II SA/Ol 1187/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy Stawiguda z dnia 30 marca 2012 r. Nr XIV/100/12 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Stawiguda w roku 2012 postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Uchwałą nr XIV/100/12 z dnia 30 marca 2012 r. Rada Gminy Stawiguda, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) w związku z art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003r. Nr 106, poz. 1002, ze zm.) przyjęła Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi, oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Stawiguda w roku 2012. W dniu 17 września 2012 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 93 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności § 4 pkt 2 i § 10 załącznika do uchwały nr XIV/100/12 z dnia 30 marca 2012 r. Rady Gminy Stawiguda w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi, oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Stawiguda w roku 2012, bowiem we wskazanych zapisach załącznika postanowiono, że zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom z terenu Gminy realizuje Wójt Gminy Stawiguda poprzez wskazanie gospodarstwa rolnego zapewniającego miejsce dla zwierząt gospodarskich. Tymczasem stosownie do art. 11 a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt to rada gminy, corocznie do 31 marca, określa program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt poprzez m.in. wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich - art. 11 a ust. 2 pkt 7 ww. ustawy. Zatem brak jest uprawnienia do scedowania tego obowiązku na Wójta Gminy, skoro powołany przepis jednoznacznie wskazuje, iż to rada ma wskazać takie konkretne gospodarstwo rolne. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Stawiguda wniósł o umorzenie postępowania sądowego, bowiem Rada Gminy Stawiguda uznając zarzut skargi za zasadny na najbliższej sesji podejmie uchwałę o zmianie błędnego zapisu uchwały. Pismem z dnia 31 października 2012 r. Zastępca Wójta Gminy Stawiguda poinformował Sąd o podjęciu przez Radę Gminy Stawiguda uchwały z dnia 30 października 2012 r. nr XXI/142/2012 w sprawie zmiany uchwały nr XIV/100/12 Rady Gminy Stawiguda z dnia 30 marca 2012 r. w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi, oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Stawiguda w roku 2012, gdzie w § 1 uchwały zmieniającej wskazano na nową treść § 4 zgodnie z którym zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom z terenu gminy Stawiguda realizują najbliższe schroniska dla zwierząt oraz docelowo powstające schronisko dla zwierząt budowane przez Związek Gmin, natomiast § 10 uchwały zmienianej otrzymał treść "Na gospodarstwo rolne, zapewniające miejsce i odpowiednie warunki bytowe dla zwierząt gospodarskich, spełniające standardy sanitarne i weterynaryjne, o których mowa w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342, ze zm), wskazane zostaje: K.W., Gabinet Weterynaryjny, [...] T., ul. [...], Tel. [...]". Pełnomocnik Wojewody pismem z dnia 14 listopada 2012 r. cofnął wniesioną skargę wobec dokonanych przez Radę Gminy Stawiguda zmian uchwałą z dnia 30 października 2012 r. Nr XXI/142/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził zaś, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec tego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.