II SA/Ol 110/15

Dnia 5 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 roku sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia "[...]" S. J. reprezentowany przez adw. J. G. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w D. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci wglądu w akta sprawy o podanym numerze na miejscu w budynku Komendy Powiatowej Policji w D. celem uzyskania informacji na temat danych osobowych sprawcy wykroczenia, określonego w zawiadomieniu o popełnieniu wykroczenia z dnia "[...]". Wyjaśnił, że sprawa dotyczy złożonego przez wnioskodawcę zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia. W toku czynności wyjaśniających Komenda Powiatowa Policji w D. nie znalazła podstaw do skierowania wniosku o ukaranie domniemanego sprawcy. Podał, że w piśmie z dnia "[...]" poinformowano wnioskodawcę, że może wnieść wniosek o ukaranie, jako oskarżyciel posiłkowy, ale z uwagi na to, że pokrzywdzony nie zna personaliów sprawcy uporczywego jego zdaniem nękania jego osoby, nie ma możliwości zwrócenia się z aktem oskarżenia do sądu. Tym samym nie może skorzystać z praw zagwarantowanych mu w Konstytucji oraz w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Wskazał, że wnioskodawcy odmówiono wglądu w akta sprawy, motywując to brakiem podstaw prawnych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Powołał się na jeden z wyroków sądu administracyjnego, w którym uznano, że żądanie udostępnienia akt prowadzonego przez Policję postępowania wyjaśniającego kwestię popełnienia wykroczenia mieści się przedmiotowo i podmiotowo w regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podał, że z uprawnieniem zawiadamiającego o wykroczeniu do wniesienia zażalenia na odmowę wystąpienia z wnioskiem o ukaranie nie wiąże się wynikający z Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia dostęp do całości czynności wyjaśniających. Zatem osoba zawiadamiająca o wykroczeniu jest legitymowana do żądania udostępnienia mu akt postępowania wyjaśniającego sprawy o wykroczenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia "[...]" Pierwszy Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w D., skierowanym do adw. J. G., poinformował że jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci wglądu we wskazane akta sprawy został rozpatrzony negatywnie. Wyjaśniono, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego akta jako zbór różnego rodzaju informacji nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że prawo dostępu do akt sprawy wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podano, że dostęp do akt sprawy prowadzonych przed organami państwa pozostaje poza regulacją tej ustawy. Akta zakończonego postępowania nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i dlatego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej dokumentacji. Pismem z dnia "[...]" pełnomocnik S. J. wniósł odwołanie od przedmiotowego pisma Pierwszego Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia "[...]" określając je jako decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej. Zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego, brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wydanie wadliwej decyzji administracyjnej bez podania uzasadnienia faktycznego i podstaw prawnych oraz bez pouczenia o przysługującym prawie odwołania do organu wyższego stopnia. Wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik odwołującego się ponownie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w którym stwierdzono że żądanie udostępnienia akt prowadzonego przez Policję postępowania wyjaśniającego kwestię popełnienia wykroczenia mieści się przedmiotowo i podmiotowo w regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż akta postępowań przygotowawczych w postępowaniu karnym, czy postępowań wyjaśniających w postępowaniu w sprawach o wykroczenie. Akta te zawierają bowiem dane o działalności organów władzy publicznej i znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej. Wskazał, że w orzecznictwie podkreśla się, że dostęp do akt czynności wyjaśniających kwestię popełnienia wykroczenia realizuje dyspozycję art. 61 Konstytucji, statuującego publiczne prawo obywatela do informacji. Dostęp osoby zawiadamiającej o popełnieniu wykroczenia do akt postępowania wyjaśniającego sprawę tego wykroczenia, prowadzonego przez Policję (tzw. czynności wyjaśniających), może nastąpić wyłącznie przy stosowaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż ustawa ta jest podstawową regulacją dotyczącą trybu dostępu osób trzecich, nie będących stroną postępowania do informacji publicznej zmaterializowanej w aktach postępowania. Zatem wnioskodawca jako osoba zawiadamiająca o wykroczeniu był legitymowany do żądania udostępnienia mu akt postępowania wyjaśniającego sprawy o wykroczenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w D., w piśmie noszącym znamiona decyzji administracyjnej, odmówił dostępu do żądanych informacji, twierdząc że nie są to informacje publiczne i powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik odwołującego zarzucił przy tym, że Komendant nie przeprowadził należycie postępowania administracyjnego, naruszając przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniósł, że powołany wyrok NSA dotyczy akt zakończonego postępowania przygotowawczego, a nie czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenia. Wyjaśnił ponadto, że domagał się wglądu w dokumenty, które pozwolą mu uzyskać dane sprawcy i pozwolą na złożenie pozwu cywilnego. Postanowieniem z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji w O. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jednakże na skutek skargi wniesionej do tut. Sądu przez S. J. postanowieniem z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji w O. – w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił własne postanowienie z dnia "[...]". W związku z tym postanowieniem z dnia "[...]" (sygn. akt II SA/Ol 402/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie sądowe. Następnie postanowieniem z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji w O. stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia "[...]". W uzasadnieniu podano, że postępowanie odwoławcze składa się m.in. z fazy wstępnej, w takcie której organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Wyjaśniono, że po ponownej weryfikacji dat wpływu i faktycznego złożenia odwołania stwierdzono, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu do jego złożenia. Wskazano jednak, że zgodnie z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie służy od decyzji prze organ l instancji. Tym samym niedopuszczalne jest odwołanie od czynności organu administracji publicznej, które nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 11 grudnia 2013r. strona została poinformowana o braku podstaw prawnych do wglądu w akta sprawy. Podniesiono, że w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jednoznacznie określono, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w drodze decyzji. W ocenie organu powyższy przepis nakłada obowiązek wydania decyzji tylko wówczas, gdy spełniony jest warunek podstawowy, a mianowicie sprawa ma charakter informacji publicznej. Brak tego warunku oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Organ administracji nie wydał zatem decyzji administracyjnej, gdyż jej wydanie obarczone byłoby nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na powyższe postanowienie skargę do tut. Sądu wniósł S. J., reprezentowany przez adw. J. G. Zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia odwołania w sprawie, w sytuacji gdy skarżącemu takie prawo przysługiwało; wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego odwołania w sytuacji, gdy organ winien był rozpoznać merytorycznie wniesione przez skarżącego odwołanie; niezastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji gdy informacje objęte postępowaniem wyjaśniającym w sprawach o wykroczenia stanowią informacje publiczne w rozumieniu tej ustawy, a odmowa ich udostępnienia przez organ następuje w formie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie; nierozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy w formie decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ pominął treść i istotę art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z przepisów tych wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (Policja), a także że nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 art. 5, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego oznacza to, że informacje dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach o wykroczenia mieszczą się w zakresie informacji publicznej, a odmowa ich udostępnienia stanowiła decyzję administracyjną stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie informacji publicznej, od której to decyzji przysługuje odwołanie. Zatem odwołanie powinno zostać rozpatrzone in merito. Pełnomocnik skarżącego ponownie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, na który wskazywał w odwołaniu i na argumenty tam przytoczone. Podniósł, że w orzecznictwie podkreśla się, że dostęp do akt postępowania przygotowawczego (tu odpowiednio: czynności wyjaśniających kwestię popełnienia wykroczenia) realizuje dyspozycję art. 61 Konstytucji. Potwierdza to treść art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem dostęp osoby zawiadamiającej o popełnieniu wykroczenia do akt postępowania wyjaśniającego sprawę tego wykroczenia, prowadzonego przez Policję (tzw. czynności wyjaśniających), mógł nastąpić wyłącznie przy stosowaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż jest to podstawowa regulacja dotycząca trybu dostępu osób trzecich, nie będących stroną postępowania, do informacji publicznej zmaterializowanej w aktach postępowania. Wskazano, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej zawarte jest zastrzeżenie, że jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Dotyczy to szeregu ustaw regulujących w sposób odrębny od przewidzianego w tej ustawie, dostęp do informacji. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia nie reguluje samodzielnie kwestii dostępu do akt postępowania w sprawach o wykroczenia, odsyłając w art. 38 § 1 do regulacji w tym przedmiocie zawartej w art. 156 § 1 - 4 Kodeksu postępowania karnego. Odesłanie to odnosi się jednak wyłącznie do kwestii dostępu do akt postępowania w sprawie o wykroczenie w fazie postępowania sądowego. Natomiast ani Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie, ani stosowane odpowiednio w zakresie dostępu do akt, przepisy Kodeksu postępowania karnego, nie regulują w sposób szczególny dostępu osób trzecich do akt postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy Policji w sprawach o wykroczenie. Zatem z uprawnieniem zawiadamiającego o wykroczeniu, do wniesienia zażalenia na odmowę wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, nie wiąże się wynikający z Kodeksu postępowania w sprawie o wykroczenie dostęp do całości czynności wyjaśniających. Zatem skarżący był legitymowany do żądania udostępnienia mu akt postępowania wyjaśniającego sprawy o wykroczenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i legitymacji tej organ zasadnie nie podważył. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O., reprezentowany przez r.pr. J. S., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 5 maja 2015r. pełnomocnik wyjaśnił, że skarga dotyczy konstytucyjnego uprawnienia obywatela do kontroli organów państwa i spójności systemu prawa. Podał przy tym, że liczył na ujawnienie danych osobowych sprawy, którego wykroczenia spowodowały szkodę w wysokości około 500 000 zł, a żądana informacja stanowiłaby podstawę do wszczęcia postępowania o odszkodowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, iż kwestie związane z zasadami dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r. poz. 782 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy określają zarówno pojęcie informacji publicznej, organy zobowiązane jej udzielania oraz tryb w jakim udzielenie informacji bądź odmowa jej udzielenia następuje. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Pierwszego Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w D., w którym poinformowano że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w postaci wglądu w akta postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w związku ze złożonym przez skarżącego zawiadomieniem o popełnieniu wykroczenia został rozpatrzony negatywnie. Wyjaśniono bowiem, że akta zakończonego postępowania nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i dlatego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej dokumentacji. Zatem kwestia sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy żądanie dostępu do akt postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Policję w związku ze złożonym zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia stanowi informację publiczną i czy w związku z tym powołane pismo można potraktować jako decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. Kodeks postepowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2013r. poz. 395 ze zm., dalej jako: k.p.w.) nie zawiera regulacji dotyczących kwestii dostępu do akt postępowania na etapie czynności wyjaśniających, prowadzonych w trybie art. 54-56a k.p.w. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2014r. (sygn. akt K 19/11), stwierdzając m.in. ze art. 38 § 1 k.p.w. w zakresie, w jakim nie przewiduje na etapie czynności wyjaśniających, o których mowa w art. 54 § 1 tej ustawy, prawa dostępu do akt dla osoby, wobec której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, jest niezgodny z art. 2 i art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Orzeczenie to dotyczy jednak wyłącznie osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, a nie osoby zawiadamiającej o popełnieniu wykroczenia, jak to ma miejsce w przypadku skarżącego. Jednakże podkreślić należy, że brak regulacji dotyczących dostępu do akt sprawy w przepisach regulujących dana procedurę nie oznacza, że w każdym wypadku dostęp do akt sprawy takiego postępowania może nastąpić na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013r. (sygn. akt I OPS 7/13), w której stwierdzono, że żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Wprawdzie powołana uchwała dotyczy akt postępowania przygotowawczego, ale z jej uzasadnienia wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny analizował kwestie dotyczące akt wszelkiego rodzaju postępowań prowadzonych przez organy władzy publicznej lub inne podmioty. W związku z tym tezy zawarte w tej uchwale maja zastosowanie także w niniejszej sprawie. W uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeśli w ustawie o dostępne do informacji publicznej mowa jest o zasadach funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, należy przez to rozumieć kwestie natury ogólnej, dotyczące sposobu wykonywania zadań publicznych, załatwiania spraw i podejmowania decyzji przez takie podmioty. Informację publiczną zatem zawierają dokumenty świadczące o sprawności działania organu, terminowości podejmowanych przez niego czynności, języku komunikacji z obywatelem, jakim posługuje się organ w pismach urzędowych. Akta konkretnej sprawy dotyczą natomiast sprawy indywidualnej i ich udostępnianie nie zawsze służy celom, o których mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej i które legły u podstaw tworzenia tej ustawy (w niniejszej sprawie – jak podał pełnomocnik skarżącego – dostęp do akt sprawy ma służyć do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie). W uchwale tej wskazano także, że akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, są jako całość zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta więc są pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne odnoszące się zarówno do jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Stwierdzono bowiem, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek o udostępnienie akt nie zawiera zaś jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wskazano, że ilekroć ustawodawca przewiduje, iż określony podmiot może, czy też powinien mieć dostęp do akt jakiegokolwiek postępowania, wyraźnie reguluje to w przepisach ustawy. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają takiego uregulowania. Jak trafnie wskazano w części orzeczeń sądów administracyjnych, art. 3 ust. 2 tej ustawy, określający przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej, jako jedno z uprawnień wskazuje prawo wglądu do dokumentów urzędowych, a nie prawo wglądu do akt sprawy jako zbioru (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12). Przedstawione powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., w którym ustawodawca stwierdził, że udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. W powołanej uchwale wskazano ponadto, ze także w piśmiennictwie wyrażano przekonanie, że udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty (H. Knysiak-Molczyk: Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sadowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 191). Żądając dostępu do akt sprawy, które jako całość tworzą zbiór materiałów, wnioskodawca domaga się w istocie nie udostępnienia informacji publicznej, lecz dostępu do tego zbioru. Wobec powyższego nie sposób podzielić stanowiska zawartego w powołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 listopada 2012r., a zatem wydanego jeszcze przed podjęciem przytoczonej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem w ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organu, ze w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, ma zastosowanie tylko wówczas, gdy spełniony jest warunek przedmiotowy (sprawa dotyczy informacji publicznej) i podmiotowy (istnieje podmiot zobowiązany). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem jednolicie, że w sytuacji, gdy informacja nie stanowi informacji o sprawach publicznych, załatwienie zgłoszonego we wniosku żądania następuje w drodze pisma. Organ zawiadamia jedynie wnioskodawcę, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, LEX nr 291197; z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OSK 873/08, z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10 oraz postanowienie z dnia 19 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 8/11, dostępne w Internecie). Skoro zatem w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, to zasadnie organ stwierdził niedopuszczalność odwołania. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.sa. skargę oddalono.