II SA/Ol 1162/15

Dnia 2 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokat I. B. kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za pomoc prawą udzieloną z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u M. M. choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, wymienionej w poz. 19 pkt 5 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. – Kodeks pracy. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczenie wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez Instytut Medycyny Pracy Im. Prof. J Nofera z dnia 5 września 2013r. Podano, że przeprowadzone w trakcie hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi specjalistyczne badanie ortopedyczne nie potwierdziło obecności cech zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej; stwierdzono jedynie liczne tłuszczaki tkanki podskórnej całego ciała ze szczególnym nasileniem w obrębie przedramion. Podniesiono, że analiza czynności zawodowych wykazała, iż na zajmowanych stanowiskach pracy badany nie wykonywał ruchów, które mogłyby się przyczynić do rozwoju choroby układu ruchu pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, czyli wielokrotnego powtarzania ruchów prostowania i odwracania oraz naruszania przedramienia i nadgarstka z towarzyszącym obciążeniem zewnętrznym lub noszenia ciężkich przedmiotów przy wyprostowanych łokciach przez większość czasu w ciągu zmiany roboczej. W związku z tym stwierdzono, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Od decyzji tej odwołał się M. M.. Zarzucił, że w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi podważono orzeczenie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy o stwierdzeniu przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego kości prawej ramiennej. Wskazał, że schorzenie to stwierdzili u niego także inni specjaliści z różnych ośrodków leczniczych. Zakwestionował sposób przeprowadzenia badań w trakcie pobytu w Instytucie w Łodzi, podnosząc że w orzeczeniu Instytutu w sposób stronniczy oceniono materiał dowody. Decyzją z dnia "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł M. M.. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 września 2014 r., II SA/Ol 142/14 uchylił decyzję z dnia "[...]" Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ - uzasadniając rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - powołał się na wydane w toku postępowania opinie lekarskie. Przy czym wskazano, że w orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy rozpoznano u skarżącego przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej, zaś w wyniku ponownego badania Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wydał orzeczenie lekarskie, w którym wskazano, że przeprowadzone w trakcie hospitalizacji specjalistyczne badanie ortopedyczne nie potwierdziło obecności cech zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej. Z orzeczenia jednostki II stopnia wynika, że ustalenia co do braku choroby wymienionej w wykazie oparto o przeprowadzone w tej jednostce badanie ortopedyczne. Nie odniesiono się natomiast do diagnozy zawartej w orzeczeniu jednostki I instancji, która powołała się na dokumentację diagnostyczno-leczniczą ze specjalistycznych jednostek służby zdrowia oraz wyniki przeprowadzonych badań konsultacyjnych. Ponadto Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, że skoro jednostka orzecznicza II stopnia nie rozpoznała w ogóle choroby wymienionej w rozporządzeniu, to określenie, że wykonywana praca nie miała związku z przedmiotowym schorzeniem ma charakter czysto hipotetyczny i może budzić wątpliwości co do jej rzetelności. W tej sytuacji nie sposób uznać, że orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę II stopnia jest zupełne, logiczne i wszechstronnie uzasadnione, a także wyjaśniające wszelkie wątpliwości, a tym samym że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" Wskazano, że IMP w Łodzi pismem z 31.03.2015 r. przesłał opinię uzupełniającą do orzeczenia z dnia 05.09.2013 r., w której w punkcie 7 wskazał, iż przeprowadzone w trakcie hospitalizacji M. M. w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi w dniu 05.09.2013 r. specjalistyczne badanie ortopedyczne nie potwierdziło obecności cech zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej u badanego. Ponadto Instytut Medycyny Pracy w pismach z 22.05.2015 r. oraz 1.06.2015 r. wyjaśnił, że pomimo, iż w wyniku przeprowadzonych w klinice badań nie rozpoznano przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej - ze względu na zgłaszane dolegliwości bólowe ze strony kończyny górnej prawej, Instytut podjął się analizy narażenia zawodowego. Analiza ta wykazała, że skarżący na stanowiskach pracy zajmowanych w latach 1998-2011 nie wykonywał ruchów mogących przyczynić się do rozwoju choroby układu ruchu pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Podsumowując swoją opinię IMP w Łodzi kolejny raz stwierdził, że w przypadku skarżącego nie jest spełniony żaden z warunków niezbędnych do rozpoznania choroby zawodowej. Specjalistyczne jednostki orzecznicze wykazały zatem jednoznacznie, że charakter pracy jaki wykonywał skarżący nie stwarzał ryzyka przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej rzeczonego schorzenia. Ponadto nie rozpoznano choroby zawodowej wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, tj. przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Skargę na ww. decyzję wywiódł M. M., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że dowody w postaci kart informacyjnych z leczenia szpitalnego w latach 2013-2015, są zaprzeczeniem tez zawartych w opinii uzupełniającej. Organ II instancji nie odniósł się do zapisów zawartych w karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego w dniach od 01.04.2015 do 03.04.2015. W w/w karcie podano przyczyny wykonania operacji prawej ręki. Tą przyczyną było przewlekle zapalenie nadklykcia prawej kości ramiennej. Ta zaś dolegliwość jest w wykazie chorób zawodowych. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii powołanego świadka E. K., uznał, że jeżeli E. K. zeznała, że nigdy nie starała się o stwierdzenie choroby zawodowej – to jej nie posiada. Wskazał też, że sama mogła wykonywać w tempie dostosowanym do jej możliwości, powierzone jej obowiązki, że miała operację nadklykcia kości ramiennej prawej, ale trudno jej określić przyczyny powstania tego schorzenia. Jeżeli w czasie przesłuchania świadka E. K. był lekarz, to dlaczego nie wskazano, że operację nadklykcia kości ramiennej prawej, wykonuję się po zastosowaniu wszystkich sposobów leczenia. Operację wykonuję się w ostateczności, a podłożem jej wykonania jest przewlekle zapalenie kości. To dowodzi, że przedstawiane argumenty mają się nijak do rzeczywistości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dlatego też rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2014r., poz. 1502 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235 ² powołanej ustawy). Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869, ze m). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wskazanych w tym rozporządzeniu. Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Przede wszystkim podnieść należy, że powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych ściśle określa tryb postępowania w sprawie stwierdzenia istnienia bądź braku istnienia choroby zawodowej. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, zawartym w załączniku do powołanego rozporządzenia, oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. Decyzję taką wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Należy podkreślić, że organ administracji nie ma wiedzy specjalistycznej i nie może dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą. Orzeczenie takie, co wynika z mechanizmu postępowania w sprawie chorób zawodowych, stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Przy czym stanowisko specjalistycznej jednostki orzeczniczej winno być zupełne, logiczne i wszechstronnie uzasadnione, wyjaśniające wszelkie wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, że orzeczenia lekarskie jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie są aktami (administracyjnymi), wymienionymi w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej. Kontroli sądów administracyjnych podlegają jedynie decyzje inspektora sanitarnego stwierdzające chorobę zawodową lub decyzje orzekające o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji Sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnioną jednostkę organizacyjną, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Można również dopuścić zakwestionowanie orzeczeń lekarskich przez organ (inspektora sanitarnego) lub sąd administracyjny w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak i w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej można żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (vide: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydając decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego, jest związany treścią tego orzeczenia, a więc nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dn. 09 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 634/98 Pr. Pracy 1998/12/38; wyrok z 24 lutego 1998 r. NSA 1520/97 publ. ONSA 1998/4/150). W uzasadnieniu zapadłego na gruncie niniejszej sprawy wyroku z dnia 9 września 2014r., II SA/Ol 142/14 Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ - uzasadniając rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - powołał się na wydane w toku postępowania opinie lekarskie. Przy czym podniesiono, że wprawdzie w orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy rozpoznano u skarżącego przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej, zaś w wyniku ponownego badania Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wydał orzeczenie lekarskie, w którym wskazano, że przeprowadzone w trakcie hospitalizacji specjalistyczne badanie ortopedyczne nie potwierdziło obecności cech zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej, jednakże z obydwu orzeczeń wynika, że na zajmowanych stanowiskach pracy skarżący nie wykonywał ruchów, które mogłyby przyczynić się do rozwoju choroby układu ruchu pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, a mianowicie wielokrotnego powtarzania prostowania, odwracania i nawracania przedramienia i nadgarstka z towarzyszącym obciążeniem zewnętrznym lub noszenia ciężkich przedmiotów przy wyprostowanych łokciach przez większość czasu w ciągu zmiany roboczej. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że nie ma potrzeby wyjaśniania rozbieżności w wydanych opiniach co do rodzaju rozpoznanego schorzenia. W ocenie Sądu okoliczność ta ma jednak istotne znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem jednostka orzecznicza II stopnia nie rozpoznała w ogóle choroby wymienionej w rozporządzeniu, to określenie, że wykonywana praca nie miała związku z przedmiotowym schorzeniem ma charakter czysto hipotetyczny i może budzić wątpliwości co do jej rzetelności. Orzeczenie lekarskie dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej lub jej braku nie może bowiem opierać się o hipotetyczne założenia, lecz winno odnosić się do konkretnego stanu faktycznego. Przy czym z orzeczenia jednostki II stopnia wynika, że ustalenia co do braku choroby wymienionej w wykazie oparto o przeprowadzone w tej jednostce badanie ortopedyczne. Nie odniesiono się natomiast do diagnozy zawartej w orzeczeniu jednostki I instancji, która powołała się na dokumentację diagnostyczno-leczniczą ze specjalistycznych jednostek służby zdrowia oraz wyniki przeprowadzonych badań konsultacyjnych. Organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę, pismem z 23.10.2014 r. zwrócił się z prośbą do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o odniesienie się co do rozpoznanego schorzenia dokonanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej), którego to schorzenia IMP w Łodzi w wydanym orzeczeniu z 5.09.2013 r. nie potwierdził. IMP w Łodzi pismem z 31.03.2015 r. przesłał opinię uzupełniającą do orzeczenia z dnia 5.09.2013 r., w której w punkcie 7 wskazał, że przeprowadzone w trakcie hospitalizacji M. M. w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi w dniu 5.09.2013 r. specjalistyczne badanie ortopedyczne nie potwierdziło obecności cech zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej u badanego. W dniu badania zatem nie stwierdzono klinicznych objawów choroby układu ruchu, której dotyczy postępowanie orzecznicze. Powyższy akt nie wyklucza choroby w okresie poprzedzającym hospitalizację badanego w IMP w Łodzi. Organ II instancji kolejnym pismem z 8.04.2015r. ponownie zwrócił się z prośbą do IMP w Łodzi o doprecyzowanie swojej opinii. Instytut Medycyny Pracy w pismach z 22.05.2015 r. oraz z 1.06.2015 r. wyjaśnił, że pomimo, iż u strony nie rozpoznano przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej – ze względu na zgłaszane dolegliwości bólowe ze strony kończyny górnej prawej, Instytut podjął się analizy narażenia zawodowego. Analiza ta wykazała, że skarżący na stanowiskach pracy zajmowanych w latach 1998-2011 nie wykonywał ruchów mogących przyczynić się do rozwoju choroby układu ruchu pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Ponadto IMP w Łodzi w piśmie z 22.05.2015 r. wskazał, że dolegliwości ze strony kończyny górnej prawej związane są z nawracającym zapaleniem nadkłykcia bocznej kości ramiennej prawej. W opinii Instytutu dokumentacja medyczna przedłożona przez skarżącego nie ma wpływu na treść wydanego orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Instytut kolejny raz uznał, że w przypadku skarżącego nie jest spełniony żaden z warunków niezbędnych do rozpoznania choroby zawodowej. Z powyższej uzupełnionej dokumentacji wynika jednoznacznie, że w przypadku skarżącego nie można mówić o narażeniu zawodowym, ponieważ praca wykonywana przez stronę nie stwarzała ryzyka powstania przewlekłej choroby układu ruchu pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, co zostało przesądzone jednoznacznie wskazanymi wyżej opiniami uzupełniającymi. Tożsame stanowisko o braku narażenia zawodowego zostało wyrażone także w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Innymi słowy schorzenie jakim został dotknięty skarżący nie mogło zostać wywołane sposobem wykonywania przez niego pracy zawodowej. Sąd zaś nie jest władny kwestionować merytorycznych ustaleń zaprezentowanych w orzeczeniach lekarskich czy też opiniach uzupełniających do tych orzeczeń. Odnośnie do zarzutu strony sformułowanego w skardze co do braku odniesienia się do zapisów zawartych w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego wskazać trzeba na przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do odmiennej oceny, niż wyrażona w prawidłowo sporządzonym orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 lekarz właściwy w sprawie orzekania w zakresie chorób zawodowych, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w opinii Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji medycznej wynika, że cierpi on na nawracające zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej. W wykazie chorób zawodowych pod pozycją 19.5 wymienione jest natomiast przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej. Zwrócić należy również uwagę, że przesłuchany na wniosek skarżącego świadek czyli E. K., mimo, że również miała operację nadkłykcia kości ramiennej prawej, to jednak nigdy nie starała się o stwierdzenie choroby zawodowej z tego powodu. Sama zresztą stwierdziła, że trudno jest jej określić przyczyny tego schorzenia. Niezależnie od powyższego dowód z zeznań świadka nie może stanowić żadnej istotnej okoliczności w sprawie, która przekonywałaby o istnieniu choroby zawodowej u skarżącego. Wskazać także należy, że w sprawie nie było podstaw do zwrócenia się o opinię do innej jednostki orzeczniczej II stopnia. Po pierwsze, Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w przekonujący sposób wypowiedział się na temat schorzenia skarżącego, wskazując, że charakter pracy jaką wykonywał skarżący nie stwarzał ryzyka powstania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. Tożsame stanowisko o braku narażenia zawodowego zajął także Wojewódzki Instytut Medycyny Pracy. Po drugie, Wojewódzki Instytut Medycyny Pracy, który wydał częściowo inne orzeczenie, stwierdził w piśmie z dnia 6.07.2015 r., że brak jest podstaw do wykonania ponownego badania. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.