz C – 97/90 oraz z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Waterschap Zeeuws Vlaanderen C – 378/02. Wyroki te zostały wydane w zupełnie innym stanie faktycznym. Zdaniem skarżącej, nawet gdyby hipotetycznie założyć, że wyroki w sprawie H. Lennartz C – 97/90 oraz w sprawie Waterschap Zeeuws Vlaanderen C – 378/02 poprzez daleką analogię mają zastosowanie w niniejszej sprawie, to organ i nie ma możliwości ich powołania w drodze skutku bezpośredniego dyrektywy czy w drodze wykładni prounijnej. W ocenie strony, organ interpretujący pominął natomiast orzeczenie TSUE z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. C-500/13 w sprawie Gminy Międzyzdroje przeciwko Ministerstwo Finansów, w którym Trybunał nie kwestionował możliwości odliczenia w ramach korekty wieloletniej w przypadku zmiany przeznaczenia dobra inwestycyjnego z czynności pozostających poza zakresem regulacji ustawy o VAT i rozpoczęcia wykorzystania dobra w ramach działalności podlegającej opodatkowaniu VAT. W postanowieniu tym wydanym w sprawie zbliżonej do będącej przedmiotem wniosku TSUE wskazał w szczególności, iż przepisy art. 187 Dyrektywy 2006/112/WE dotyczą korekty odliczeń w sytuacjach, gdy dobro inwestycyjne, którego użycie nie daje prawa do odliczenia, zostaje następnie przeznaczone do celów użytkowania dającego to prawo. Powyższe prowadzi do wniosku, iż przez czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku, należy rozumieć również czynności pozostające poza zakresem regulacji ustawy o VAT. Przy czym fakt, że Trybunał wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie, a nie wyrok, wskazuje, iż kwestia możliwości dokonania korekty wieloletniej nie budziła żadnych wątpliwości. Zdaniem strony, w odniesieniu do infrastruktury, która została już oddana do użytkowania, po zawarciu ze Spółką umowy o świadczenie odpłatnych usług przesyłu wody i ścieków przy wykorzystaniu infrastruktury, powinna mieć ona prawo do odliczenia w drodze korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy o VAT. W jej ocenie, nieodpłatne udostępnienie infrastruktury stanowiło działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu zadań własnych Gminy, w postaci zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dostawy wody. To, że Gmina bezpośrednio nie wykonywała ww. działalności za wynagrodzeniem nie wpływa na możliwość zaklasyfikowania tej działalności jako gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. W szczególności fakt, iż działalność ta nie stanowiła działalności opodatkowanej VAT, nie oznacza, że nie była ona związana z działalnością gospodarczą. To, czy działalność taka będzie prowadzona za wynagrodzeniem, czy nieodpłatnie, stanowi wybór Gminy i uzależnione jest niekiedy od różnych czynników. Podobnie, do Gminy należy wybór schematu organizacyjnego, w jakim będzie ona ww. działalność gospodarczą wykonywać (np. bezpośrednio bądź poprzez jednostkę budżetową, spółkę prawa handlowego lub związek międzygminny). Wskazując na brzmienie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skarżąca stwierdziła, iż jej działanie jako podatnika VAT potwierdza to, że infrastruktura była wykorzystywana do świadczenia usług dostawy wody i odbioru ścieków na rzecz mieszkańców na podstawie zawartych z nimi umów cywilnoprawnych. W konsekwencji należy przyjąć, iż zmiana przeznaczenia infrastruktury dotyczy sytuacji, w której Gmina działała i działa jako podatnik VAT. Skarżąca zwróciła uwagę, że w przypadku, gdy spółka prawa handlowego po upływie pewnego okresu od zakończenia inwestycji podejmuje decyzję o samodzielnym rozpoczęciu jej eksploatacji, zasadniczo nie neguje się, iż od momentu wytworzenia infrastruktury do momentu rozpoczęcia jej eksploatacji działa ona w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. W związku z powyższym, nie można zdaniem Gminy zgodzić się ze stwierdzeniem, iż ze względu na pierwotne nieodpłatne udostępnienie infrastruktury, jej działania w tym zakresie pozostają poza działalnością gospodarczą, uniemożliwiając skorzystanie z przewidzianego dla podatników prawa do odliczenia w drodze korekty części podatku naliczonego. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Jeśli, tak jak w niniejszej sprawie, dana czynność jest wykonywana w ramach umowy cywilnoprawnej, wówczas przymiot podatnika VAT nie powinien być kwestionowany. Nieodpłatne udostępnienie infrastruktury na rzecz Spółki skutkowało w tym przypadku zawarciem umowy cywilnoprawnej i nie było konieczne zawieranie odrębnej takiej umowy, w formie pisemnej. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że Gmina wyłączyła infrastrukturę poza regulacje objęte przepisami ustawy o VAT i tym samym nigdy nie nabyła prawa do odliczenia, skarżąca podniosła, że art. 91 ust. 7 ustawy o VAT dotyczy sytuacji, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Wykładnia językowa tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że niezasadne są twierdzenia organu, iż skoro prawo do odliczenia w ogóle nie powstało, to nie może podlegać korekcie. Ustawodawca nie odniósł się bowiem w rzeczonym przepisie wyłącznie do pojęcia czynności zwolnionych z VAT, a posłużył się pojęciem szerszym "czynności niedających prawa do odliczenia podatku naliczonego". Zamysł objęcia przedmiotowymi uregulowaniami szerszego spektrum czynności niż wyłącznie opodatkowanych VAT i korzystających ze zwolnienia z VAT jest również widoczny w art. 91 ust. 6 ustawy o VAT. W opinii skarżącej, odmowa przyznania jej prawa do odliczenia w drodze korekty stanowi rażące naruszenie rzeczonego przepisu. Stanowisko organu powodowałoby bowiem, iż art. 91 ustawy o VAT byłby przepisem w praktyce niemożliwym do zastosowania w pełnym zakresie i doprowadziłby de facto do naruszenia zasady równowagi pomiędzy podatnikiem a administracją podatkową, gdyż w przypadku wystąpienia odwrotnej sytuacji, kiedy Gmina dokonałaby odliczenia podatku VAT w związku z zamiarem wykorzystania inwestycji do czynności opodatkowanych, a w momencie oddania inwestycji do eksploatacji doszłoby do zmiany przeznaczenia infrastruktury do czynności niepodlegających opodatkowaniu, to Gmina byłaby zobowiązana do dokonania korekt podatku VAT. Zdaniem Gminy, w przypadku aportu infrastruktury oddanej do użytkowania Spółce nie znajdzie zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, gdyż nie zostanie spełniona jedna z przesłanek zastosowania tego zwolnienia. Gminie przysługiwać bowiem będzie częściowe prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (od momentu zmiany przeznaczenia infrastruktury). Powinna mieć ona zatem możliwość odzyskania części podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 oraz ust. 7a ustawy o VAT, a w przypadku późniejszego aportu infrastruktury zastosowanie znajdą przepisy art. 91 ust. 4 i ust. 5 ustawy o VAT i aport taki nie będzie podlegał zwolnieniu, w szczególności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. W opinii skarżącej, na prawidłowość zaprezentowanego przez nią stanowiska wskazuje fakt, iż sądy administracyjne w sprawach, w których przedmiotem sporu była kwestia uregulowań zawartych w art. 91 ustawy o VAT, nie kwestionują możliwości dokonania korekty podatku naliczonego wynikającej ze zmiany przeznaczenia towarów i usług z czynności niepodlegających opodatkowaniu czy też zwolnionych do czynności podlegających (postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1135/12, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 44/12, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 752/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 388/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 35/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 667/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 666/12). Uzasadniając zarzut naruszenia zasady neutralności VAT, strona podniosła, że ograniczenie prawa do dokonania korekty w związku ze zmianą przeznaczenia infrastruktury, nakłada na nią obowiązek poniesienia ciężaru całego podatku, który uiściła przy nabyciu towarów i usług służących wytworzeniu infrastruktury, pomimo iż obecnie wykorzystuje ją na potrzeby działalności opodatkowanej VAT. Ograniczenie to wpływa w znacznym stopniu na zmniejszenie pozycji konkurencyjnej Gminy w stosunku do innych podatników. W kwestii zarzutu naruszenia wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, strona podniosła, że organ przedstawił stanowisko diametralnie odmienne niż dotychczas jednolicie (bez wyjątków) podzielane w interpretacjach indywidualnych i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Odejście od dotychczasowej utrwalonej praktyki było ewidentne, całkowite, a jednocześnie nie było uzasadnione jakimikolwiek okolicznościami obiektywnymi, jak zmiana orzecznictwa sądów polskich, rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości, utrwalenie nowej, zmieniającej się linii orzeczniczej lub zmianami legislacyjnymi. W zaskarżonej interpretacji organ w żaden sposób nie odniósł się do dotychczasowej praktyki w analogicznych bądź zbliżonych stanach faktycznych, powołanego we wniosku o interpretację i nie uzasadnił dlaczego w niezmienionym stanie prawnym wydał interpretację indywidualną jawnie sprzeczną z dotychczasową praktyką interpretacyjną oraz orzecznictwem sądów administracyjnych. W ocenie skarżącej, uzasadnieniem takiego działania nie mogą być wyroki TSUE, na które powołał się organ, gdyż zostały one wydane w 1991 r. oraz 2005 r. w zupełnie innych stanach faktycznych. Wskazując, że celem interpretacji (w tym interpretacji indywidualnych) jest zapewnienie jednolitości stosowania prawa podatkowego, podniosła, że z uwagi na utrwaloną praktykę Ministra Finansów oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, strona mogła posiadać uzasadnione oczekiwanie, że skutki podatkowe zostaną ocenione analogicznie jak w sprawach innych podatników. Otrzymała zaś interpretację odmienną niż dotychczasowe wyłącznie z tego powodu, że złożyła ją "zbyt późno" - tj. wówczas, gdy Minister Finansów podjął z niewiadomych przyczyn próbę zmiany podejścia na profiskalne wbrew obowiązującym przepisom prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w interpretacji indywidualnej. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie w związku z oczekiwaniem na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zagadnienia prawnego przedstawionego postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14. NSA umorzył postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14, w związku z czym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie bowiem z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c Ordynacji podatkowej) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Specyfika tego postępowania polega zatem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację wypowiada się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W wyniku kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej – w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy czym, w związku z obowiązującą w niniejszej sprawie regułą związania sądu zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, poza przedmiotem rozważań Sądu pozostała wyprowadzona przez organ interpretacyjny ocena stanowiska wnioskodawczyni w zakresie opisanych we wniosku, lecz nie objętych skargą, kwestii dotyczących wykładni art. 6 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, a także oceny istnienia prawa do odliczenia w odniesieniu do obecnie realizowanych inwestycji, które w przyszłości od momentu ich oddania do użytkowania będą wykorzystywane do świadczenia odpłatnych usług przesyłu wody. Jak wynika z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, Gmina przeprowadziła inwestycję polegającą na budowie infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej. Infrastruktura ta została oddana do bezpłatnego użytkowania Przedsiębiorstwu A. W związku z tym, że po wybudowaniu infrastruktura początkowo nie służyła Gminie do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, dotychczas nie dokonywała Ona odliczeń podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki. W grudniu 2014 r. zawarła zaś ze Spółką komunalną umowę o świadczenie odpłatnych usług przesyłu wody oraz ścieków. Dodatkowo obecnie realizowane inwestycje, od momentu ich oddania do użytkowania będą wykorzystywane do świadczenia odpłatnych usług przesyłu wody. W przyszłości Gmina przewiduje też możliwość wniesienia infrastruktury w formie aportu rzeczowego do Spółki. Aport miałby zostać dokonany w okresie 2 lat, licząc od momentu zawarcia odpłatnej umowy. Nie można jednak wykluczyć, że nastąpi po tym okresie. W takim przypadku, Gmina wspólnie ze Spółką złożą oświadczenie o wyborze opodatkowania transakcji aportu w trybie określonym w art. 43 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej jako: "ustawy o VAT". Zdaniem organu interpretacyjnego, w przedstawionych okolicznościach Gmina nie ma prawa do dokonania korekty podatku naliczonego, ponieważ nabywając towary i usługi celem wytworzenia przedmiotowej infrastruktury, z zamiarem jej nieodpłatnego udostępnienia, nie nabywała ich do działalności gospodarczej i nie działała w charakterze podatnika VAT, a przez to wyłączyła realizację inwestycji z systemu VAT i nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego. Organ stwierdził tym samym, że późniejsza zmiana przeznaczenia takich towarów i usług z działalności niedającej prawa do odliczenia na działalność dająca takie prawo, nie będzie skutkowała dla podatnika nabyciem prawa do odliczenia. Konsekwencją powyższego stanowiska organu była jego ocena co do przedstawionej we wniosku wykładni prawa w zakresie możliwości zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, w odniesieniu do aportu składników infrastruktury. Na tle wyłaniającej się w związku ze skargą zasadniczą kwestią sporną dotyczącą pozbawienia Gminy prawa do odliczenia podatku naliczonego, wobec uznania, iż w związku z zakończoną już realizacją "Infrastruktury", nie nabyła Ona statusu podatnika VAT, stanowisko organu Sąd uznał za nieprawidłowe. Nie podzielił w szczególności zasadniczego twierdzenia na którym oparto zaskarżoną interpretację indywidualną, że skoro Gmina przekazała inwestycję spółce komunalnej do nieodpłatnego używania, to w konsekwencji od początku wyłączyła tę inwestycję całkowicie z systemu podatku od towarów i usług. Trzeba zauważyć, że z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że Gmina jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Będąc tym podatnikiem, zachowuje się w sposób analogiczny do innych podmiotów gospodarczych, tzn. ma prawo rozważyć alternatywne możliwości zagospodarowania nabytego i wytworzonego majątku. Zdaniem Sądu, sam zamiar podatnika na etapie ponoszenia wydatków, z którymi jest związany podatek naliczony, wykorzystania majątku Gminy do czynności nieopodatkowanych, nie może determinować oceny, że Gmina, nabywając towary i usługi, nie działała w charakterze podatnika. Trzeba mieć na uwadze, iż związek podatku z poszczególnymi rodzajami czynności (opodatkowanymi lub nieopodatkowanymi) ma charakter jedynie prognozowany, planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru, czy też usługi, faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zatem zmienić, przekreślając prawo do odliczenia lub to odliczenie uzasadniając. Dla takich przypadków została przewidziana instytucja korekty podatku naliczonego, która nakazuje uwzględniać ostateczny zakres prawa do odliczenia, opierając się na finalnym i rzeczywistym przeznaczeniu towaru czy usługi, w cenie których zawarty był podatek. Początkowe przeznaczenie towarów i usług do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu nie pozbawia zatem podatnika prawa do późniejszego odliczenia podatku w razie zmiany przeznaczenia towarów lub usług i wykorzystania ich do wykonywania czynności opodatkowanych. Na uwadze należy mieć bowiem, że prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego stanowi realizację podstawowej, konstrukcyjnej dla podatku VAT – zasady neutralności. Warunkiem skorzystania z prawa do odliczenia jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, co oznacza, że odliczenie podatku naliczonego może nastąpić wyłącznie w warunkach wykonania czynności opodatkowanych. Zasada neutralności wyklucza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług lub w ogóle niepodlegających temu podatkowi. TSUE w powołanym w skardze postanowieniu z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie C-500/13 podkreślił, że możliwość dokonania korekty odliczenia ma swoje uzasadnienie w zasadzie neutralności podatku VAT. W orzeczeniu tym wskazał też, że zasady dotyczące korekty odliczeń stanowią istotny element systemu ustanowionego przez Dyrektywę 2006/112/WE, bowiem służą zapewnieniu rzetelności odliczeń, a tym samym neutralności obciążenia podatkowego. Zdaniem Trybunału, przepisy art. 187 Dyrektywy 2006/112/WE dotyczą korekty odliczeń w sytuacjach, gdy dobro inwestycyjne, którego użycie nie daje prawa do odliczenia, zostaje następnie przeznaczone do celów użytkowania dającego to prawo, zaś przewidziana w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług regulacja normująca prawo do korekty podatku naliczonego stanowi prawidłową transpozycję przepisów zawartych art. 187 Dyrektywy 2006/112/WE. Prawidłowa wykładnia przepisów prawa krajowego powinna uwzględniać również przepis art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym prawo do odliczenia przysługuje w momencie, gdy podatek który podlega odliczeniu staje się wymagalny. Regulacja art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE, podobnie jak i przepis art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, określają najwcześniejszy moment, od którego możliwe jest skorzystanie z prawa do odliczenia, nie ograniczając jednak tego prawa podatnika jedynie do tego najwcześniejszego momentu odliczenia. Z postanowienia TSUE w sprawie C-500/13 wynika, że prawo do odliczenia nie powinno być przez państwa członkowskie ograniczane czasowo. Kwestię dokonywania odliczeń w terminie późniejszym regulują przepisy dotyczące korekty zawarte w art. 187 Dyrektywy 2006/112/WE, wskazując w zdaniu drugim akapit 2, że korekta, o której mowa w akapicie pierwszym, dokonywana jest z uwzględnieniem zmian w zakresie prawa do odliczenia, które nastąpiły w kolejnych latach, w stosunku do prawa, które obowiązywało w roku, w którym towary zostały nabyte, wytworzone lub w stosownych przypadkach użyte po raz pierwszy. Z powyższych względów w sytuacji, gdy zmieniły się okoliczności mające wpływ na odliczenie całości lub części podatku naliczonego, powstaje konieczność jego korekty. Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały określone w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis art. 91 ust. 7 tej ustawy nakazuje stosowanie zasad określonych w art. 91 ust. 1-6 w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru. W przepisie tym poprzez proporcjonalne odliczanie podatku VAT naliczonego w drodze późniejszej korekty realizowana jest zasada neutralności. Istotne znaczenie ma prawidłowa wykładnia treści drugiej części tej jednostki redakcyjnej, która wskazuje, że we wszystkich tych przypadkach, w których podatnik nie miał wcześniej prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, a następnie prawo to uzyskuje, obowiązany jest do stosowania reguł związanych z rocznymi korektami podatku. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 7a ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca przyznaje we wskazanych wyżej art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia również w takim przypadku jak w niniejszej sprawie, tj. gdy zmiana w zakresie dysponowania prawem do odliczenia podatku polega na pierwotnym wykorzystaniu dóbr inwestycyjnych do czynności nie dających prawa do odliczenia podatku naliczonego, a następnie wykorzystaniu ich do czynności opodatkowanych VAT. Przez czynności nie dające prawa do odliczenia należy rozumieć zarówno czynności niepodlegające opodatkowaniu, jak i korzystające ze zwolnienia z tego podatku. Gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie podatnikowi prawa do zastosowania korekty wyłącznie w przypadku zmiany polegającej na pierwotnym wykorzystaniu towarów i usług do czynności zwolnionych z VAT na ich wykorzystanie do czynności opodatkowanych VAT, wówczas nie posługiwałby się on tym szerszym pojęciem. Potwierdza to wyrok TSUE z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie C-184/04, zgodnie z którym art. 20 VI Dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, iż możliwość dokonania korekty, którą przewiduje, dotyczy również sytuacji, w której dobro inwestycyjne pierwotnie było przeznaczone na działalność zwolnioną od podatku, a odliczenia były od początku całkowicie wyłączone i dopiero później, w okresie korekty, dobro to zostało wykorzystane na cele działalności objętej podatkiem VAT. Nie ma zatem podstaw, aby w niniejszej sprawie Gminie odmawiać prawa do zmiany decyzji co do sposobu wykorzystania wytworzonego w ramach działalności majątku przez pewien okres czasu do działalności nieopodatkowanej, a następnie do opodatkowanej. Nawet wówczas, kiedy wytworzony majątek związany jest z realizacją zadań własnych. W wyroku z dnia 16 września 2008 r. w sprawie C-288/07 TSUE podkreślił, że celem prawodawcy wspólnotowego było ograniczenie zakresu stosowania nieopodatkowania podmiotów prawa publicznego, tak aby była przestrzegana zasada ogólna, ustanowiona w art. 2 pkt 1 oraz 4 ust. 1 i 2 VI dyrektywy, zgodnie z którą każdy rodzaj działalności mającej charakter gospodarczy jest co do zasady opodatkowany podatkiem VAT. Możliwość dokonania korekty podatku naliczonego wynikającej ze zmiany przeznaczenia towarów i usług z czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT, czy też zwolnionych z VAT, do czynności podlegających VAT, o której mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, jest również uznawana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny kierując, na podstawie postanowienia z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie I FSK 1135/12 pytanie prejudycjalne do TSUE, nie kwestionował prawa jednostki samorządu terytorialnego do skorzystania z unormowań zawartych w art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku zmiany przeznaczenia dobra inwestycyjnego z wykonywania czynności niedających prawa do odliczenia podatku naliczonego na czynności umożliwiające korzystanie z tego prawa. Możliwość dokonania korekty podatku naliczonego w związku ze zmianą przeznaczenia towarów i usług z czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT, czy też zwolnionych z VAT, do czynności podlegających VAT, została również potwierdzona w wyroku NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 615/15, a ponadto w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Poznaniu w z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 667/12 i z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 35/13; WSA w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 752/13 i z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 388/14, WSA w Szczecinie z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 153/15, WSA we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1814/15, WSA w Gdańsku z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 2/16, WSA w Łodzi z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 1413/15, WSA w Białymstoku z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 991/15). Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna naruszyła wskazane w skardze przepisy art. 86 ust. 1, art. 91 ust. 2 i ust. 7 w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT oraz art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE, co skutkowało koniecznością jej uchylenia. Sąd nie uwzględnił natomiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny prawnej stanowiska strony skarżącej niezgodnie z dotychczasową praktyką organu interpretacyjnego i orzecznictwem sądów administracyjnych. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organu, jakkolwiek nieprawidłowe, zostało uzasadnione w sposób pozwalający stronie na zapoznanie się z motywami, które legły u jego podstaw i na sformułowanie zarzutów skargi przeciwko jego treści. Ponownie rozpoznając wniosek, organ interpretacyjny będzie zobowiązany uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną odnoszącą się do możliwości odliczenia podatku naliczonego, po czym ocenić stanowisko Gminy przedstawione we wniosku interpretacyjnym w kontekście pozostałych pytań odnoszących się do wykładni przepisów ustawy o VAT. To stanowisko organu skutkować bowiem będzie w dalszej kolejności konsekwencjami w zakresie wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, w odniesieniu do planowanego w przyszłości aportu składników infrastruktury do spółki komunalnej. Dopiero uwzględnienie w toku ponownego rozpatrywania sprawy ww. stanowiska w kwestii korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT otworzy organowi interpretującemu możliwość udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie dotyczące wykładni art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, a mianowicie, czy aport infrastruktury do spółki komunalnej będzie podlegał zwolnieniu od podatku VAT. Rolą Sądu nie jest bowiem zastępowanie organu i wydawanie merytorycznych rozstrzygnięć w sprawie. Z przedstawionych powyżej względów Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zaś zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 tej ustawy.