I SA/Ol 861/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.S. o wstrzymanie wykonania: - decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", oraz - decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w sprawie ze skargi na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania wymienionych wyżej decyzji. I.S., w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą, zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 1.353.549 zł. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego dokonano oszacowania należących do niego ruchomości. Przeprowadzenie przedwczesnej sprzedaży tych składników majątku spowoduje powstanie rzeczywistej szkody i nieodwracalnych skutków, gdyż zajęte samochody ciężarowe (Mercedes Benz 4143 i Mitsubishi L200), jako środki trwałe, stanowią główne źródło utrzymania i narzędzie pracy podatnika. Ich sprzedaż będzie skutkować koniecznością zwolnienia pracowników. Ponadto strona podniosła, że cena uzyskana w toku sprzedaży komorniczej nie osiąga rzeczywistej wartości rynkowej rzeczy. Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia tj. akty II instancji, ale także akty wydane w I instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania ma charakter tymczasowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku w sprawie zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia skarżącego rozstrzygnięcia, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sposób dostateczny nie wykazano. Zasadnicza okoliczność, jaką powołuje strona, tj. dokonanie przez organ egzekucyjny zajęcia w trybie egzekucji administracyjnej, nie wyczerpuje wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, iż wykonanie obowiązku – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – co do zasady ma charakter odwracalny. Prowadzone w sprawie postępowanie egzekucyjne, samo w sobie, nie stanowi zatem o wystąpieniu w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Odnosząc się zaś do konkluzji strony, iż sprzedaż egzekucyjna wskazanych środków trwałych będzie skutkować utratą narzędzi pracy i redukcją zatrudnienia, wskazać należy, że teza ta nie została w żaden sposób uwiarygodniona. Twierdzenia strony w tym zakresie nie zostały poparte stosownymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tym samym, wobec braku dokumentacji bezpośrednio odnoszącej się do posiadanych przez stronę aktywów oraz obciążających ją pasywów, Sąd uznał powyższą argumentację za niewystarczającą. Do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, niezbędne jest dysponowanie informacjami o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, uzyskiwanych dochodach, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Nie jest natomiast do tego wystarczające wskazanie w sposób ogólnikowy na możliwość zaistnienia nieodwracalnych skutków. Za takie, nie można zdaniem Sadu uznać samego faktu zajęcia i ewentualnej sprzedaży składników majątkowych podatnika. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem to, że egzekucja prowadziłaby do braku możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, nie natomiast sytuacja, w której dochodzi jedynie do czasowej utraty określonych składników majątkowych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.