II SA/Ol 1208/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku W dniu "[...]" M. L. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina "[...]". Po wszczęciu postępowania, organ pierwszej instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt na działce nr "[...]", położonej w obrębie "[...], gm. "[...]". Wskazano w uzasadnieniu, że obszar przeznaczony pod realizację planowanej inwestycji w obrębie wnioskowanej działki położony jest w całości w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu Jeziora, zaś na terenie Parku Krajobrazowego, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm. - Maz. Nr 20, poz. 506) obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Decyzją z dnia "[...] Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" odmówił zagospodarowania terenu i ustalenia warunków zabudowy na działce nr "[...]" w obrębie "[...]", gm. "[...]", dla inwestycji polegającej na budowie małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt. W podstawie prawnej przywołano art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm., zwanej dalej: u.p.z.p.). Podniesiono, że w toku postępowania, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) zwanego dalej: rozporządzeniem z 2003 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przeprowadzona analiza wykazała, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.z.p. Stwierdzono, że obszar analizowany wyznaczony został w odległości 156 m od granic działki inwestora, gdyż front działki od strony drogi publicznej wynosi 52 m. Zatem mając na uwadze treść § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Stwierdzono nadto, że planowana inwestycja musi być zgodna również z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Wyjaśniono, że przedmiotowa działka położona jest na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz na obszarze specjalnej ochrony Natura 2000, wobec czego w stosunku do niej (działki nr "[...]") ma zastosowanie zapis § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm. - Maz. Nr 20, poz. 506), zgodnie z którym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Wskazano, że w sprawie przesłano projekt decyzji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia "[...]" odmówił uzgodnienia planowanej inwestycji z uwagi na treść § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego, jednak uzgodnienie to zostało przedstawione po upływie terminu, w którym takie uzgodnienie można było skutecznie przedstawić. Organ uznał wobec tego, iż wobec negatywnego stanowiska organu współdziałającego, choć wniesionego po terminie, z uwagi na oczywistą kolizję planowanej inwestycji z cytowanym przepisem rozporządzenia Wojewody, nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołała się M. L. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt na działce nr "[...]" położonej w obrębie "[...]", ewentualnie o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. polegające na jego niezastosowaniu i uznaniu przez organ pierwszej instancji, że decyzja o warunkach zabudowy nie została pozytywnie uzgodniona przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, chociaż zgodnie z tym przepisem niewyrażenie stanowiska przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, co w przedmiotowej sprawie faktycznie nastąpiło, organ pierwszej instancji powinien był uznać za pozytywne uzgodnienie decyzji; art. 61 ust. 1 u.p.z.p. polegające na uznaniu, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki w tym przepisie określone, chociaż organ pierwszej instancji stanowczo stwierdził spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-4, zaś art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy został spełniony poprzez uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p.; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. polegające na niezastosowaniu przez organ pierwszej instancji przepisu art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. oraz przekroczeniu kompetencji przez organ pierwszej instancji i uznaniu, że decyzja jest niezgodna z przepisami rozporządzenia wojewody, mimo, iż decyzja ta została pozytywnie uzgodniona w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, a więc organ do tego kompetentny. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako: k.p.a.), uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, jak również powołano treść art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. wyjaśniając, że w niniejszej sprawie niezbędne było uzyskanie uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, przy czym wskazano, iż takie uzgodnienie jest dla organu załatwiającego sprawę wiążące. Przytoczono również treść art. 53 ust. 5c u.p.z.p. zgodnie z którym, nie wyrażenie stanowiska (przez organ uzgadniający) w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zaistniała, bowiem postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: Regionalny Dyrektor) odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt położonej na działce nr "[...]", obręb "[...]", gm. "[...]", jednak postanowienie to zostało wydane po upływie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Przywołano w tej materii orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym potwierdzono, że w takiej sytuacji postanowienie odmowne Regionalnego Dyrektora nie może być wiążące, gdyż wcześniej nastąpiła tzw. fikcja pozytywnego uzgodnienia. Pomimo takiego ustalenia organ pierwszej instancji stwierdził, że także jest właściwy w sprawie ochrony przyrody i uznania braku spełnienia wymogu określonego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko – Mazurskiego, lecz Kolegium takiego stanowiska nie podzieliło. Stwierdzono, że ustawodawca przewidział stosowne regulacje do uzyskania pozytywnego uzgodnienia z wyspecjalizowanymi organami m.in. w zakresie ochrony przyrody, aby to te wskazane organy dokonywały takiej oceny co do zgodności inwestycji z przepisami ochrony przyrody. Z tego powodu uznano, że skoro jedyną podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy przez organ pierwszej instancji była niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, zaś uzgodnienie w tym zakresie już faktycznie nastąpiło, decyzja organu pierwszej instancji winna zostać uchylona, a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. L. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości, o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy tj. ustalić warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorki w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie wymogi lub przekazując sprawę organowi pierwszej instancji Kolegium winno określić skutki upływu 21 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Podjętemu rozstrzygnięciu zarzuciła w szczególności naruszenie przepisów: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i nie orzeczeniu przez Kolegium co do istoty sprawy, poprzez ustalenie warunków zabudowy dla działki nr "[...]" obręb "[...]", gm. "[...]", dla inwestycji polegającej na budowie budynku małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt w szczególności, gdy organ odwoławczy stwierdził, że jedyną przesłanką odmowy ustalenia warunków zabudowy była niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, zaś uzgodnienie w tym zakresie faktycznie nastąpiło, czym naruszono zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, chociaż organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie, uzyskał wszelkie wymagane uzgodnienia i brak było konieczności dalszego wyjaśniania przez organ pierwszej instancji jakiegokolwiek zakresu sprawy, a ponadto prawidłowe stwierdzenie, że jedyną podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy była niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, zaś uzgodnienie faktycznie nastąpiło, co obligowało Kolegium do merytorycznej decyzji reformatoryjnej. Poza tym, z najdalej idącej ostrożności wskazano na naruszenie tego przepisu także poprzez niewskazanie organowi pierwszej instancji, jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, że w toku ponownego jej rozpoznania wiążące jest pozytywne uzgodnienie decyzji z organem uzgadniającym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, iż z orzecznictwa sądowego wynika, że jeśli uchylona zostanie decyzja organu pierwszej instancji, to tracą moc również postanowienia uzgadniające i organ winien po raz kolejny wystąpić o takie uzgodnienie projektu decyzji - wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt II OSK 878/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie o zgodności z ustawami zaskarżonych decyzji administracyjnych. Jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) Przeprowadzona w tym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ona wymogom przepisów prawa. Przedmiotem skargi objęta została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą uchylono i przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na sprzęt na działce nr "[...]", położonej w obrębie geodezyjnym "[...]", gm. "[...]". Podstawę prawną decyzji organu odwoławczego stanowił przepis art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w zacytowanym przepisie. Żadne inne wady postępowania, czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Ten rodzaj decyzji jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie jest w tej kwestii dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Konieczność zatem przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów (np. opinia biegłego czy przesłuchanie świadków) mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art. 136 k.p.a.), wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Jeśli do sądu administracyjnego zaskarżona została decyzja kasacyjna, obowiązkiem sądu jest dokonanie oceny, czy organ nie przekroczył swoich uprawnień określonych w przepisie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem to przekroczenie uprawnień pociąga za sobą zarówno naruszenie art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, jak również wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a. zasadę szybkości postępowania - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Nadto przekazując tę sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego powodem uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji była inna ocena dopuszczalności przez ten organ oceny planowanego przez inwestorkę zamierzenia pod kątem jego zgodności z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm), czego wymaga treść art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ odwoławczy uznał bowiem, że w tym zakresie uprawnionym pozostaje jedynie wskazany w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. regionalny dyrektor ochrony środowiska, a w przypadku gdy stanowisko uzgodnieniowe zostało przez ten organ przedstawione po upływie terminu wskazanego w art. 53 ust. 5c u.p.z.p., gdyż postanowienie Regionalnego Dyrektora zostało wydane dopiero w dniu "[...]" podczas gdy projekt decyzji o warunkach zabudowy został doręczony w dniu "[...]", to wówczas należało przyjąć milczące uzgodnienie projektu decyzji, co jest konieczne - zdaniem organu odwoławczego - do wydania niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie organu odwoławczego tylko ta okoliczność, a raczej ustalenie, stało się powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium nie wskazało na jakąkolwiek konieczność uzupełnienia dokumentacji tej sprawy, czy też konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie. Nie stwierdzono jakichkolwiek braków w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, który uprawniałby do stwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skoro w niniejszej sprawie organ odwoławczy ani nie wskazał okoliczności wskazujących na wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, ani też nie wskazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, jak również nie wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, to zasadne jest stanowisko inwestorki wyrażone w skardze, że w tej sprawie decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Jak bowiem wynika z powszechnie prezentowanego podglądu przez przedstawicieli piśmiennictwa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H.BECK, str. 523-524, wyrok NSA z dnia 29 marca 2006 r., sygn. II OSK 633/05, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Nadto organowi odwoławczemu należy wskazać, że stosownie do regulacji wynikającej z art. 60 ust. 1 i 4 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt , burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, natomiast sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5c tej ustawy niewyrażenie stanowiska terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Powyższe regulacje wskazują jednoznacznie, że za uzgodniony w trybie tzw. uzgodnienia milczącego można przyjąć uzgodnienie projektu decyzji, który został temu organowi uzgadniającemu przekazany, sporządzony przez uprawnioną zawodowo osobę. Powyższe oznacza, że za uzgodniony w realiach niniejszej sprawy należy przyjąć nie wniosek inwestorki dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku małej wypożyczalni sprzętu wodnego oraz hangaru na działce nr "[...]" w sposób wskazany przez inwestorkę lecz za uzgodniony należy uznać projekt decyzji przedstawiony do uzgodnienia, w którym jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych sprawy na załączniku w postaci kopii mapy ewidencyjnej oznaczono zarówno obowiązującą linię zabudowy, jak i nieprzekraczalną linię zabudowy od brzegu jeziora z uwagi na przepisy o ochronie przyrody. Ponadto, Kolegium winno dokonać oceny czy planowana przez skarżącą inwestycja, to obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma istotne znaczenie, biorąc pod uwagę § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, które wprowadziło obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Reasumując, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy będzie miał na uwadze poczynione wyżej rozważania. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a., Rozstrzygnięcie o wykonalności oparto na mocy art. 152 p.p.s.a.