I SA/Ol 723/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku L.C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007 postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę L.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przyczyną odrzucenia skargi było wniesienie jej po upływie 30 – dniowego terminu, wynikającego z art. 53 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Z akt administracyjnych sprawy wynikało bowiem, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 30 sierpnia 2010 r., zatem termin do złożenia skargi upływał z dniem 29 września 2010 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej w dniu 30 września 2010 r., a więc po terminie. Postanowienie Sądu zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 3 listopada 2010 r. Pismem z dnia 9 listopada 2010 r. (nadanym w dniu 10 listopada 2010 r.) L.C. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wymienioną wyżej decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że uchybienie powyższego terminu o jeden dzień było wynikiem błędnego odczytania pouczenia i utożsamienia terminu 30 – dniowego z miesięcznym. Ponadto wskazał, że nie jest podmiotem wykwalifikowanym. Do wniosku dołączył skargę z dnia 9 listopada 2010 r. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 tej ustawy, w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1), za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3), i jednocześnie z wniesieniem tego wniosku należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4). Jak wynika z treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem wskazanych w nich przesłanek. W rozpoznawanej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (3 listopada 2010 r. – data doręczenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi, 10 listopada 2010 r. – data nadania wniosku w urzędzie pocztowym), dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin. Ponadto, co prawda w świetle powołanego wyżej przepisu art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie do terminu do wniesienia skargi powinien być złożony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, jednak w ocenie Sądu, wymóg ten nie odnosi się do sytuacji, w której skarga wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy została już przekazana do Sądu w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. (p. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 3288/05, opubl.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, pod red. B.Dautera, Wyd. II, Warszawa 2009). Uwzględniając powyższe, rozważenia wymagało, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należy, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał bowiem, że nastąpiło ono ze względu na błędne odczytanie przez niego pouczenia i utożsamienie terminu 30 – dniowego z miesięcznym. Tymczasem, w świetle orzecznictwa sądowego, błędne przekonanie o przysługujących stronie środkach procesowych oraz terminach ich składania nie jest nadzwyczajną okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (p. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 597/08, Lex nr 493589, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 543/07, Lex nr 507293). Również nieznajomość prawa nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, LEX nr 302279). W sytuacji zatem, gdy zawarte w zaskarżonej decyzji pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego było wyczerpujące i jasne, nie sposób uznać za okoliczność, której można przypisać charakter nie dającej się przezwyciężyć przeszkody, powołanie się przez stronę na niewłaściwe jego zrozumienie. Pozostawanie skarżącego w błędzie, samo w sobie, nie stanowi bowiem okoliczności świadczącej o braku winy w uchybieniu terminu, a wręcz przeciwnie wskazuje na brak jego należytej staranności we właściwym wniesieniu skargi. W sytuacji, gdy strona nie rozumiała treści pouczenia mogła ona bowiem zwrócić się bezzwłocznie do organu lub Sądu o udzielenie stosownych wyjaśnień. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.