I SA/Ol 881/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" . Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika kwoty zajętej wierzytelności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"którym określono wysokość nieprzekazanej przez Nią kwoty zajętej wierzytelności. Jednocześnie zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podniosła, że postanowienie to może być podstawą prowadzenia przeciwko niej postępowania w celu wyegzekwowania nieprzekazanej wierzytelności, a to spowoduje stratę w majątku niemożliwą do zrekompensowania przez dłużnika - Z. T., który jest obecnie niewypłacalny. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia ww. wniosku i przedłożenia dokumentów mogących przyczynić się do ustalenia przez Sąd obecnej materialnej i finansowej sytuacji skarżącej, strona przedłożyła bilans z księgi za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r.. Ponadto w piśmie z dnia 2 lutego 2018 r. wskazała, że prowadzi działalności gospodarczą w zakresie wykonywania robót budowlanych i z tego tytułu otrzymuje przychody. Zatrudnia 4 pracowników. Poza kosztami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej ponosi koszty swojego utrzymania – ok. 1.500 zł miesięcznie oraz koszty utrzymania budynku mieszkalnego, ok. 1.100 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a"., zgodnie z którą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do § 3 tego artykułu, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206). Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). I choć sąd może wówczas sięgać do informacji wynikających z akt sprawy, to nie może jednak zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Podnieść należy, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec strony, nie stanowi jeszcze o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W celu wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, iż wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por.: postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, niepubl., z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W niniejszej sprawie, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został przez skarżącą w należyty sposób uprawdopodobniony. Samo odwołanie się do wyników bilansu, według danych zawartych w księdze za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r., czy kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz kosztów utrzymania, w świetle informacji wynikających z akt sprawy, nie jest wystarczające do stwierdzenia przez Sąd, że przesłanka, o której mowa w 61 § 3 p.p.s.a., rzeczywiście zaistniała. W sytuacji więc, gdy w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała w sposób rzeczowy, poparty stosownymi dowodami, w tym dokumentami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej, brak było podstaw do stwierdzenia przez Sąd, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodować może znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.