I SA/Ol 846/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 maja 2010r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 292,80 zł, (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt grosze) na rzecz pełnomocnika – E. S. tytułem nieopłaconej pomocy prawej udzielonej z urzędu wraz z podatkiem VAT według stawki 22%. I SA/Ol 846/09 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania B. G. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2003r. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 25.06.2009r. Skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wydanych po dniu 1.05.2004r. w tym decyzji ostatecznej z dnia "[...]" w zakresie podatku od towarów i usług, z powodu niezgodności z VI Dyrektywą. Powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 09.04.2009r. o sygn. akt I SA/Wr 12/09. We wniosku Skarżąca podała, że w w/w wyroku Sąd wskazał, iż art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późno zm.), jest sprzeczny z prawem Wspólnot Europejskich i od dnia 1.05.2004r. nie powinien być stosowany. Mając na uwadze, iż Dyrektor Izby Skarbowej po 01 maja 2004r. wydał szereg decyzji w zakresie podatku VAT opartych na niezgodnym z prawem Unii Europejskiej przepisie, Skarżąca uznała, iż należy z urzędu stwierdzić nieważność tych decyzji, gdyż wydano je z rażącym naruszeniem prawa wspólnotowego. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Wskazał, iż kwestionowana decyzja dotyczy rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r., tj. okresu sprzed przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zdaniem organu, na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed 01.05.2004r. nie mogła podlegać ocenie zgodność rozstrzygnięcia organu podatkowego z prawem europejskim. Ponadto podniósł, iż przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, będący odpowiednikiem art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, nie miał w ogóle zastosowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazując na orzecznictwo polskie, jak i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości organ podniósł, że podejmując decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług dotyczącą stanu prawnego sprzed akcesji Polski do Unii Europejskiej nie był obowiązany do respektowania postanowień przepisów prawa wspólnotowego dotyczących podatku VAT. Organ podkreślił, że w wyroku z dnia 15.06.1999 r. w sprawie C-321/97, Andersson, Trybunał stwierdził, iż jest właściwy do dokonywania wykładni dyrektywy jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jej stosowania w nowym państwie członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej. Uwzględniając powyższe organ odrzucił zarzut odwołania, że kwestionowana przez stronę decyzja została wydana z naruszeniem zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego i zasady równości obywateli wobec prawa wspólnotowego. W ocenie organu, na podjęte rozstrzygnięcie nie miał również wpływu, załączony do protokołu z dnia 2.10.2009r. artykuł prasowy opisujący wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3.09.2009r. w sprawie C- 2/08, w którym Trybunał zajął stanowisko, iż przepis prawa krajowego nie może być przeszkodą do uwzględnienia przez sąd krajowy norm prawa wspólnotowego i stwierdzenia nadużycia prawa w celu uniknięcia podatku VAT. Dyrektor podkreślił, iż wskazany wyrok zapadł w sprawie, w której wykładnia prawa zaprezentowana przez sądy włoskie (dotycząca decyzji za lata 1988-1991) uniemożliwiałaby kontrolę sądową decyzji podatkowych dotyczących tej samej kwestii (działanie w celu obejścia prawa - uzyskanie korzyści podatkowych) w innych latach podatkowych (po przystąpieniu Włoch do UE). W rozpatrywanej zaś sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie wydał w ogóle decyzji obejmujących rozliczenie podatku od towarów i usług za okresy od 01 maja 2004r. Ustalenia w zakresie podatku VAT za miesiąc marzec 2003r. nie mogło zatem rzutować na rozstrzygnięcia obejmujące okresy rozliczeniowe po dniu akcesji. Odnosząc się zaś do konstrukcji podatku VAT organ zauważył, że decyzja z dnia "[...]" określa za marzec 2003r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 2.127,00 zł i do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie O zł. W rozliczeniu za w/w okres nie występuje zatem nadwyżka podatku podlegająca rozliczeniu w następnym okresie czy okresach. Organ odnosząc się do przesłanki rażącego naruszenia prawa, wskazał, że w decyzji z dnia "[...]" nie miał w ogóle zastosowania przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, stanowiący o zakazie obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego w przypadku nabycia towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym, którego postanowienia zostały powtórzone w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Z powyższych względów pogląd wyrażony przez Sąd w powołanym przez Stronę wyroku z 9.04.2009r., sygn. akt I SA/Wr 12/09, nie miał żadnego wpływu na sprawę. Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia "[...]" nie mógł zatem badać prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy art. 88 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy nie znalazł podstaw aby stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Również za pozbawiony podstaw organ uznał zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego i niemoralnego działania, gdyż art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera powyższych okoliczności jako przesłanek stwierdzenia nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawiając w obrocie prawnym decyzję wydaną z rażącym naruszeniem: - art. 21 §1 pkt 1, art. 72 §1, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 §1, art. 136, art. 139, art. 142, art. 145 § 1 i 2, art. 172 § 1, art. 173 § 1 i 2, art. 178 § 1, art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 188, art. 191, art. 199 ustawy Ordynacja podatkowa, - art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 , art. 6a ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 13, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 1 i pkt 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skarżąca wniosła również o dołączenie do akt postępowania: - protokołu przesłuchania D. K., przeprowadzonego w roku 2009r. przez oskarżyciela Urzędu Skarbowego w postępowaniu "[...]", - decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" oraz deklaracji VAT-7 złożonej przez M. L. za październik 2001 r, - postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" o wznowieniu postępowania w podatku VAT za miesiące sierpień, wrzesień i październik 2001 r. Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżąca wskazała, iż organy podatkowe nie kwestionowały faktu, że Skarżąca przejęła przedmioty objęte wystawionymi fakturami korygującymi i zwróciła nabywcom uprzednio zapłacone kwoty. Nie kwestionowały też faktu, że osoby zwracające uprzednio nabyte składniki majątkowe (zestaw GPS oraz IV płyty CDR z programami) były osobami fizycznymi nie prowadzącymi działalności gospodarczej. Organy podatkowe nie zakwestionowały zatem czynności cywilno-prawnych odstąpienia od umów kupna-sprzedaży, ale uznały, że dokumenty je potwierdzające są pozorne (art. 83 Kodeksu cywilnego) lub sprzeczne z ustawą (art. 58 § 1 w/w ustawy). Organ pierwszej instancji nie wskazał jednak żadnego dowodu na pozorność wystawienia faktury ani nie wskazał żadnej normy prawnej, która zabraniałaby podatnikowi VAT wystawić taką fakturę. Wystawienie faktur nie mogło być sprzeczne z prawem bowiem sprzedawca w sposób literalny zrealizował art. 32 ust. 1 ustawy o VAT. Organ podatkowy wydał zatem decyzję bez wskazania podstawy prawnej zarzutu naruszenia art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego działając z rażącym naruszeniem prawa, co zaakceptował organ drugiej instancji. W ocenie Skarżącej, również rozważania Naczelnika Urzędu Skarbowego są nieracjonalne. Sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem było bowiem uznanie przez organ, iż nie dokonano zwrotu sprzedawcy niesprawnego urządzenia po stwierdzeniu, że naprawa nie jest możliwa. Natomiast należałoby stwierdzić, że D. K. żadnego zestawu nie zakupił i wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe za listopad 1999r. w celu zmniejszenia podatku należnego za ten miesiąc o kwotę 2.200 zł. Nadto organy podatkowe nie przedstawiły żadnego dowodu, że sprzedaż lub zwrot faktycznie nie miały miejsca i nie wskazały dlaczego nie dają wiary zeznaniom D. K., w których potwierdził zwrot urządzenia i otrzymanie kwoty jaką zapłacił. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt, iż nie kwestionowano sposobu potwierdzenia odbioru faktur i faktu ich doręczenia nabywcy. Zdaniem Skarżącej, subsumpcja przepisów podatkowych nie jest poparta żadnymi dowodami, które wskazywałyby na to, iż czynności zwrotu towarów (w tym płyt z oprogramowaniem) nie doszły do skutku lub by obciążone były wadą prawną. Organy podatkowe pominęły też okoliczność, że M. L. kończąc działalność wykazał podatek VAT do przeniesienia w kwocie 6.700 zł. Stał się On więc końcowym konsumentem podatku nie mógł go bowiem odliczyć i miał pełne prawo do zwrotu towaru i usług zakupionych w ramach działalności, gdyż zakończenie działalności nie pozbawiło Go prawa własności rzeczy, a więc i prawa do ich zwrotu sprzedawcy. Wnosząca skargę uważała, że zaskarżona decyzja wymiarowa neguje prawo byłego przedsiębiorcy do zwrotu podatku VAT jaki wpłacił w trakcie prowadzenia działalności naruszając art. 8, art. 11, art. 23, art. 44, art. 66 § 1, art. 78, art. 140, art. 155 § 1 i 2, i 222 § 1, art. 535, art. 556 § 1, art. 559, art. 560 § 1 i 2, art. 562, art. 566 § 1, art. 572, 580 § 1 oraz art. 593 § 1 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. 16, poz. 93 z późn.zm.). Zdaniem Pełnomocnika Skarżącej, rozważania przedstawione w uzasadnieniu w/w decyzji narusza też art. 30, art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP. W opinii Skarżącej, fakt zakończenia działalności gospodarczej nie może ograniczać prawa osoby fizycznej do wykonywania prawa własności, a więc i uprawnienia do odstąpienia od umowy zakupu mienia. Skarżąca twierdzi, mając na uwadze uchylenie, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 4/03, art. 24b § 1 Ordynacji podatkowej, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego i Dyrektora Izby Skarbowej są wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącej, orzeczenia sądów wskazują też w sposób jednoznaczny, że były podatnik podatku VAT wykonując czynności związane z działalnością staje się podatnikiem podatku VAT niezależnie od faktu rejestracji. Definicja podatnika odnosi się bowiem do jego czynności, a nie do faktu czy sposobu rejestracji. Skarżąca odwołała się do orzeczenia ETS w sprawie C-317/94, z którego wynika, iż w zakresie transakcji z osobami fizycznymi zwroty można stornować bez konieczności wystawienia faktur VAT. Pełnomocnik podał, iż analogicznie orzekł WSA w Warszawie dnia 5.02.2007r. w sprawie III SA/Wa 2297/06. W ocenie Skarżącego, nie bez znaczenia jest wyrok WSA w Warszawie z 19.01.2007r., sygn. akt III SA/Wa 2790/06, stwierdzający, że podatnik po zakończeniu działalności może otrzymać zwrot podatku VAT bezpośrednio z urzędu. Zdaniem Pełnomocnika, logiczne jest więc i to, że ma prawo odzyskać go, zwracając po zakończeniu działalności towary nabyte w trakcie działalności. Wnosząca skargę zajęła stanowisko, iż formalna strona faktury dokumentującej zwrot towaru ma znaczenie dowodowe i jeśli strona towar przejęła i wypłaciła cenę, to nastąpiło odstąpienie od umowy kupna-sprzedaży. Podsumowując Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie zasady równości opodatkowania, równości obywateli wobec prawa i swobody zawierania umów cywilnoprawnych. Wyrok Sądu Okręgowego w sprawie "[...]", w ocenie wnoszącego skargę, świadczy o błędnej ocenie prawnej Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie bezprawnego zaksięgowania faktur VAT korygujących wystawionych przez Stronę dla M. L., nie będącego przedsiębiorcą, ale ciągle będącego podatnikiem, wobec którego w tym czasie toczyły się postępowania podatkowe. Skarżąca dodała, że w toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie ograniczył prawo Podatnika do działania przez Pełnomocnika bowiem od 1.06.2004r. Skarżąca nie była już przedsiębiorcą. Do skargi, Skarżąca załączyła kserokopie artykułów prasowych dotyczących m.in. rozliczania faktury korygującej oraz orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności powtórzyć należy, że postępowanie, w których wydana została zaskarżona decyzja, toczyło się w trybie nadzwyczajnym – zainicjowane zostało wnioskiem z dnia 25.06.2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia "[...]", z powodu rażącego naruszenia prawa wspólnotowego. Zasadnie więc Dyrektor Izby Skarbowej rozważał kwestię prawidłowego rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa", użytego w art. 247 § 1 punkt 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą nieważności, gdyż tkwiące w niej naruszenie prawa nie ma charakteru rażącego w rozumieniu powyższego przepisu. Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia "[...]" wskazując, iż ta decyzja dotyczy rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r., tj. okresu sprzed przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Dlatego na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed 01.05.2004r. nie mogła podlegać ocenie zgodność rozstrzygnięcia organu podatkowego z prawem europejskim. Ponadto powołany przez stronę przepis art.88 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, będący odpowiednikiem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie miał w ogóle zastosowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją. Przedmiotem postępowania nadzorczego, wyznaczonego przez art. 247 § 1 punkt 3 Ordynacji, jest zbadanie, czy wystąpiła wada decyzji określona w tym przepisie. Należy podkreślić, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyłomem w powyższej zasadzie są między innymi tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową umożliwiającą usunięcie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, dotkniętych najpoważniejszymi wadami, których katalog został ściśle określony przez ustawodawcę. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy podatkowej, lecz ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 Ordynacji podatkowej. Z tego też względu szereg sformułowanych w skardze przez skarżącego zarzutów pozostaje bezprzedmiotowych, ponieważ przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie legalność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego z dnia "[...]" odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003 roku. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie organ stwierdził, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej z "[...]"., którego podstawę prawną stanowiły natomiast przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 41 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ich wykładnia była zgodna ze stanem prawnym i orzecznictwem sądów administracyjnych na tle tego stanu prawnego, obowiązującego przed dniem 01.05.2004 roku. Poza art. 10 ust. 2 i art. 15 ust. 2 w/w ustawy, pozostałe przepisy tej ustawy wskazane w skardze nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia i nie zostały powołane w decyzji z dnia "[...]". Zatem nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jak również zarzutów naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu cywilnego. W tym miejscu nadmienić trzeba, że wszystkie załączone do skargi artykuły prasowe dotyczą wykładni przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, której postanowienia w odniesieniu do rozliczenia tego podatku za 2003r. nie miały zastosowania. Bezpodstawnie zarzuca także Skarżąca Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie przepisów Konstytucji RP. Organy podatkowe są bowiem uprawnione weryfikacji rozliczeń podatków i wydawania decyzji administracyjnych, w tym w dotyczącym podatku od towarów i usług za marzec 2003r. - na podstawie art.10 ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia "[...]"., miał podstawy do kwestionowania prawa Podatnika do działania przez Pełnomocnika - M. L., albowiem jak wynikało z przedstawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego odpisu zaświadczenia o wpisie do działalności gospodarczej z 11.09.2009r. (karta 28), Strona od 15.02.1999r. kontynuuje prowadzenie działalności, a z postanowienia Sądu Rejonowego Wydział V Gospodarczy z 30.10.2003 r. akt "[...]" (karta 24) wynikało, że orzeczono zakaz pełnienia przez M. L. funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, którym była B. G. Dlatego też zarzuty strony skarżącej skierowane przeciwko decyzji wymiarowej kwestionujące między innymi wysokość podatku pozostają bezzasadne. Nadzwyczajne postępowanie, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oznacza, że nie można przeprowadzić jakichkolwiek postępowań dowodowych w sprawie i rozstrzygania merytorycznego. Rozstrzygnięcie o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności jest orzeczeniem o charakterze formalnym. Dokonywana przez Sąd ocena legalności sprowadza się zatem do ustalenia, czy organy miały podstawę do zbadania zaistnienia wskazywanej przez wnioskodawcę przesłanki nieważności. Natomiast skarżący nie podniósł żadnych zarzutów odnośnie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji z dnia "[...]". W ocenie Sądy działania organów pozostawały zgodne z zasadą praworządności i zasadą zaufania wchodzących w skład ogólnych zasad rządzących postępowaniem podatkowym. Zatem odmowa stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji ostatecznej była uzasadniona i zgodna z prawem, a motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo przedstawione zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w decyzji odwoławczej. W konsekwencji powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.21§1 pkt1, 72§1, 120, 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 §1, art. 136, art. 139, art. 142, art. 145 § 1 i 2, art.172§1, art.173§1 i 2, art.178§1, art180§1 i 2, art.181, art.188, art.191 i 199 Ordynacji podatkowej, jak też wymienione przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 19993 roku o podatku VAT, nie mogły zostać uwzględnione. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 powyższej ustawy w zw. z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).