II SA/Ol 1104/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Prezydenta Miasta A, Dyrektor Departamentu Świadczeń Rodzinnych odmówił H. K. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem – J. K., uzasadniając odmowę tym, że strona nie spełnia przesłanki z art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych - tej mianowicie, która dla uzyskania wnioskowanego prawa wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Od wymienionej decyzji odwołała się H. K. W treści odwołania wskazała, że do dnia 31 grudnia 2011 r. pracowała w kawiarni A, a następnie - do dnia 10 kwietnia 2012r. przebywała na zasiłku chorobowym. Po tym okresie była osobą bezrobotną zarejestrowaną w urzędzie pracy. Jednocześnie opiekowała się niepełnosprawnym ojcem – T. N. i w związku z tą opieką ubiegała się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca wskazała także, że w połowie roku 2012 okazało się, że jej małżonek jest chory. Chorobę nowotworową zdiagnozowano w grudniu 2012 r. Tym samym mąż nie był w stanie pomagać odwołującej się w sprawowaniu opieki nad ojcem i w związku z tym podjęcie zarobkowania stało się niemożliwe. Strona wskazała także, że nie zgadza się z interpretacją "rezygnacji z zatrudnienia", którą przyjął organ pierwszej instancji. Podniosła, iż jej sytuacja związana z koniecznością opieki nad dwoma osobami niepełnosprawnymi spowodowała, że pod koniec 2012 r. musiała definitywnie zrezygnować z jakiegokolwiek zatrudnienia. W ocenie odwołującej się cytowany przez organ przepis pozwala na przyjęcie, że rezygnacja z zatrudnienia oznacza również rezygnację z podjęcia zatrudnienia, a nie tylko rezygnację związaną z rozwiązaniem umowy o pracę lub innej umowy cywilnoprawnej bądź zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem strony sytuacja osoby, która np. rozwiązała umowę o pracę w połowie roku 2012 jest identyczna z sytuacją odwołującej się. Obie bowiem te sytuacje nie pozwalają opiekunowi na kontynuowanie zatrudnienia z uwagi na sprawowanie opieki nad chorym członkiem rodziny. Ze wskazanych względów H. K. uważa zaskarżoną decyzję za niezgodną z prawem i wadliwą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium dokonując analizy okoliczności faktycznych w odniesieniu do norm prawnych mających w sprawie zastosowanie - szczególnie art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie jest spełniona jedna z ustawowych przesłanek gwarantujących prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, ta mianowicie, która wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki na osobą niepełnosprawną. Kolegium argumentowało w uzasadnieniu decyzji, że z akt sprawy wynika, że J. K. - mąż strony został uznany przez lekarza orzecznika ZUS za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji, co jest - zgodnie z art. 3 pkt 21 lit b) ustawy o świadczeniach rodzinnych - równoznaczne z posiadaniem znacznego stopnia niepełnosprawności, od dnia 18 grudnia 2012 r. Zostało to stwierdzone orzeczeniem z dnia 8 marca 2013 r. Ostatnia natomiast aktywność zawodowa H. K. miała miejsce do dnia 31 grudnia 2011r. tj. do dnia, w którym wygasła umowa o pracę wskutek upływu okresu na jaki była zawarta. Pomijając już nawet to, że umowa zakończyła swój byt wskutek tego, że była umową terminową (to upływ terminu był powodem jej zakończenia) oraz przyjmując nawet, że dalszego - ewentualnego zatrudnienia strona nie mogła wykonywać z uwagi na pobieranie zasiłku chorobowego - to jednakże tenże zakończył się w dniu 10 kwietnia 2012 r., a więc 8 miesięcy przed tym jak małżonek wymagał opieki o jakiej mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz 11 miesięcy przed stwierdzeniem, że J. K. jako osoba posiadająca znaczny stopień niepełnosprawności wymaga opieki o jakiej mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle powyższych okoliczności faktycznych i brzmienia rzeczonego przepisu art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie można uznać, że nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą jej wymagającą, tj. J. K.. Tym samym nie można uznać, że między tymi zdarzeniami istnieje związek przyczynowo-skutkowy konieczny dla spełnienia przesłanki określonej w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zdaniem Kolegium można tu także wskazać, że ocena przesłanki rezygnacji przez stronę z zatrudnienia dokonywana była także w postępowaniu prowadzonym na wniosek H. K. z dnia 10 grudnia 2012 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem – T. N.. Wówczas zarówno organ pierwszej instancji, jak i Kolegium Odwoławcze uznały, iż w omawianym czasie nie miała miejsca rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W stanie faktycznym sprawy odnoszącym się do aktywności zawodowej strony nie miały miejsca żadne inne zdarzenia, który w sposób odmienny ukształtowałyby istniejący wówczas stan faktyczny. W odniesieniu więc do twierdzenia odwołującej się, iż przed podjęciem opieki nad mężem ubiegała się o świadczenie opiekuńcze nad ojcem wskazać trzeba, że świadczenie to nie zostało stronie przyznane właśnie z uwagi na niespełnienie przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną. Dalej Kolegium wskazało, że w aktualnie obowiązującej regulacji dotyczącej specjalnego zasiłku opiekuńczego dla przyznania prawa do tego świadczenia konieczna jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przepis bowiem art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych pod pojęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem organu II instancji z przywołanych wyżej przepisów wynika, że jednym z warunków uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego jest fakt rezygnacji przez osobę wnioskującą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Postać gramatyczna użytego w art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych sformułowania "rezygnują", którą wyraża czasownik w czasie teraźniejszym oraz reguły wykładni systemowej, funkcjonalnej i historycznej, wskazują, że ustanawiając warunki nabycia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, ustawodawca brał pod uwagę utrwalony w orzecznictwie i doktrynie sposób interpretacji zwrotu "rezygnuje", który rozumie się tak, że rezygnuje z zatrudnienia osoba, która ma pracę i faktycznie przestaje ją wykonywać. Nie podejmuje zaś zatrudnienia osoba, która - co prawda - nie ma pracy, ale może ją podjąć, jednak tego nie robi. Na takie rozumowanie wskazuje także regulacja art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wprowadzona przez art. 17 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, wprowadzająca od dnia 1 stycznia 2015 r. jako warunek uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego także niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skargę na powyższą decyzję wywiodła H. K.. Podniosła, że nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi organów I i II instancji, a także z dokonaną przez organ oceną tych ustaleń. Skarżąca argumentowała, że opiekuję się dwoma niepełnosprawnymi członkami rodziny - ojcem i mężem. Do dnia 31 grudnia 2011 r. pracowała w Kawiarni A w A. Następnie przebywała na zasiłku chorobowym od dnia 10 stycznia 2012 r. do dnia 10 kwietnia 2010 r., a następnie od dnia 16 maja 2012 r. do dnia 15 listopada 2012 r. pobierała jako osoba bezrobotna zasiłek dla bezrobotnych. W tym okresie wykazywała wolę kontynuowania zatrudnienia. Mogła również ponownie podjąć pracę w Kawiarni A. Jednocześnie w wyżej wskazanym okresie opiekowała się niepełnosprawnym ojcem T. N. - w opiece nad ojcem pomagał skarżącej mąż J. K.. Tylko dzięki pomocy męża mogła godzić pracę zawodową z opieką nad ojcem, bez pomocy męża pozostawanie w zatrudnieniu nie byłoby możliwe. Skarżąca wskazała, że w połowie 2012 r. okazało się, że mąż jest chory na chorobę nowotworową. Jego stan się pogarszał i nie był w stanie dalej pomagać w opiece nad ojcem. Tym samym skarżąca utraciła jakiekolwiek możliwości kontynuowania pracy zawodowej i musiała zrezygnować z jakiegokolwiek zatrudnienia. Zdaniem skarżącej, okoliczności te były znane organowi, gdyż w grudniu 2012 r. ubiegała się już o świadczenie pielęgnacyjne na ojca T. N. - w tym okresie nie mogła ubiegać się o świadczenie na męża, gdyż był on dopiero w trakcie ustalania stopnia niepełnosprawności. Skarżąca wskazała, że orzekając o niniejszej sprawie organ I instancji zupełnie pominął fakt, iż przesłanki do przyznania świadczenia z tytułu opieki istniały już w grudniu 2012 r., już w tamtej dacie skarżąca zgłaszała niemożność podjęcia pracy i konieczność rezygnacji z zatrudnienia. Mając powyższe na względzie skarżąca nie zgodziła się z zawężoną interpretacją "rezygnacji z zatrudnienia", którą przyjęły organy I i II instancji. Zmiana sytuacji osobistej, konieczność sprawowania opieki nad dwiema osobami ze znacznym stopniem niepełnosprawności (ojcem i mężem) sprawiła, że pod koniec 2012 r. skarżąca musiała definitywnie zrezygnować z jakiegokolwiek zatrudnienia, wyrejestrowała się z Urzędu Pracy, dopiero wówczas ostatecznie rezygnując pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz.1647). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą odmówiono przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego aktu stanowił przepis art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm.). W myśl tego przepisu, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012r. poz. 788 i 1529 ) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wyjaśnić przy tym należy, że specjalny zasiłek opiekuńczy jest nowym świadczeniem, wprowadzonym do ustawy o świadczeniach rodzinnych przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r., poz. 1548), zmieniającej tę ustawę z dniem 1 stycznia 2013r. W kontrolowanej sprawie istota sporu sprowadzała się zasadniczo do oceny spełnienia przez skarżącą przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wynikającej z ust. 1 art. 16a ustawy. Jako przyczynę odmowy przyznania dochodzonego świadczenia organ orzekający w sprawie uznał, iż fakt ustania ostatniego zatrudnienia skarżącej z dniem 31 grudnia 2011r. wskutek upływu czasu na jaki zawarta była umowa o pracę oraz okoliczność, iż z orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że u męża wnioskodawczyni niepełnosprawność w stopniu znacznym, powodująca konieczność stałej opieki innej osoby, datuje się od 18 grudnia 2012r. przesądzają o braku związku przyczynowego i czasowego między ustaniem zatrudnienia a koniecznością opieki, a tym samym wykluczone jest uznanie, iż spełniona została przesłanka rezygnacji z zatrudnienia. Tymczasem zaakcentować należy, iż istotą specjalnego zasiłku opiekuńczego, tak zresztą jak i świadczenia pielęgnacyjnego, jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sprawowanie opieki powinno być zatem wyłącznym powodem rezygnacji z zatrudnienia, rezygnacja zaś z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2007r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/06). Przywołać w tym miejscu należy definicję osoby bezrobotnej zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013r. poz. 674), zgodnie z którą osobą posiadającą taki status jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Zatem osoba taka w sytuacji powstania konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny rezygnuje z gotowości do pracy, a zatem również z potencjalnej pracy, którą mogłaby wykonywać w sytuacji zaproponowania jej zatrudnienia przez organ zatrudnienia jeżeli dysponuje on ofertami pracy. Ta potencjalna możliwość zatrudnienia nie jest tożsama z trwającym zatrudnieniem, z którego, w myśl art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych osoba ubiegająca się o specjalny zasiłek opiekuńczy musiałaby zrezygnować. Niemniej nie można jednak uznać a priori, iż w przypadku osoby bezrobotnej nie jest spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia o jakiej mowa w powołanym przepisie. Dodać należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w sprawach dotyczącym świadczenia pielęgnacyjnego utrwalił się pogląd, iż nie każda rezygnacja i niepodejmowanie zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia, ale tylko takie, której celem jest sprawowanie opieki. Zarówno rezygnacja jak i niepodejmowanie zatrudnienia musi być zatem wyłącznie spowodowane koniecznością sprawowania opieki, nie zaś przyczynami leżącymi po stronie osoby, która tę opiekę ma sprawować. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym ugruntowane było stanowisko dopuszczające możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie bezrobotnej, jeśli oczywiście zachodził wyraźny i bezpośredni związek czasowy między rezygnacją z podjęcia zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą najbliższą (zob. wyroki NSA z dnia 24 października 2008r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1758/07 i z dnia 7 lipca 2011r., w sprawie o sygn. akt I OSK 437/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca w przepisie art.16a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w jego aktualnym brzmieniu wiąże okoliczność rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z faktem konieczności sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie wprowadzając pojęcia "aktualnej", czy też "obecnej" rezygnacji z zatrudnienia. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca pozostawała w zdolności i gotowości do podjęcia pracy od momentu rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej. W jej subiektywnym odczuciu – czemu dała wyraz skardze - stan zdrowia męża, zmusił skarżącą do wyrejestrowania się z urzędu pracy i skutkował definitywną rezygnacją z poszukiwania zatrudnienia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wykreśliła się z rejestru osób bezrobotnych 28 stycznia 2013 r. Organ do tej okoliczności nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji. Końcowo wskazać należy, iż ustawodawca wśród wskazanych w art. 16a ust. 8 ustawy szeregu okoliczności, stanowiących przesłanki negatywne uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie wskazał statusu bezrobotnego osoby ubiegającej się o taki zasiłek. Gdyby zatem ustawodawcy zależało na pozbawieniu osób bezrobotnych zarejestrowanych w urzędach pracy i posiadających status osoby bezrobotnej możliwości ubiegania się o to świadczenie to z pewnością by to uczynił w tym przepisie. Wyjaśnić także wypada, iż specjalny zasiłek opiekuńczy ma na celu m.in. rekompensatę dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagradzaniem przez Państwo osób opiekujących się członkami rodziny, gdyż w innym wypadku musiałoby ono wywiązać się z obowiązku opieki nad swoim obywatelem. Skarżąca jako żona jest osobą zobowiązaną do alimentacji na rzecz swojego niepełnosprawnego męża, a w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy sprawowania opieki nad mężem nie da się pogodzić z pracą zawodową. W ocenie Sądu byłoby fikcją wymaganie od niej, aby podjęła po dacie, kiedy mąż stał się osobą niepełnosprawną wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby pracę, a następnie z niej zrezygnowała, by ową opiekę sprawować i w ten to sposób skutecznie uzyskać prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wskazać w tym miejscu należy, że wykładnia zaprezentowana w wyroku jest zgodna z ostatnio przyjętą linią orzecznictwa wojewódzkich sąd administracyjnych, które to orzecznictwo zostało zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 października 2014 r. sygn. akt I OSK 2058/14 i I OSK 2060/14 oraz z 19 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 67/14; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny mieć na uwadze przedstawioną powyżej wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i ponownie dokonać oceny stanu faktycznego według wskazań zawartych w niniejszym wyroku oraz zbadać czy strona skarżąca spełnia pozostałe przesłanki wynikające z art. 16a ustawy do przyznania specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt 2, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.