I SA/Ol 733/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Andrzej Błesiński sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2015r. sprawy skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. oddala skargę Spółka A w O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że w złożonej w dniu 23 grudnia 2014 r. korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości Spółka zadeklarowała zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r., w wysokości 31.500 zł, wykazując: - grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 20.969 m2; - grunty pozostałe o powierzchni 9.351 m2; - budynki mieszkalne o powierzchni 168 m2; - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 178 m2; - budynki pozostałe o powierzchni 309 m2; - budowle o wartości 27.939 zł. W uzasadnieniu korekty Spółka wskazała, że nabyta 20 listopada 2014 r. nieruchomość położona w E. przy ul. "[...]" o numerze ewidencyjnym "[...]’ i powierzchni 4.638 m2 nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dlatego też należy ją zakwalifikować do gruntów pozostałych, a nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 30 grudnia 2014 r. do złożenia wyjaśnień, Spółka dodała, że grunty te znajdują się na terenach zamkniętych. Nie została wydana też decyzja o warunkach zabudowy, a także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia prowadzenie na nich działalności gospodarczej. Decyzją z dnia "[...]’ Prezydent określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 31.722 zł. W ocenie organu, przedstawione przez stronę okoliczności nie wskazują, aby przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a zatem do nieruchomości o numerze "[...]" powinny mieć zastosowanie stawki podatku związane z działalnością gospodarczą. Utrzymując w mocy tę decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l.", zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak podniósł organ, z powołanego przepisu wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli, czy gruntu daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Przy czym ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, organ wskazał, że pod pojęciem "względów technicznych" należy rozumieć obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmiot opodatkowania nie jest i trwale nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania przedmiotu do prowadzonej działalności nie stanowi o istnieniu względów technicznych (wyroki NSA: z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2361/12, z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1927/12). W ocenie Kolegium, okoliczności wskazane przez podatnika w niniejszej sprawie, a mianowicie brak uzbrojenia terenu oraz zjazdu i wjazdu na działkę, jak również jej zakrzaczenie, nie potwierdzają, że nieruchomość ta nie może być wykorzystywana ze względów technicznych. Podstawy do uznania, że nieruchomość powinna być opodatkowana stawkami jak za grunty pozostałe nie może stanowić przedłożone przez stronę pismo Spółki B w E. z dnia 9 listopada 2012 r.. W piśmie tym wskazano bowiem, że dostawę wody dla planowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej Spółka winna przewidzieć z istniejącej sieci wodociągowej w ul. "[...]". Natomiast, co do możliwości technicznych podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, podano, że Spółka B jest na etapie opracowania projektu sieci kanalizacyjnej. Powołane przez podatnika okoliczności i dowody nie potwierdzają zatem, że nieruchomość nie może być wykorzystywana w sposób trwały ze względów technicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji, zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym ustaleniem, iż nieruchomość przy ul. "[...]" stanowi przedmiot opodatkowania związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu podniosła, że skarga dotyczy decyzji w części, w której określiła ona podatek od nieruchomości za grudzień 2014 r. od działki o numerze "[...]" w wysokości 222 zł. Zdaniem skarżącej, nawet przy uznaniu stanowiska organu, podatek ten powinien wynieść 139 zł. Strona zwróciła uwagę, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. W jej ocenie, cechy gruntu świadczą, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, a okoliczność ta ma charakter trwały i nieusuwalny. Potwierdzają to zeznania przesłuchanego w toku postępowania w charakterze strony członka Zarządu Spółki P.B. Jak podniesiono w skardze, przy definiowaniu pojęcia "względy techniczne" należy kierować się wykładnią językową. Jednak w przypadku braku jednoznacznych ustaleń w wyniku zastosowania tej metody, należy uwzględniać obowiązek interpretowania wątpliwości na korzyść podatnika, co zupełnie pominięto w zaskarżonych decyzjach. Strona stwierdziła, że w związku z brakiem jakiegokolwiek uzbrojenia działki, nie jest możliwe korzystanie z niej w sposób związany z jej działalnością gospodarczą obejmującą według PKD w zakresie podstawowym budownictwo lądowe, produkcję materiałów budowlanych i administrowanie budynków. Działka nie może być wykorzystywana do działalności gospodarczej ze względu na brak prądu, wody, kanalizacji, ciepła i zjazdu do drogi publicznej. Przeszkody te mają charakter trwały i nie wynikają z woli podatnika oraz podjętych przez niego działań mających związek z decyzjami o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia, lecz z nabycia działki, która w pierwotnym stanie nie może być wykorzystywana do działalności gospodarczej. Czynność kupna nie może generować obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości według stawki związanej z działalnością gospodarczą. Analogicznie można nabyć działkę rolną, która będzie przedmiotem podatku od gruntów rolnych. Dopiero w wyniku działań podjętych z innymi podmiotami (a więc w zależności od ich woli i mocy produkcyjnych) istnieje możliwość uzbrojenia nieruchomości. Jednak zgodnie z aktualnym stanem prawnym nieruchomość nie spełnia wymogów dla uzyskania pozwoleń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem będąca przedmiotem kontroli sądowej decyzja nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji według powyższych kryteriów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, podzielając w pełni pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie wykładni przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Przypomnieć w związku z tym należy, że uzasadniając przyjęcie obniżonej stawki podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów położonych w E. przy ul. "[...]" o numerze ewidencyjnym "[...]", strona we w uzasadnieniu korekty podatku z dnia 12 grudnia 2014 r. podniosła, że ich obecny stan nie pozwala na eksploatację w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych, co jak sprecyzowała w dalszym toku postępowania, związane jest z zamkniętym charakterem terenu objętego szczególną ochroną środowiska, brakiem decyzji o warunkach zabudowy i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brakiem infrastruktury, uzbrojenia oraz zjazdu i wjazdu na działkę, która jest porośnięta. W ocenie strony, stan nieruchomości stanowił o istnieniu w 2014 r. przesłanki względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jako przesłance wyłączającej z opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą. W świetle przedstawionego wyżej stanowiska skarżącej Spółki nie ulega wątpliwości, że przedmiot powstałego w niniejszej sprawie sporu w istocie dotyczy wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Z wykładnią tego przepisu związana jest również ocena zasadności postawionych w skardze pozostałych zarzutów, dotyczących m.in. naruszenia zakazu rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 0,89 zł od 1m2 powierzchni. Pojęcie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej definiuje art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który wskazuje, że należy przez nie rozumieć grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.ol., o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona faktycznie wykorzystywana. Z treści tego przepisu wyraźnie bowiem wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania, które to wobec braku stosownej definicji w ustawie podatkowej, należy rozumieć w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, opubl.: http:.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia zaś wymaga, że pogląd, iż analizowany przepis nie uzależnia opodatkowania nieruchomości od sposobu jej wykorzystywania przez podatnika ugruntowany jest w orzecznictwie sądowym (wyroki NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, Lex 478297). W ocenie Sądu, przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.ol. ustanawia na potrzeby u.p.o.l. fikcję prawną, że jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej traktuje się grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przedmiotem opodatkowania według stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej są zatem grunty będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego tę działalność i to niezależnie od tego, czy nadają się one do prowadzenia tej działalności, np. ze względu na specyfikę działalności prowadzonej przez podatnika lub też specyfikę samej nieruchomości. Ustawodawca przyjmuje de facto, że związek przedmiotów opodatkowania z prowadzeniem działalności gospodarczej zachodzi pomimo, że nie ma wątpliwości, iż w wielu przypadkach faktycznego związania przedmiotu z konkretną działalnością gospodarczą nie będzie. W świetle treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., związek ten dotyczy działalności gospodarczej w ujęciu abstrakcyjnym, tj. jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a nie konkretnej działalności prowadzonej przez danego podatnika w danym przedmiocie, na danym terenie, z użyciem jemu tylko właściwych środków i metod prowadzenia tej działalności. Ustanawiając w analizowanym przepisie wyłączenie z kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci zastrzeżenia "chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych", ustawodawca nie mógł mieć na względzie innego rozumienia pojęcia działalności gospodarczej aniżeli przedstawione powyżej. A zatem użyte w końcowym członie tego uregulowania sformułowanie "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności" również należy odnosić do działalności gospodarczej w jej ogólnym znaczeniu. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1016/12, opubl.: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla celów podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. nieistotny jest również cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, jak też to, czy nieruchomość wchodzi bądź nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa oraz czy nadaje się do wykorzystania w danej działalności, z uwagi na specyfikę tej działalności. W kwestii wykładni pojęcia "względy techniczne", zauważyć należy, że jest ono definiowane jako takie przeszkody w wykorzystywaniu nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, które mają charakter trwały, długoterminowy, a zatem nie mają charakteru przejściowego. Nie są to natomiast okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości. Stąd też nie stanowią względów technicznych przyczyny ściśle gospodarcze czy ekonomiczne (np. wyrok tut. Sądu z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 288/12, Lex nr 1215689). Na gruncie rozpoznanej sprawy istotny jest ponadto pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1490/10 (Lex nr 1125426), zgodnie z którym za niedopuszczalną należy uznać próbę rozszerzenia pojęcia "względy techniczne" w oparciu o analizę ekonomicznej celowości zabiegów zmierzających do przywrócenia gruntów czy budynków do użyteczności gospodarczej, zamiast oparcia oceny tylko na technicznej możliwości przywrócenia tej użyteczności. NSA wskazał m.in., że przesłanka opodatkowania przy zastosowaniu obniżonej stawki podatku od nieruchomości byłaby spełniona dopiero wtedy, gdyby ze względów technicznych niemożliwe było uporządkowanie działki lub poprawienie dostępu do drogi publicznej, które wykluczałoby możliwość prowadzenia na działce działalności gospodarczej. Analizując w aspekcie wyrażonego wyżej stanowiska argumentację stron postępowania, Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że z uwagi na brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miały ustalenia postępowania, z których wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest właścicielem gruntów, których funkcje określono w ewidencji budynków jako "Tereny różne". Tym samym, w sprawie wystąpiły zdaniem Sądu przesłanki, od których przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uzależnia zakwalifikowanie przedmiotów opodatkowania do kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zaistniała przy tym wymieniona w tym przepisie przesłanka odnosząca się do istnienia przeszkód w wykorzystywaniu tych przedmiotów w działalności ze względów technicznych. Ustalony w sposób bezsporny stan faktyczny sprawy wskazuje bowiem, że nieruchomości zostały nabyte przez stronę na mocy aktu notarialnego z dnia "[...]", Rep. A Nr "[...]". Z przedstawionego przez podatnika pisma Spółki B z dnia 9 listopada 2012 r. wynika zaś, że Spółka planuje na nieruchomości zabudowę mieszkaniową na ok. 200 mieszkań. Na dzień 9 listopada 2012 r. istniała możliwość dostawy wody dla planowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z istniejącej sieci wodociągowej w ul. "[...]", lecz nie było możliwości technicznych podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, która była w trakcie opracowywania. Z zeznań członka Zarządu Spółki P.B. wynika z kolei, że działka jest porośnięta, nie została uzbrojona, nie ma na niej zjazdu i wjazdu. Stan nieruchomości był znany Spółce w chwili nabycia. Nie jest ona skażona. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że chociaż według podnoszonej przez stronę argumentacji, należące do niej grunty nie były w 2014 r. wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to jednak nie została wykluczona możliwość prowadzenia na nich tej działalności. Poza sporem pozostaje, że Spółka prowadzi działalność w zakresie budownictwa lądowego, produkcji materiałów budowlanych i administrowania budynków. Fakt, że w 2014 r. na spornej nieruchomości nie była i nie jest prowadzona działalność w tym zakresie nie może przesądzać o braku możliwości wykorzystywania jej do prowadzonej działalności gospodarczej w przyszłości. W szczególności nie uzasadnia takiego wyłączenia brak uzbrojenia, zjazdu i wjazdu na działkę, w sytuacji, gdy strona nie przedstawiła dowodów wskazujących, że przyłączenie to lub też wykonanie zjazdu i wjazdu jest technicznie niemożliwe. Nie są to takie wady fizyczne nieruchomości, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiałyby korzystanie z niej przez przedsiębiorcę. Tym samym jej przejściowe niewykorzystywanie, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, dokonana przez organy kwalifikacja prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uzasadniająca odstąpienie od opodatkowania nieruchomości stawkami właściwymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że stosownie do przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy organy dysponują odpowiednim materiałem dowodowym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie mają obowiązku poszukiwania przeciwdowodów, tym bardziej, gdy nie wskazuje ich sama strona. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ustalenia przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania podatkowego są wystarczające i pozwoliły na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut Spółki odnośnie błędnego wyliczenia kwoty podatku od nieruchomości za grudzień 2014 r.. Podatek ten, obliczony według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, wyniósł bowiem 297,61 zł (4.638 m²x 0,77 zł), co przy uwzględnieniu zadeklarowanej przez Spółkę kwoty podatku wyliczonej jak dla gruntów pozostałych (2,97 zł) dało kwotę 295 zł, odpowiadającą różnicy pomiędzy wysokością zobowiązania zadeklarowanego przez stronę, a zobowiązania określonego decyzją organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, wobec niestwierdzenia w niniejszej sprawie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na ten wynik, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.