I SA/Ol 760/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia A. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu podniosła, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podyktowany jest tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało bezpodstawnym wzbogaceniem po stronie Związku gmin "[...]". Podniosła, że zgodnie z decyzją, od dnia 1.07.2013r. Spółdzielnia winna wnosić miesięcznie opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 60.683 zł. Wysokość tej opłaty została ustalona w oparciu o ilość osób zamieszkałych w spółdzielni na dzień 1.07.2013r. i w oparciu o stawki zadeklarowane na ten dzień. Spółdzielnia dysponuje nowymi danymi, które wpływają na wysokość opłaty z uwagi na dostarczanie przez mieszkańców nowych deklaracji. Ponadto powzięła wiadomość, że część jej mieszkańców już od lipca 2013r. dokonuje samodzielnie wpłat bezpośrednio na rachunek Związku Gmin, o czym nie wiedziała. W związku z powyższym wykonanie decyzji spowoduje otrzymanie przez związek międzygminny nienależnego świadczenia, które będzie podlegało zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem powołanych w tym przepisie przesłanek. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w orzecznictwie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Wskazać ponadto należy, że strona obowiązana jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (p. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877). Powołując się na art.63 §3 p.p.s.a Spółdzielnia swoje stanowisko motywowała tym, że dochodzone na podstawie zaskarżonej decyzji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostały określone na podstawie danych istniejących na dzień 1 lipca 2013r., które uległy zmianie, .ponadto część mieszkańców dokonuje wpłat samodzielnie. Zdaniem skarżącej te okoliczności wskazują, że wykonanie decyzji spowoduje bezpodstawne wzbogacenie Związku Gmin. W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku nie wskazuje na istnienie ustanowionej w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami prowadzonej na jego podstawie egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (p. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność zapłaty należności publicznoprawnych, oraz związane z tym uszczuplenie majątku strony, jest zwykłym następstwem wydania decyzji określającej te należności. W związku z tym sama konieczność wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi automatycznej podstawy wstrzymania jej wykonania. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie decyzji może skutkować poważnymi trudnościami w prowadzeniu jej działalności statutowej. Uzasadnienie wniosku takich argumentów nie zawiera. Uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być natomiast okoliczność, że wykonanie decyzji spowoduje, iż w jakiejś, nieokreślonej części, Związek Gmin otrzyma wyższą należność, niż przysługująca, w związku ze zmianami deklaracji oraz bezpośrednimi wpłatami mieszkańców Spółdzielni. Kwestia, czy po stronie Związku Gmin nastąpi bezpodstawne wzbogacenie czy też nie, pozostaje poza zakresem oceny Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż jego hipoteza dotyczy wyłącznie podmiotu skarżącego w danym postępowaniu, a nie sytuacji innych podmiotów. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma bowiem na celu zapobieżenie, w realiach konkretnej sprawy, powstania sytuacji, w której to skarżącemu groziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie okoliczności nie zostały wskazane w uzasadnieniu wniosku. W ocenie Sądu, argumentacja wniosku wskazuje, że Spółdzielnia domaga się objęcia ochroną tymczasową tych jej interesów, które pozostają poza zakresem przesłanek ustanowionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.