II SA/Ol 1035/23

Dnia 18 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt i ptaków 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokat A. R. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu P. M. z urzędu. Decyzją z 18 sierpnia 2023 r., Wójt Gminy E. (dalej jako: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023 r. poz. 158), dalej jako "u.o.z." oraz art. 104 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 755 z późn. zm.), orzekł o czasowym odebraniu P. M. (dalej jako: "strona", "skarżący"), właścicielowi stada kóz w ilości 80 sztuk oraz ptactwa w ilości: 11 indyków i 27 perliczek, prowadzącemu hodowlę tych zwierząt na terenie nieruchomości (...), gm. E. Jednocześnie Wójt orzekł o przekazaniu czasowo odebranych zwierząt do Ośrodka Okresowej Rehabilitacji Zwierząt (...), do czasu wydania przez sąd orzeczenia o przepadku zwierząt lub umorzenia postępowania karnego w niniejszej sprawie. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 5 sierpnia 2023 r. w miejscowości (...) miała miejsce interwencja Policji w sprawie pozostawienia i utrzymywania w niewłaściwych warunkach bytowania znajdującego się tam stada kóz i ptactwa domowego bez należytej opieki. Właścicielem zwierząt jest strona. W następstwie interwencji, funkcjonariusze Policji poinformowali inspektorat OTOZ Animals Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w E., którego przedstawiciele natychmiast udali się na miejsce interwencji. Na interwencji była również przedstawicielka Fundacji "Z.". Znajdujące się na posesji zwierzęta były wygłodzone. Indyczki i perliczki zamknięte był w ciasnych klatkach, uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji ciała, bez wody i karmy, we własnych odchodach. Jedna z indyczek siedziała na zbukach. 15 capów zamkniętych było w ciemnej szopie, w klatkach na króliki, bez dostępu światła i powietrza. Cała podłoga pokryta była odchodami. W pomieszczeniu nie było żadnej karmy i wody. Zwierzęta bardzo długo nie wychodziły z zamkniętego pomieszczenia i nikt od dawna tam nie sprzątał. Część zwierząt nie posiadała kolczyków. Pozostałe kozy znajdowały się na wybiegu z ubogą trawą, pozostawione były bez odpowiedniej karmy i stałego dostępu do wody. Kozy nie były dojone, miały stany zapalne wymion. Dwie z kóz były w stanie agonalnym. Wszystkie zwierzęta wymagały odpchlenia i odrobaczenia oraz podania antybiotyków. Dlatego też, na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. oraz z uwagi na fakt, że dalsze pozostawienie zwierząt w dotychczasowym miejscu zagrażało ich zdrowiu, a nawet życiu, dnia 5 sierpnia 2023 r. nastąpiło odebranie przez Fundację "Z." – 2 kóz w stanie agonalnym oraz ptactwa w ilości 11 indyków i 27 perliczek. Odebrane zwierzęta przekazane zostały tymczasowo do Ośrodka Okresowej Rehabilitacji Zwierząt (...). Dnia 7 sierpnia 2023 r., w asyście Policji przy udziale przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w E., przedstawicielki Fundacji "Z." - Ośrodka Okresowej Rehabilitacji Zwierząt (...) oraz pracownika Urzędu Gminy E., odbyła się kontrola pod kątem zabezpieczenia, opieki, nadzoru oraz stanu zdrowotnego pozostałego stada kóz. Kontrola wykazała niewłaściwe warunku bytowania tych zwierząt. W stadzie znajduje się ok.76 sztuk kóz. Brak widocznego zabezpieczenia w paszę i wodę. Część capów zamknięta była w ciemnym pomieszczeniu, bez dostępu światła i powietrza. Zwierzęta są w słabej kondycji zdrowotnej, wymagały pilnych badań klinicznych. Na dzień sporządzenia protokołu, zwierzęta wymagały przemieszczenia do innego miejsca, gdzie będą miały zapewnioną właściwą opiekę. Stąd też, na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z., z uwagi na fakt, ze dalsze pozostawienie stada kóz na dotychczasowej nieruchomości zagrażało ich zdrowiu, a nawet życiu, dnia 7 sierpnia 2023 r. nastąpiło odebranie przez fundację "Z." – pozostałych kóz w ilości 78 sztuk. Odebrane kozy zostały tymczasowo przekazane do Ośrodka Okresowej Rehabilitacji Zwierząt (...). W świetle obowiązujących przepisów ustawy o ochronie zwierząt, utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji stanowi przejaw znęcania się nad zwierzętami, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. Dlatego też na podstawie art. 7 ust. 3 tej ustawy, z uwagi na fakt, że dalsze pozostawienie zwierząt na dotychczasowej posesji zagrażało ich zdrowiu, a nawet życiu, zwierzęta zostały odebrane. Organ wskazał, że w myśl u.o.z. za humanitarne traktowanie zwierząt rozumie się traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę. Pozostawienie zwierząt w zamkniętym pomieszczeniu, bez jedzenia i wody oraz niewłaściwe warunki panujące w miejscu bytowania tych zwierząt m.in. zalegające od dłuższego czasu odchody, brak właściwej opieki weterynaryjnej, na pewno nie jest działaniem, które ma na celu szanowanie praw zwierząt – istot żywych, którym człowiek winien jest poszanowanie, ochronę i opiekę. W myśl art. 7 ust. 3 u.o.z., zwierzęta traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. mogą być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. Sprawę przeciwko właścicielowi prowadzi również KMP w E. Wobec powyższych ustaleń, organ pierwszej instancji stwierdził, że odebranie zwierząt tj. 80 kóz, 11 indyków i 27 perliczek stronie było zasadne. Zwierzęta utrzymywane były w niewłaściwych warunkach bytowych, nie zapewniono im przez dłuższy czas pokarmu i wody, dlatego też dalsze pozostawienie ich na posesji zagrażało zdrowi i życiu. Po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia 28 września 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do postanowień art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 6 ust. 2 u.o.z. Podniósł, że pojęcie zagrożenia odnosi się do stanu hipotetycznego i tylko potencjalnego zagrożenia zdrowia zwierzęcia. Ocena w tym zakresie musi wynikać z konkretnej sytuacji, w jakiej znajduje się zwierzę. Taki stan należy powiązać z kwalifikowanymi naruszeniami art. 6 ust. 2 u.o.z. Wśród tych kwalifikowanych naruszeń wskazano na sytuacje będące nośnikiem zagrożenia dla życia lub zdrowia zwierzęcia. A więc już samo stworzenie określonego stanu wyczerpuje pojęcie zagrożenia, co jest równoznaczne z podstawą do stwierdzenia istnienia przypadku niecierpiącego zwłoki. Za niewłaściwe warunki uznaje się m.in. takie warunki, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Przy czym niewłaściwe warunki bytowania to nie tylko wskazane w art. 6 ust. 2 u.o.z. przykłady, ale także np. brak zapewnienia zwierzęciu właściwego schronienia przed chłodem, upałem, uniemożliwienie korzystania ze spacerów, utrzymywanie zwierzęcia w stanie brudu, nieleczonej choroby, czy w niewłaściwym pomieszczeniu. Brak jest przesłanek, aby na etapie odbierania zwierząt dokonywać oceny, czy doszło do znęcania rozumianego jako zawinione działanie opiekuna. Kwestię ewentualnego zawinienia przesądzić bowiem może wyłączenie sąd powszechny, zaś przesłanką działania podmiotów wskazanych w art. 7 ust. 3 u.o.z. oraz orzekającego na podstawie tego przepisu organu jest jedynie stwierdzenia traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., a nie stwierdzenia zawinionego, czy umyślnego znęcania się nad zwierzęciem. W przedmiotowej sprawie, w toku dwóch interwencji Policji ustalono, że na posesji znajdowały się zwierzęta bez właściwej opieki – kozy i ptactwo domowe. Zwierzęta były wygłodzone. Indyczki i perliczki zamknięte były w ciasnych klatkach, uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji ciała, bez wody i karmy, we własnych odchodach. Jedna z indyczek siedziała na zbukach. 15 capów zamkniętych było w ciasnej szopie, w klatkach na króliki, bez dostępu światła i powietrza. Cała podłoga pokryta była grubą warstwą ekskrementów. W pomieszczeniu nie było karmy, ani wody, panował smród. Część zwierząt nie posiadała kolczyków. Pozostałe kozy znajdowały się na wybiegu z ubogą trawą, pozostawione bez karmy i stałego dostępu do wody. Kozy nie były dojone, miały stany zapalne wymion, część nie miała siły stać na nogach. Wszystkie zwierzęta wymagały odpchlenia, odrobaczenia, a także podania antybiotyków w związku ze stanami zapalnymi. Powyższe okoliczności powodują, że Kolegium nie miało żadnych wątpliwości, że zwierzęta były utrzymywane w niewłaściwych warunkach, dopuszczono się rażących zaniedbań i niechlujstwa, a także, co bardzo istotne, część zwierząt nie miała zachowanej możliwości naturalnej pozycji. Rację ma zatem organ pierwszej instancji, że dalsze pozostawienie zwierząt na dotychczasowej posesji zagrażało ich zdrowiu, a nawet życiu, tym bardziej, skoro dwie kozy znajdowały się w stanie agonalnym, a zwierzęta nie miały zapewnionego właściwego dostępu do wody i pokarmu. Tłumaczenia strony, że nie mogła zapewnić zwierzętom właściwych warunków w związku z osadzeniem w Areszcie Śledczym w E., nie zasługują na wiarę i uwzględnienie. Osadzenie miało bowiem miejsce w dniu 4 sierpnia 2023 r., a pierwsza interwencja Policji miała miejsce już w dniu 5 sierpnia 2023 r. Stwierdzony stan faktyczny wprost dowodzi, ze zaniedbania i niewłaściwe podejście do kwestii utrzymywania zwierząt, występowały już od dłuższego czasu, a strona nie zapewniała godziwych warunków i właściwej opieki zwierzętom. Zwierzęta były wygłodzone, a nie niedokarmione przez jedną dobę, a nieobecność pozostawała bez wpływu na przetrzymywanie zwierząt zamkniętych w ciasnych klatkach, uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji ciała, bez wody i karmy, czy zamkniętych w ciemnej szopie. W klatkach, bez dostępu światła i powietrza. Ustawa o ochronie zwierząt ma chronić nie interesy, czy dobre samopoczucie człowieka lecz dobrostan zwierząt i przejawem tej ochrony, a zarazem wyrazem humanitaryzmu, było ich odebranie stronie i przekazanie do Ośrodka Okresowej Rehabilitacji Zwierząt (...). Odebranie ma charakter tymczasowy, co wprost wynika z art. 7 ust. 6 u.o.z. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli Sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył skarżący. Zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego i procesowego, obrazę art. 64 Konstytucji RP, obrazę art. 45 w zw. z art. 46 Konstytucji RP, brak możliwości osobistego uczestniczenia w postępowaniu zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, pomimo żądania skarżącego wyznaczenia rozprawy z jego udziałem. Skarżący zarzucił też prowadzenie postępowania stronniczo, brak ustalenia pełnomocnika dla skarżącego, brak udzielenia zgody ustnej lub pisemnej do odebrania czasowo zwierząt. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, która jest dla skarżącego krzywdząca. Skarżący w uzasadnieniu odniósł się szczegółowo do podniesionych zarzutów. Stwierdził, że kupował zwierzętom karmę oraz mógłby przedstawić dokumentację opieki weterynaryjnej. Decyzja Kolegium jest stronnicza, oparta na wyolbrzymionych opisach, bez poparcia dowodowego. Zwierzęta był trzymane na nienależącej do skarżącego nieruchomości, gdyż własnej nie posiadał i był skazany na dobrą wolę jej właściciela. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując przedmiotowej kontroli – stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji Kolegium stanowią przepisy ustawy o ochronie zwierząt. Ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.o.z. jednoznacznie stwierdza, że zwierzę jako istota żywa, zdolna do udczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania (art. 5 u.o.z.), przez co należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewnienie mu opieki i ochrony. Zgodnie z art. 7 ust. 3 u.o.z. - w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.. Analiza art. 7 ust. 3 prowadzi do wniosku, że wydanie "następczej" decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia wymaga zaistnienia kumulatywnie dwóch przesłanek. Po pierwsze – pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. To zagrożenie nie musi być spowodowane znęcaniem się nad zwierzęciem, ale też innym zachowaniem. Źródłem zagrożenia będzie zachowanie (działanie, zaniechanie) właściciela (opiekuna). Po drugie – zaistniał stan niecierpiący zwłoki, który wymusza natychmiastowe odebranie zwierzęcia. Przepis ten opisuje sytuację, gdy dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 u.o.z. Pojęcie "zagrożenia" odnosi się do stanu hipotetycznego i tylko potencjalnego zagrożenia zdrowia zwierzęcia. Już samo posłużenie się przez ustawodawcę omawianym pojęciem wskazuje na ową potencjalność i hipotetyczność. Stan zagrożenia nie oznacza wystąpienia bezpośredniego, realnego zagrożenia życia lub zdrowia zwierzęcia, ale że stan ten może, a nie musi wywołać negatywne skutki dla jego życia lub zdrowia, co właśnie wyczerpuje pojęcie zagrożenia. Poza tym niewątpliwie ocena w tym zakresie musi wynikać z konkretnej sytuacji, w jakiej znajduje się zwierzę. Taki stan należy powiązać z kwalifikowanymi naruszeniami z art. 6 ust. 2 u.o.z. Wśród tych kwalifikowanych naruszeń wskazano na sytuacje będące nośnikiem zagrożenia dla zdrowia lub życia zwierzęcia. A więc już samo stworzenie określonego stanu wyczerpuje pojęcie zagrożenia, co jest równoznaczne z podstawą do stwierdzenia przypadku niecierpiącego zwłoki (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1135/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W art. 6 ust. 2 ustawodawca wymienił przypadki zachowania, które należy kwalifikować jako znęcanie się nad zwierzętami, przy czym katalog tych zachowań na charakter otwarty. Utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.) stanowi formę znęcania się nad zwierzętami. Za "niewłaściwe warunki" uznaje się m.in. takie, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Przy czym, niewłaściwe warunki bytowania to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także np. brak zapewnienia zwierzęciu właściwego schronienia przed chłodem, upałem, uniemożliwienie korzystania ze spacerów, utrzymywanie zwierzęcia w stanie brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu. W orzecznictwie uznaje się (por. np. wyrok NSA z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 462/21, CBOSA), że na etapie odebrania zwierząt – mającego przecież, co wprost wynika z art. 7 ust. 6 u.o.z., charakter tymczasowy – brak jest przesłanek do dokonywania przez podmiot odbierający zwierzęta, czy też przez organ wykonawczy gminy oceny, czy doszło do znęcania rozumianego jako zawinione (świadome) działanie opiekuna. Kwestię ewentualnego zawinienia przesądzić bowiem może wyłącznie sąd powszechny, zaś przesłanką działania podmiotów wskazanych w art. 7 ust. 3 u.o.z. oraz orzekającego na podstawie tego przepisu organu jest jedynie stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., a nie stwierdzenie zawinionego, czy też umyślnego znęcania się nad zwierzęciem. W ocenie tutejszego Sądu, Kolegium zasadnie uznało, że w sprawie zachodzą podstawy do tymczasowego odebrania zwierząt, z uwagi na przesłanki utrzymywania w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywania w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji, wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu oraz utrzymywania zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 u.o.z.), co wypełnia ustawową definicję znęcania się nad zwierzętami. Mając na uwadze materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy – w ocenie tutejszego Sądu – Kolegium trafnie przyjęło, że na posesji znajdowały się zwierzęta bez właściwej opieki – kozy i ptactwo domowe. Zwierzęta były wygłodzone. Indyczki i perliczki zamknięte były w ciasnych klatkach, uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji ciała, bez wody i karmy, we własnych odchodach. Jedna z indyczek siedziała na zbukach. 15 capów zamkniętych było w ciemnej szopie, w klatkach na króliki, bez dostępu do światła i powietrza. Cała podłoga pokryta była grubą warstwą ekskrementów. Ilość odchodów świadczyła, że zwierzęta bardzo długo nie wychodziły z zamkniętego pomieszczenia oraz że nikt tam nie sprzątał. W pomieszczeniu nie było karmy, ani wody, panował smród. Część zwierząt nie posiadała kolczyków. Pozostałe kozy znajdowały się na wybiegu z ubogą trawą, pozostawione bez karmy i stałego dostępu do wody. Kozy nie były dojone, miały stany zapalne wymion, część nie miała siły stać na nogach. Wszystkie zwierzęta wymagały odpchlenia, odrobaczenia, a także podania antybiotyków w związku ze stanami zapalnymi. Dwie kozy znajdowały się w stanie agonalnym. Kozy były w różnych przedziałach wiekowych i różnej płci, a mimo to wszystkie przebywały na jednym wybiegu, część była kotna. Powyższe okoliczności wskazują, że zwierzęta utrzymywane były w niewłaściwych warunkach, dopuszczono się rażących zaniedbań i niechlujstwa, część zwierząt nie miała też możliwości zachowania normalnej pozycji. Pozostawienie zwierząt na dotychczasowej posesji zagrażało ich zdrowiu, a nawet życiu. Prawidłowo więc orzeczono o czasowym odebraniu skarżącemu zwierząt. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Materiał dowodowy zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, pozwolił na jego merytoryczną ocenę przez Kolegium i wydanie decyzji co do istoty sprawy. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że "organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję z trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka zatem o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki, określone w tym przepisie, pomimo iż w chwili wydawania decyzji, zwierzę nie przebywa już u swego właściciela. W konsekwencji, postępowanie organu nakierowane jest w tym przypadku na wnikliwe, następcze zbadanie dokonanego już odebrania zwierzęcia". Jest to instytucja zapewniająca "prawidłową ochronę zwierząt, która polega m.in. na czasowym ich odebraniu właścicielowi w sytuacji rażących zaniedbań, kiedy to nadrzędną potrzebą jest szybkość i sprawność działania" (P. Zakrzewski, Przesłanki interwencyjnego odbioru zwierzęcia w trybie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w odniesieniu do instytucji kolizji obowiązków z art. 26 § 5 k.k., "Probacja 2021", Nr 4, s. 30). W niniejszej sprawie, Kolegium wnikliwie przeanalizowało i oceniło zebrany materiał dowodowy oraz wyczerpująco uzasadniło swoją decyzję. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco opisało stan faktyczny sprawy, podało i wyjaśniło przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz szczegółowo odniosło się do dowodów, na podstawie których wydało rozstrzygnięcie; wyjaśniło również z jakich względów odmówiło innym dowodom wiarygodności, m.in. wyjaśnieniom skarżącego. W ocenie tutejszego Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest logiczne, spójne i wprost wynika z jego treści, z jakich względów organ wydał taką, a nie inną decyzję. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.