I SA/Ol 735/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G., R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: podatku od nieruchomości na 2016 r. postanawia : odrzucić wniosek R. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi WSA/post.1 – sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta O. z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016 r. dla M. i R. G. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. złożyli M. i R. G. Przy czym skargę tę podpisała wyłącznie M. G. Wezwaniem z dnia 4 października 2016 r. doręczonym R. G. w dniu 5 października 2016 r. zobowiązano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez m.in. podpisanie skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Przy piśmie z dnia 24 października 2016 r. (data wpływu do Sądu) skarżący R. G. uzupełnił brak formalny skargi poprzez jej podpisanie. Z uwagi na uchybienie terminowi do uzupełnienia ww. braku formalnego postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę wniesioną przez R. G. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, w dniu 5 października 2016r. zostało doręczone skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego pisma poprzez podpisanie skargi. Mimo prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych niedopełnienia obowiązkowi, w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 12 października 2016r., skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi – nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi, jak i nie złożył go osobiście w siedzibie tut. Sądu. Dopiero w dniu 24 października 2016 r. skarżący złożył w Biurze Podawczym tut. Sądu podpisany egzemplarz skargi. Następnie pismem z dnia 12 listopada 2016r. skarżący M. i R. G. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy oraz zmianę decyzji Sądu – postanowienia z dnia 4 listopada 2016r. i rozpoznanie skargi. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w O. poinformowała, że wyznaczyła adwokata K. K. na pełnomocnika z urzędu dla M. i R. G. Wezwaniem z dnia 3 stycznia 2017r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 2 stycznia 2017 r. zobowiązano pełnomocnika z urzędu do sprecyzowania treści pisma skarżących z dnia 12 listopada 2016 r. poprzez wskazanie czy ww. pismo skarżących o zmianę postanowienia Sądu z dnia 4 listopada 2016 r. i rozpoznanie skargi stanowi zażalenie na ww. postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu, pismem z dnia 25 stycznia 2016r. pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że wniosek stron z dnia 12 listopada 2016 r. zawarty w pkt 2 pisma stanowi zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 4 listopada 2016 r. Przy czym pełnomocnik z urzędu precyzując ww. zażalenie wniosła o uchylenie postanowienia Sądu i rozpoznanie skargi. Jednocześnie w kolejnym piśmie datowanym na ten sam dzień adwokat K. K. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Za ukształtowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1999 r., II CZ 129/99, lex nr 110599; z dnia 4 października 2001 r., I CZ 116/01, lex nr 52578; z dnia 10 stycznia 2002 r., I CZ 198/01, lex nr 53302; z dnia 3 października 2002 r., I CZ 120/02, lex nr 74409; post. NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. FZ 61/04 niepubl., post. NSA z dnia 29.01.2015 r. I OZ 49/15 publ. CBOSA, post. NSAz dnia 02.04.2015 r. II OZ 233/15 publ. CBOSA). W sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Pogląd ten został ukształtowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego na gruncie uregulowań zawartych w art. 179 § 1 d.k.p.c. oraz art. 168 i 169 § 1 k.p.c., a następnie zaakceptowany w doktrynie (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1957 r. II CZ 123/57, NP 1958 nr 3; z dnia 2 września 1993 r., II CRN 83/93, lex nr 293287; post. SN z dnia 10 stycznia 2002 r., I CZ 198/01, lex nr 53302; literatura powołana w "Kodeksie postępowania cywilnego z komentarzem" pod red. prof. dr J. Jodłowskiego i SN dr hab. K. Piaseckiego, Wyd. Prawnicze, W-wa 1989 r., t. I, s. 277). Brak jest racjonalnych powodów do kwestionowania stanowiska, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej powoływana również jako "p.p.s.a.", może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął - czy też nie - przed jej dopełnieniem (por. też post. Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1997 r., II CZ 43/97 oraz z dnia 15 kwietnia 1997 r., II CZ 40/97 niepubl.). Za taką wykładnią art. 87 § 1 p.p.s.a. przemawia to, że strona może racjonalnie powoływać się na istnienie okoliczności świadczących o braku zawinienia z jej strony, gdy fakt bezskuteczności czynności procesowej będzie bezsporny. Przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 88 p.p.s.a.), co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący wniósł zarówno zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargę, jak i wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Podjęte przez skarżącego czynności procesowe wzajemnie się wykluczają. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej sprowadza się do badania, czy strona przekroczyła termin do dokonania czynności bez swojej winy. Okoliczność, że do uchybienia terminu doszło w postępowaniu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu - musi być więc bezsporna. W ocenie Sądu zatem początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie zażalenia. Wtedy dopiero zaistnieje możliwość złożenia skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, spełniającego wymogi określone w art. 87 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.