II SA/Ol 1191/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia "[....]" Burmistrz P. po rozpoznaniu wniosku M. B. z dnia 16 czerwca 2011 r. odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem – K. B. W uzasadnieniu podniesiono, iż mąż wnioskodawczyni orzeczeniem z dnia 15 lutego 2011r. został zaliczony do osób niepełnosprawnych w znacznym stopniu, tym samym spełniona jest jedna z przesłanek koniecznych do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, określonych w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, wnioskodawczyni nie pracuje zawodowo, nie podejmuje zatrudnienia, nie posiada uprawnień do emerytury, renty, renty socjalnej, zasiłku stałego, zasiłku przedemerytalnego ani nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zaś ostatnio była zatrudniona w okresie od dnia 1 grudnia 1997 r. do dnia 2 lutego 1999 r., a następnie pobierała zasiłek dla bezrobotnych do dnia 19 lutego 2000 r. Jednakże w ocenie organu wnioskodawczyni nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem, jak również nie występuje element niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem, bowiem wnioskodawczyni od wielu lat jest osobą bezrobotną. Wskazano przy tym, iż córka wnioskodawczyni, T. K. zeznała, że nie pracuje zawodowo i pomaga w opiece nad niepełnosprawnym ojcem, podobnie jak syn, K. B., który również jest osobą bezrobotną i mieszka razem z rodzicami. Tym samym, organ uznał, że wnioskodawczyni razem z dziećmi zapewniają konieczną opiekę K. B. i rodzina może normalnie funkcjonować. Jednocześnie podniesiono, iż w świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych wnioskowane świadczenie nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Podkreślono, iż przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadzie uznania administracyjnego. W tej sytuacji, organ uznał, iż brak jest przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na to, że osoba wymagająca opieki, K. B. pozostaje w związku małżeńskim, wnioskodawczyni nie zrezygnowała z zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej oraz nie podejmuje zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. M. B. złożyła odwołanie od powyższej decyzji , wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odwołująca podniosła, iż złożyła wszystkie wymagane dokumenty. Zaznaczyła, iż dzieci pomagają w opiece nad K. B. sporadycznie, kiedy musi wyjechać, aby załatwić coś niezbędnego. Podkreśliła, iż córki mają własne rodziny, same wychowują dzieci i borykają się z różnego rodzaju problemami bytowymi, natomiast na synów nie może w ogóle liczyć, gdyż myślą wyłącznie o swoich sprawach, mają problemy zdrowotne i nadużywają alkoholu, przez co odwołująca bałaby się zostawić męża z którymkolwiek z nich. Jednocześnie przyznała, że jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w E. Filia w P. jako osoba bezrobotna, poszukująca pracy, ponieważ zależy jej na ubezpieczeniu zdrowotnym oraz pomocy z Ośrodka Pomocy w P. Dodała, iż od wielu lat nie otrzymała oferty pracy, jednak jeżeli otrzyma, będzie musiała odmówić jej przyjęcia. Co do stanu zdrowia męża, podała, iż cierpi on na choroby natury psychicznej oraz padaczkę, jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i otrzymuje świadczenie rentowe z ZUS. Podkreśliła, iż jej pomoc dotyczy zarówno spraw samoobsługowych takich, jak ubieranie się, mycie, przygotowywanie i spożywanie posiłków, jak również wizyt u lekarza, przyjmowanie leków i załatwianie różnych spraw urzędowych. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza P. z dnia "[...]". Decyzja organu pierwszej instancji stała się zatem ostateczna. W dniu 26 kwietnia 2012 r. M. B. złożyła kolejny wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad K.B. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz P. ponownie odmówił przyznania wymienionej wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu wskazano, że mąż wnioskodawczyni legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, leczony jest w Poradni Zdrowia Psychicznego w P. i wymaga ciągłej obecności drugiej osoby. Jednakże w ocenie organu wnioskodawczyni nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem oraz nie występuje element niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem, bowiem wnioskodawczyni od wielu lat jest osobą bezrobotną. W toku postępowania wnioskodawczyni zeznała, że syn K. B. został zatrzymany, syn W. B. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, a syn K. B. nie pracuje i są z nim same kłopoty. Jednakże w ocenie organu fakt, iż synowie są nieodpowiedzialni, nie zwalnia ich z obowiązku alimentacyjnego wobec ojca. Ponadto świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Reasumując, organ wskazał, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na to, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a wnioskodawczyni nie zrezygnowała z zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej oraz nie podejmuje zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.B., wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy. Odwołująca przedstawiła dokładnie swoją sytuację rodzinną i zawodową. Zaznaczyła, iż złożyła wszystkie niezbędne dokumenty. Jednocześnie wyjaśniła, iż pomoc ze strony córek jest sporadyczna, bowiem mają swoje rodziny i własne problemy, natomiast na synów w ogóle nie może liczyć w opiece nad mężem, który jest chory od wielu lat i jako osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym potrzebuje pomocy innej osoby, aby w miarę normalnie funkcjonować i tylko przy niej czuje się bezpieczny. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż wniosek M. B. z dnia 26 kwietnia 2012 r. jest jej drugim wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem, K. B., a ponowne orzekanie w tej samej sprawie zakończonej już uprzednio decyzją ostateczną uznać należy za orzekanie w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną, w myśl art. 156 § 1 pkt 3 kpa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium wskazało, iż jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji dwukrotnie rozpoznawał decyzyjnie wnioski M. B. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na opiekę nad mężem K. B.: decyzjami z dnia "[...]" oraz z dnia "[...]". W tej sytuacji zachodzi zatem tożsamość sprawy administracyjnej: te same strony postępowania oraz niezmieniony stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż w obu sprawach występują te same podmioty, przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych, na podstawie którego została wydana decyzja z dnia "[...]" nie uległ zmianie do chwili obecnej, zaś osoba, nad którą sprawowana jest opieka to K. B. Jakkolwiek organ pierwszej instancji ponownie prowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające, to jego ustalenia są tożsame z tymi, których dokonał w postępowaniu poprzedzającym wydanie uprzedniej decyzji z dnia "[...]". Co prawda wobec K. B. zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, jednakże nadal jest on osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Ponadto treść odwołań wniesionych od obu decyzji jest identyczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium uznało, że wskazane postępowania są tożsame. W konsekwencji, w powyższym stanie faktycznym i prawnym wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia na skutek ponownego wniosku M. B. z dnia 26 kwietnia 2012 r. jest równoznaczne z ponownym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją z dnia "[...]" i jako takie, jest obarczone wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności takiej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Stwierdzenie powyższego w postępowaniu odwoławczym skutkuje uznaniem, że zaskarżona decyzja jako naruszająca prawo podlega uchyleniu, zaś postępowanie wszczęte na wniosek M. B. z dnia 26 kwietnia 2012 r. podlega umorzeniu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. B., domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy i przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła dokładnie stan faktyczny sprawy, podkreślając, iż złożyła wszystkie niezbędne załączniki do wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zaznaczyła, iż w związku z tym, że odwołanie od poprzedniej decyzji zostało złożone po terminie, Kolegium nie rozpatrywało podniesionych w nim zarzutów. Podniosła, iż w 2012 roku K.B. ponownie otrzymał orzeczenie, zaliczające go do znacznego stopnia niepełnosprawności, dlatego też wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem. W ocenie skarżącej okoliczność, iż jej mąż jest poważnie chory i potrzebuje stale jej opieki stanowi wystarczający argument do ponownego ubiegania się o wnioskowane świadczenia. Jednocześnie skarżąca dodała, iż język prawniczy jest dla niej niezrozumiały, jednakże odnosi wrażenie, że organ odwoławczy w ogóle nie analizował jej sytuacji socjalno – bytowej i możliwości przyznania jej przedmiotowego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa i nie może pozostać w obrocie prawnym. Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Dokonując oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy bierze pod uwagę wady stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji lub do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (res iudicata). Uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Tożsamość sprawy następuje wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2012, s.637). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, iż w związku z tym, że wniosek skarżącej z dnia 16 czerwca 2011 r. o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem został rozstrzygnięty ostateczną decyzją z dnia "[...]", merytoryczne rozstrzygnięcie na skutek ponownego wniosku skarżącej, złożonego w dniu 26 kwietnia 2012 r. w tej samej sprawie, jest równoznaczne z ponownym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją i, tym samym, jako naruszające prawo, podlega uchyleniu, zaś postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Jakkolwiek wywody organu odwoławczego dotyczące istoty tożsamości sprawy administracyjnej należy uznać za prawidłowe, w ocenie Sądu nie znajdują one zastosowania w niniejszej sprawie. Warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń określa ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). W myśl art. 2 wskazanej ustawy świadczeniami rodzinnymi są m.in. świadczenia opiekuńcze w postaci zasiłku pielęgnacyjnego oraz świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 cytowanej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, ze zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustawa zawiera także katalog przesłanek negatywnych, których wystąpienie skutkuje odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisanych w art. 17 ust. 5 powołanej ustawy. Ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek małżonków, jednego z małżonków, rodziców, jednego z rodziców, opiekuna faktycznego dziecka, opiekuna prawnego dziecka, osoby uczącej się, pełnoletniej osoby niepełnosprawnej lub innej osoby upoważnionej do reprezentowania dziecka lub pełnoletniej osoby niepełnosprawnej, a także osób, na których, zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, ciąży obowiązek alimentacyjny (art. 23 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia (art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 32 ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. Natomiast zmiana decyzji na korzyść strony nie wymaga jej zgody (art. 32 ust. 1a tej ustawy). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 919/07, LEX nr 496325, przepis art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi ograniczenie zasady trwałości decyzji administracyjnych i w związku z tym podlega wykładni ścisłej, zwłaszcza że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić bez zgody strony. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżąca w dniu 16 czerwca 2011 r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem – K. B., przedkładając m.in. orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w E. z dnia 15 lutego 2011 r., stwierdzające znaczny stopień niepełnosprawności u K.B. do dnia 29 lutego 2012 r. Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, zaś decyzja ta, w związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, stała się ostateczna. Następnie w dniu 26 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem, dołączając do akt aktualne orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w E. wydane w dniu 27 marca 2012 r. o zaliczeniu K. B. do znacznego stopnia niepełnosprawności do dnia 31 marca 2014 r. Skarżąca wskazała również na okoliczności mające wpływ na zmianę jej sytuacji rodzinnej. Podała, iż nie może liczyć na pomoc ze strony swoich dzieci, bowiem córki mają własne rodziny i swoje problemy, natomiast syn, K.B. przebywa obecnie w Areszcie Śledczym, drugi syn – W. B. ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe, zaś trzeci syn – K. B. po powrocie do domu w kwietniu 2012 r. "sprawia same kłopoty". Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji ponownie odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, uznając, iż brak jest przesłanek do jego przyznania. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę przedstawione powyżej okoliczności w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, niewątpliwie świadczą o zmianie stanu faktycznego i wymagają rozpoznania ich przez organ w ramach nowego postępowania wszczętego na skutek złożonego w dniu 26 kwietnia 2012 r. przez skarżącą wniosku. Wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, jak również zmiana sytuacji rodzinnej stanowią bowiem przesłanki, których spełnienie uzasadnia ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Nie można zatem zgodzić się z Kolegium, iż organ pierwszej instancji dopuścił się ponownego orzekania w tej samej sprawie zakończonej już uprzednio decyzją ostateczną, bowiem nie zachodzi tożsamość stanu faktycznego ze sprawą rozstrzygniętą decyzją z dnia "[...]". Przy ponownym rozpatrzeniu organ odwoławczy rozpozna sprawę zgodnie z regułami wynikającymi z art. 138 kpa i odniesie się merytorycznie zarówno do decyzji organu I instancji jaki i do zarzutów odwołania, mając na uwadze przedstawione wyżej wywody. W szczególności organ powinien dokonać oceny, czy w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych uzasadniające przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.