I SA/Ol 909/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Zofia Skrzynecka Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi A. K. i K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A. i K.K., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w części dotyczącej uznania za niezasadny zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]", nr "[...]" i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Jednocześnie tym samym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy wymienione postanowienie organu I instancji w pozostałej części, w jakiej uznano za niezasadne zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia "[...]", o nr "[...]" i nr "[...]". Podstawą wskazanego wyżej rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne. Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. i K.K. na podstawie wystawionych przez Burmistrza ww. tytułów wykonawczych, obejmujących należności pieniężne w podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007. Jako podstawę prawną dochodzonego obowiązku wskazano w nich decyzje organu podatkowego z dnia "[...]" (tytuł wykonawczy nr "[...]"), z dnia "[...]" (tytuł wykonawczy nr "[...]") i z dnia "[...]" (tytuł wykonawczy nr "[...]"). Egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu 21 marca 2014 r. poprzez doręczenie zobowiązanym odpisów tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem z dnia 14 marca 2014 r. o zajęciu rachunku bankowego prowadzonego przez Bank A. 19 marca 2014 r. bank dokonał realizacji ww. zajęcia egzekucyjnego, przekazując organowi egzekucyjnemu kwotę 12.752,09 zł, co doprowadziło do zakończenia egzekucji. W dniu 28 marca 2014 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego: 31 marca 2014 r.) zobowiązani wnieśli zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując na istnienie przesłanki określonej w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako: "u.p.e.a.". W uzasadnieniu podnieśli, że tytuły wykonawcze zostały im doręczone 21 marca 2014 r., czyli ponad rok po upływie najdłuższych terminów przedawnienia, o których mowa w art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z "[...]" Burmistrz uznał zaś wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w postanowieniu z dnia "[...]" stwierdziło, że wobec zastosowania w dniu 18 lutego 2010 r. skutecznego środka egzekucyjnego nie upłynął termin przedawnienia zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007. Postanowieniem z dnia "[...]" organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, wskazując na stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, uznał zarzuty zobowiązanych za nieuzasadnione. W zażaleniu, zobowiązani wnosząc o uchylenie postanowienia oraz czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie kwestionowanych tytułów wykonawczych wskazali, że wnieśli skargę na ww. postanowienie SKO. W ich ocenie, została naruszona zasada, iż na każde zobowiązanie wystawia się jeden tytuł wykonawczy. Podnieśli też, że nie bez znaczenia pozostaje umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wcześniej wystawionych tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej powołał treść art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z unormowania tego wynika, że jeśli wierzyciel na zapytanie organu egzekucyjnego odpowie, iż obowiązek określony w tytule wykonawczym istnieje, to do organu egzekucyjnego należy dalsze prowadzenie egzekucji. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w tym m.in. kwestii przedawnienia dochodzonej należności (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Dokonując analizy tytułów wykonawczych pod kątem ich prawidłowości i zgodności z wymogami ustawowymi zawartymi w przepisie art. 27 § 1 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że tytuł wykonawczy z dnia "[...]" o nr "[...]", zawiera wady, które uniemożliwiły prowadzenie na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. podstawę prawną dochodzonego obowiązku. Tymczasem w treści ww. tytułu wykonawczego, w polu 30 (kol. B dane dotyczące należności i odsetek), wierzyciel nie wskazał numeru orzeczenia, stanowiącego podstawę prawną należności. W ocenie organu, nie spełniało wymogu wskazania prawidłowej podstawy prawnej należności, powołanie jedynie daty orzeczenia, bez wskazania numeru decyzji. Powyższy błąd formalny skutkował niedopuszczalnością wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wady formalne tytułów wykonawczych, takie jak błędna data, czy brak numeru decyzji, obligują bowiem organ egzekucyjny do ich zwrotu wierzycielowi w trybie art. 29 § 2 u.p.e.a.. Uwzględniając powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej uznania za niezasadny zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]", nr "[...]" i w tym zakresie umorzył postępowanie egzekucyjne. Utrzymując natomiast postanowienie organu I instancji w pozostałej części, odnoszącej się do tytułów wykonawczych o nr "[...]" i "[...]", organ II instancji podniósł, że wymagane przepisami prawa stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu przedawnienia egzekwowanych obowiązków (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), było dla organu I instancji wiążące. W treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia wierzyciel wskazał na okoliczności faktyczne i prawne, które stanowią o wymagalności egzekwowanego obowiązku. Odwołując się do tego stanowiska, organ I instancji w szczególności stwierdził, że wobec braku uregulowania zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007 w toku uprzednio prowadzonej egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]", został zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy, o którym zobowiązani zostali powiadomieni. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się jednocześnie z argumentacją zażalenia, że wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów miał fakt zaskarżenia ostatecznego postanowienia wierzyciela. Odwołując się do art. 34 § 4 u.p.e.a., wskazał, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie wierzyciela nie stanowi o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny. Nie podzielił też zarzutów, że organ egzekucyjny, mając świadomość istnienia innych tytułów wykonawczych dotyczących tych samych należności, winien odmówić ich realizacji. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że dokonane na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 14 października 2009 r. zajęcie wynagrodzenia za pracę nie zostało zrealizowane, gdyż kwota zajętego wynagrodzenia nie pozwalała na dokonanie potrąceń. Podkreślił jednak, że materialnoprawnym skutkiem tego zajęcia było przerwanie biegu terminu przedawnienia i ponowne rozpoczęcie jego biegu, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy dodał, że postanowieniem z dnia "[...]" organ egzekucyjny umorzył uprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne w związku z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a.. W uzasadnieniu tego postanowienia poinformował jednak zobowiązanych, iż w przypadku ujawnienia składników majątkowych egzekucja może być wszczęta ponownie. Skoro zatem dochodzone należności nie uległy przedawnieniu, to wierzyciel miał prawo w dniu "[...]" wystawić kolejne tytuły wykonawcze. Organ nie dopatrzył się również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu art. 26d u.p.e.a., wskazując, że przepis ten dotyczy wystawienia ponownego tytułu wykonawczego w sytuacji utraty tytułu po wszczęciu egzekucji, co jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W kwestii wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a., którego brzmienie zostało zmienione na mocy art. 111 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289), instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego została zastąpiona obligatoryjnym zawieszeniem tego postępowania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 19 marca 2014r. nastąpiło wyegzekwowanie pełnej kwoty dochodzonej należności pieniężnej, w związku z czym egzekucja administracyjna została zakończona. Dlatego też wniesiony w dniu 31 marca 2014 r. wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego organ uznał za bezprzedmiotowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. i K. K., wnosząc o uchylenie opisanego powyżej postanowienia organu odwoławczego oraz umorzenie postępowania w sprawie, zarzucili mu: - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności przepisów u.p.e.a. i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako: "K.p.a.", poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania wobec należności przedawnionych, bez uprzedniego doręczenia upomnienia, - naruszenie art. 27 u.p.e.a, poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych przed upływem terminu do wniesienia zarzutów, - naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i następnych K.p.a., poprzez uznanie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest równoznaczny z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, - błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że egzekucja prowadzona na podstawie nieważnych tytułów egzekucyjnych może zostać uznana za prawidłową i skuteczną. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że wprawdzie Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo przyjął, iż nowelizacją u.p.e.a., zamiast instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego, wprowadzono jego zawieszenie, jednak ich podanie rozpatrzył tylko formalnie, pomijając cel jego wniesienia. Jak podano w skardze, nie jest dopuszczalne prowadzenie egzekucji na podstawie nieważnych tytułów egzekucyjnych, a takimi są tytuły oznaczone nr "[...]","[...]" i "[...]". Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie dopuszcza wystawiania kolejnych tytułów egzekucyjnych do jednego tytułu wykonawczego. Uwadze organu egzekucyjnego uszło, że przed terminem do zgłoszenia zarzutów nie powinien on prowadzić egzekucji. Czynności zabezpieczające, jakim jest zajęcie, nie mogą prowadzić do faktycznej egzekucji. Ponadto czynności egzekucyjne nie mogą dotyczyć należności przedawnionych, a okoliczność tę organy winny badać z urzędu. W ocenie skarżących, Dyrektor Izby Skarbowej zaakceptował fakt prowadzenia egzekucji na podstawie wydanego niezgodnie z prawem tytułu wykonawczego wobec należności przedawnionych, a wadliwie przeprowadzone postępowanie egzekucyjne uznał za prawidłowe, wyłącznie z powodu wyegzekwowania tych należności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na mocy przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższego unormowania sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości, obejmującej stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." - m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie - ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia. Kontrola zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym obejmuje zatem kwestie związane z procesem stosowania prawa, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad ustalania określonych faktów. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Celowe jest ponadto przywołanie w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c), pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego, skarga może być uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie stwierdzenia kwalifikowanych przyczyn określonych w pkt 2 i pkt 3 ww. przepisu. W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie organu odwoławczego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżących na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza o numerach: "[...]","[...]", obejmujących należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005, 2006 i 2007. Zarzuty wniesionej w niniejszej sprawie skargi dotyczą m.in. tego, czy wierzyciel (Burmistrz) był uprawniony do ponownego wystawienia tytułów wykonawczych wobec zobowiązanych i czy wystawienie tych tytułów było zasadne oraz zgodne z prawem. Badając legalność wymienionego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w oparciu o powyższe kryteria, Sąd stwierdził, iż uznanie przez organ odwoławczy zarzutów skarżących na prowadzoną egzekucję, za bezzasadne, było prawidłowe. Po pierwsze wskazać należy, że postanowienie organu egzekucyjnego, którego prawidłowość weryfikował organ odwoławczy, wydane zostało w oparciu o art. 34 § 4 u.p.e.a.. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Organ egzekucyjny, będąc jednocześnie związanym stanowiskiem wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.) w odniesieniu do zarzutów wskazanych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., może wydać dwa rodzaje rozstrzygnięć: 1) merytoryczne - uznając zarzuty za niezasadne lub za zasadne, co wiąże się to albo z umorzeniem postępowania egzekucyjnego albo z zastosowaniem mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, 2) procesowe – stwierdzić niedopuszczalność zarzutów, Ponadto z treści ww. przepisu art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika, że do organu egzekucyjnego mogą trafić dwa rodzaje stanowiska wierzyciela: 1) w którym wierzyciel wypowiedział się w sposób merytoryczny w odniesieniu do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów (uznał zarzuty za zasadne bądź za niezasadne); 2) w którym wierzyciel stwierdził niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów, z uwagi na przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. i de facto nie zajął merytorycznego stanowiska. Oba wskazane wyżej stanowiska wierzyciela, zarówno merytoryczne, jak i formalne – wiążą organ egzekucyjny, ze względu na dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a., ale tylko co do zarzutów wskazanych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a.. Każde ze wskazanych stanowisk wierzyciela obligują organ egzekucyjny do wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Organ egzekucyjny nie ma możliwości kontroli zarzutów określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a.. Konsekwencją tego zapisu jest to, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Na postanowienie wierzyciela w sprawie zarzutów, zgodnie z treścią art. 34 §2 u.p.e.a., zobowiązanym przysługuje zażalenie oraz skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący skorzystali z możliwości zaskarżenia stanowiska wierzyciela odnośnie braku zasadności zarzutów przeciwegzekucyjnych wyrażonego w postanowieniu z dnia "[...]". W wyniku rozpoznania zażalenia skarżących organ odwoławczy wierzyciela – Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Podkreślić należy, że postępowanie egzekucyjne wszczynane jest przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela, na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, w tym także tytuł wykonawczy pod kątem wymogów formalnych, stosownie do art. 27 §1 u.p.e.a.. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ostatnie zdanie powołanego przepisu wskazuje jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności bądź wadliwości decyzji będącej podstawą egzekucji. Nie może tym samym wkraczać w kompetencje innego organu, który rozstrzygał sprawę merytorycznie. Prowadziłoby to bowiem w istocie do dublowania działalności poszczególnych organów. Dlatego też ocena przesłanek określonych w art. 33 §1 u.p.e.a., w tym co do przedawnienia obowiązku podatkowego - na co wskazują w niniejsze sprawie zobowiązani (art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a.) - należy tylko do wierzyciela. Zgodnie ze powołanymi wyżej przepisami, organ egzekucyjny nie może z urzędu, samodzielnie weryfikować przesłanki przedawnienia należności podatkowej wynikającej z treści tytułów egzekucyjnych. Tym samym zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w sytuacji gdy wierzyciel w odpowiedzi udzielonej w trybie art. 34 §1 u.p.e.a nie potwierdził zasadności zarzutu przedawnienia obowiązku, to organ egzekucyjny stosując art. 29 u.p.e.a., nie ma uprawnień do badania zasadności i wymagalności tego obowiązku. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy podkreślić należy, że postanowieniem z dnia "[...]" Burmistrz (wierzyciel) uznał zarzuty przeciwegzekucyjne zobowiązanych za niezasadne. Stanowisko wierzyciela, postanowieniem z dnia "[...]" zostało podtrzymane przez organ odwoławczy SKO. W tej sytuacji organ egzekucyjny nie mógł więc orzec inaczej, jak tylko odmówić zasadności zarzutom wniesionym przez skarżących. Jak wyżej podkreślono, organ ten jest związany stanowiskiem wierzyciela, w którego kompetencji było wypowiedzenie się w kwestii przedawnienia należności (zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005-2007r.. W konsekwencji podnoszony w skardze zarzut, że postępowanie zostało wszczęte, a następnie prowadzone w stosunku do należności przedawnionych, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżących prowadzone było przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu "[...]", przez wierzyciela - Burmistrza, a obejmujących należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości za 2005, 2006 i 2007 r.. Jako podstawę prawną dochodzonego obowiązku wskazano zaś decyzje z dnia "[...]" (dot. tytułu nr "[...]") oraz z "[...]" (dot. tytułu nr "[...]"). Wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych nastąpiło 21 marca 2014 r. poprzez doręczenie zobowiązanym odpisów tych tytułów, wraz z zawiadomieniem z dnia 14 marca 2014 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego, prowadzonego przez Bank A. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", którym uznano zarzuty zobowiązanych za nieuzasadnione, zostało poprzedzone uzyskaniem wypowiedzi wierzyciela, tj. Burmistrza, wskazującej na okoliczności faktyczne i prawne stanowiące o wymagalności egzekwowanego obowiązku. W ocenie Sądu, oparte na tej wypowiedzi wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.) stanowisko organu, nie budzi zastrzeżeń. Organ egzekucyjny prawidłowo wyjaśnił skarżącym, iż wobec nie uregulowania zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące marzec, maj, wrzesień i listopad 2005r., marzec, maj, wrzesień i listopad 2006 r. oraz maj, wrzesień i listopad 2007 r., wierzyciel - Burmistrz wystawił w dniu "[...]" tytuły wykonawcze o nr "[...]" i "[...]". Natomiast w toku uprzednio prowadzonej egzekucji dotyczącej tych samych zaległości, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]", został zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy – Firmy B, o którym zobowiązani zostali powiadomieni, co skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia i ponownym rozpoczęcie jego biegu, stosownie do treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu wystawienia kolejnych tytułów wykonawczych do jednego tytułu wykonawczego, wskazać należy, że jak wynika z akt, pierwotne wszczęcie egzekucji nastąpiło w przedmiotowej sprawie na podstawie tytułów wykonawczych nr "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]", jednak wobec jej bezskuteczności, postępowanie to zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego umorzone postanowieniem z dnia "[...]", w którym jednocześnie poinformowano zobowiązanych o prawnej możliwości ponownego wszczęcia egzekucji w przypadku ujawnienia majątku lub źródeł dochodu zobowiązanego. W świetle materiałów sprawy, majątek taki został ujawniony, zaś wszczęta ponownie egzekucja doprowadziła do wyegzekwowania zaległości. Tym samym, skoro należności nie uległy przedawnieniu, to wierzyciel miał prawo wystawić w dniu "[...]" kolejne tytuły wykonawcze. W przypadku ujawnienia mienia u zobowiązanych, po wcześniejszym umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §2 u.p.e.a., skierowanie do nich egzekucji jest dopuszczalne na podstawie art. 61 u.p.e.a., poprzez wszczęcie nowej egzekucji. Jej przeprowadzenie, właśnie wobec obowiązywania art. 61 u.p.e.a. nie wymaga uchylenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Wolą ustawodawcy było bowiem właśnie wprowadzenie trybu ponownego wszczęcia egzekucji bez konieczności wzruszania w trybie nadzwyczajnym postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydanego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2014r. sygn. akt II FSK 2290/12, publ. CBOiS). Nie jest również zasadny zarzut nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie egzekucji. Skoro w dniu 19 marca 2014r. nastąpiło wyegzekwowanie pełnej kwoty dochodzonej należności pieniężnej, to egzekucja została zakończona. Wniosek skarżących z dnia 31 marca 2014r. o wstrzymanie postępowania, był bezprzedmiotowy. W sytuacji, gdy doszło do wyegzekwowania należności, która zaspokoiła wierzyciela niemożliwe jest wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, poprzez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub odmowę wstrzymania. Organ egzekucyjny nie podejmuje już ani czynności egzekucyjnych, ani innych działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W konsekwencji nie może również wstrzymać żadnych czynności. Postępowanie egzekucyjne osiągnęło bowiem swój cel, a dochodzona należność została wyegzekwowana. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że skarżący zgłaszając zarzuty w piśmie z dnia 28 marca 2014r., nie wskazali na brak doręczenia upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku. Nie zgłosili tego także w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie wniesionych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podnieśli powyższy zarzut dopiero na etapie złożonej do Sądu skargi. Przypomnieć zaś należy, że wnoszenie zarzutów stanowi prawo, które zobowiązany może realizować jedynie w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach (p. Komentarz do art.33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pkt. 2.4., C.Kulesza, Wydawnictwo LEX). Obowiązuje przy tym siedmiodniowy termin zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Skarżący w doręczonych im w dniu 21 marca 2014r. tytułach wykonawczych, zarówno o tym terminie, jak i podstawach wniesienia zarzutów określonych w treści art. 33 u.p.e.a., zostali pouczeni. Jak podnosi się w dotychczasowym orzecznictwie, postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1435/10, publ. CBOiS). Tym samym zarzut skarżących odnośnie braku doręczenia upomnienia, należało uznać za prawnie nieskuteczny. Uznając w świetle powyższego prezentowane przez organy stanowisko w niniejszej sprawie za prawidłowe i nie stwierdzając, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.