II SA/Ol 1050/14

Dnia 20 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt II SA/Ol 1050/14 w sprawie ze skargi Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 lutego 2015 roku, sygn. akt II SA/Ol 1050/14. Wnioskiem z dnia 26 września 2016r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wykładnię treści fragmentu wyroku tego Sądu z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt II SA/Ol 1050/14 w zakresie związania organów nadzoru budowlanego I i II instancji oceną prawną Sądu. W uzasadnieniu wskazano, że powyższym wyrokiem, wydanym w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Sąd wskazał na potrzebę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie daty rozbudowy budynku gospodarczego, gdyż dopiero wówczas będzie możliwe stwierdzenie w oparciu o zapisy, której ustawy - Prawo budowlane z 1974r. czy z 1994r. należy dokonać legalizacji zaistniałej samowoli. Wątpliwości interpretacyjne organu budzi następujący fragment wyroku: "Resumując, wskazany wyrok TK z dnia 18 października 2006r. sygn. P 27/05 oznacza, że w przypadku, jeżeli od zakończenia budowy obiektu do dnia 10 lipca 2003r. upłynął pięcioletni termin, obliguje organy do zastosowania przepisu art. 49 ust. 1 p.b. z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003r., a nie przepisu w brzmieniu, który wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003r. (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2008r. sygn. II OSK 522/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2011 r. sygn. VII SA/Wa 618/11, dostępne CBOSA). Z uwagi na podnoszoną w skardze okoliczność dotyczącą daty wykonania rozbudowy budynku, jak również informacje przekazane w toku postępowania przez pracownika Spółki może zachodzić konieczność zastosowania wskazanej powyżej regulacji, przy czym na obecnym etapie Sąd nie ma możliwości przesądzenia czy w sprawie tej regulacja ta na pewno znajdzie zastosowanie, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku należącego do Spółki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe rozważania oraz dokonaną ocenę prawną po wcześniejszym ustaleniu daty dokonanej samowolnie rozbudowy budynku gospodarczego, przy czym ustalenia tego winien dokonać zarówno w oparciu o już zebrane dowody w sprawie, jak również poprzez ich uzupełnienie dostępnymi środkami dowodowymi". Organ wskazał na zaistniałe wątpliwości dotyczące tego, czy zacytowany fragment jednoznacznie przesądza o konieczności zastosowania przepisu art. 49 ust. 1 p.b. z 1994r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003r. w przypadku, gdy zostanie ustalone, że budowa przedmiotowego budynku została zakończona po 31 grudnia 1994r., a przed dniem 11 lipca 1998r. bez względu na to, czy inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku w terminie do 1 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W literaturze przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 451). Wyjaśnianie wątpliwości nie może jednak prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2015r., II OZ 22/15, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Niedopuszczalne jest w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Przedmiot wykładni stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2012r., II OZ 473/12, dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt II SA/Ol 1050/14. Zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd w sposób zrozumiały wskazał, że na obecnym etapie nie ma możliwości przesądzenia czy w rozpoznawanej sprawie regulacja, poddana ocenie TK w wyroku z dnia 18 października 2006 r. sygn. P 27/05, na pewno znajdzie zastosowanie, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku. Powyższe stanowisko Sądu wskazywało zatem na konieczność uzupełnienia przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego i następnie ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wytycznych płynących z tego wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.