II SA/Ol 1050/07

Dnia 21 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.T., B.W., A.G., E.O., A.K., H.R., P.G., A.K., H.K., W.N., G.K., T.S., G.O., W.M., B.A., K.J., B.K., S.Ł., H.K., M.P., B.S., E.T., J.K., W.K., K.P., D.F., M.R., J.M., W.T., J.J., W.D., M.P., H.B., K.Z., E.P., D.B., M.P., W.S., Z.M., E.S., Z.Z., B.B., M.F., E.Z., J.A., B.R., Z.P., J.K., A.L., R.S., A.G., K.K., H.G., R.O., W.S., N.G., A.B. i L.D. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza Miasta postanawia odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia R.T. złożył w dniu 19 września 2007 r. skargę na działalność Burmistrza Miasta, w której domagał się załatwienia sprawy opłat za energię cieplną. Wskazał, że wprowadzona przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej podwyżka opłat za ogrzewanie i wodę lokali w blokach mieszkaniowych położonych na osiedlu, gdzie zamieszkuje, jest z mocy prawa nieważna. Uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]", wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 229 ust. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Rada Miejska stwierdziła, iż skarga R.T. na działalność Burmistrza Miasta jest bezzasadna. Z powyższą uchwałą skarżący się nie zgodził i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. R.T. złożył skargę we własnym imieniu, jak również działając z upoważnienia B.W., A.G., E.O., A.K., H.R., P.G., A.K., H.K., W.N., G.K., T.S., G.O., W.M., B.A., K.J., B.K., S.Ł., H.K., M.P., B.S., E.T., J.K., W.K., K.P., D.F., M.R., J.M., W.T., J.J., W.D., M.P., H.B., K.Z., E.P., D.B., M.P., W.S., Z.M., E.S., Z.Z., B.B., M.F., E.Z., J.A., B.R., Z.P., J.K., A.L., R.S., A.G., K.K., H.G., R.O., W.S., N.G., A.B. i L.D. R.T. załączył do skargi pełnomocnictwa do działania w imieniu wyszczególnionych osób będących mieszkańcami budynków przy ul. K. nr 2, 4, 6 i ul. G. 14. Skarżący jako podstawę prawną wskazał art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Sformułował wniosek o uznanie powyższej uchwały za nieważną, gdyż wcześniejsza skarga nie dotyczyła działalności Burmistrza, lecz jego bezczynności prawnej tj. braku wszelkiej działalności prawnej w kwestionowanej sprawie. Natomiast uchwała nie odnosi się merytorycznie do żadnych problemów zawartych w skardze. Skarżący zwraca się ponadto do Sądu o spowodowanie, aby sprawy poruszone we wcześniejszych pismach mieszańców zostały załatwione w sposób określony stosownymi przepisami. W uzasadnieniu strona podaje, że Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej aneksami z dnia 17 kwietnia 2005 r. do umów podwyższył mieszkańcom Wspólnot Mieszkaniowych, tj. właścicielom lokali wydzielonych i najemcom lokali niewydzielonych, znajdujących się w budynkach wielorodzinnych nr 2, 4, i 6 przy ul. K. i nr 14 przy ul. G., opłaty miesięczne: za energię cieplną o 25%, za podgrzewanie zimnej wody o 10%. Mieszkańcy zakwestionowali te podwyżki i prosili o podanie przyczyn podwyżki oraz o podanie kalkulacji cen. Kierownik ZGKiM , a następnie Burmistrz Miasta całkowicie zignorowali skargi mieszkańców, a przez to obowiązujące przepisy prawa. Postępowanie odwoławcze nie przyniosło żadnego skutku, a Rada Miejska uznała skargi za bezzasadne. Mieszkańcy są zdezorientowani prawnie i zrozpaczeni koniecznością ponoszenia tak wysokich opłat tylko dlatego, że tak chce Burmistrz. Ponoszone przez skarżących opłaty miesięczne za ciepło i ciepłą wodę są 2 - 3 krotnie większe od opłat z podobnych kotłowni w innych gminach naszego województwa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie, gdyż merytoryczne załatwienie sprawy opłat za energię cieplną nie może być rozstrzygnięte w trybie skargi do sądu administracyjnego, co jest z mocy prawa niedopuszczalne. Ponadto wnosi o nieuwzględnienie skargi i argumentów w niej zawartych i uznanie, że sporna uchwała Rady Miejskiej jest zgodna z prawem, a także o obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: ppsa.) oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Przepis ten stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. W rozpoznawanej sprawie skarżący uczynili przedmiotem skargi uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" dotyczącą uznania za bezzasadną skargi złożonej przez R.T. na działalność Burmistrza Miasta, w której skarżący domagał się załatwienia sprawy opłat za energię cieplną. Skarga została rozpoznana w trybie wnioskowo - skargowym uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: Kpa.). Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 ustawy ppsa. W związku z tym w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. Kpa stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Stanowisko takie powszechnie prezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego), gdzie przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 5576. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. Sygn. akt OSK 650/04 (niepublik.), iż podejmując uchwałę w trybie skargowym rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej (...) zwłaszcza, iż przepis art. 5 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej. Stanowisko powyższe w pełni akceptuje Sąd w niniejszej sprawie. Ponieważ przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" podjęta w sprawie rozpoznania skargi na działalność Burmistrza Miasta, a zatem w sprawie wynikającej z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, o której mowa w art. 5 pkt 1 ustawy ppsa., nie budzi wątpliwości, iż sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Zatem nawet wypełnienie przez skarżących dyspozycji powołanego w skardze art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa nie miałoby wpływu na rozpoznanie tej sprawy. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności złożoną w niniejszej sprawie skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku ze zgłoszonym w odpowiedzi na skargę wnioskiem co do obciążenia strony skarżącej kosztami postępowania należy wskazać, iż w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, stanowiącymi sądy I instancji, obowiązuje wynikająca z art. 200 ppsa zasada, iż zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko sytuacji, gdy skarga została uwzględniona - odstępstwo od tej zasady zawiera tylko art. 201 ppsa, ale w niniejszej sprawie przepis ten nie ma zastosowania.