II OSK 878/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2165/10 w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011r. sygn. akt IV SA/Wa 2165/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez L. S. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010r. znak [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z [...] marca 2010r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Burmistrz Miasta i Gminy Pasym pismem z dnia 11 lutego 2010r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w obrębie [...] gmina [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo – garażowego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Zauważył, że z uwagi na położenie terenu planowanej inwestycji w Obszarze Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego należało ocenić zgodność inwestycji z przepisami z zakresu ochrony przyrody odnoszącymi się do obszaru podlegającego ochronie wskazanymi w rozporządzeniu nr 153 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Olsztyńskie (Dz. Urz. Woj. Warm - Maz. Nr 198, poz. 3104). Podniósł, że jednym z ograniczeń wprowadzonym w § 4 ust 1 pkt 8 w/w rozporządzeniu jest zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Analiza akt sprawy wykazała, że działka nr ew. [...] od strony zachodniej bezpośrednio przylega do jeziora [...]. W przedstawionym projekcie decyzji stwierdzono, że linia zabudowy jest zgodna z przepisami szczególnymi i załącznikiem graficznym do projektu decyzji. Z załącznika tego jednoznacznie wynika, że dopuszcza się lokalizację obiektu budowlanego w obrębie działki nr ewid. [...], w sytuacji kiedy ¾ powierzchni działki położone jest w odległości mniejszej niż 100m od jeziora [...]. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że północno-wschodnia część działki nr [...] zlokalizowana w odległości ok. 100-130 m od linii brzegowej jeziora stanowi grunt zadrzewiony i realizacja przedmiotowej inwestycji w tej części działki wiązałaby się z koniecznością niszczenia zadrzewień, co spowodowałoby naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego wprowadzającego zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego. Zdaniem organu pierwszej instancji realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia na zasadach określonych w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy naruszyłaby zakazy zawarte w § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Nr 153 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego. L. S. zażaliła się na w/w postanowienie, podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 153 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że negatywne rozstrzygnięcie organu z zakresu ochrony przyrody może być wydane na tej podstawie także wówczas, jeżeli przedmiotowa inwestycja może być realizowana w odległości od 0 do 135 m od linii brzegowej jeziora, kiedy to prawidłowa wykładnia normy tego przepisu prowadzi do wniosku, że w takim przypadku, a w szczególności kiedy pozostały obszar nieruchomości może być zagospodarowany zgodnie z wnioskiem inwestora, § 4 ust.1 pkt 3 cyt. rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ uzgadniający w postępowaniu wpadkowym uprawniony jest do oceny, czy planowana inwestycja prowadzić będzie do usunięcie drzew, kiedy to prawidłowa wykładnia normy tego przepisu prowadzi do wniosku, że na etapie uzgodnienia projektu decyzji właściwy w sprawie uzgodnienia organ nie jest legitymowany do wydania negatywnego rozstrzygnięcia z powołaniem się na to, że realizacja inwestycji będzie prowadzić na naruszenia istniejącego drzewostanu. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2010r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uznał, że dla odmowy uzgodnienia projektu decyzji wystarczającą przesłankę stanowi jego niezgodność z przepisem zakazującym lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegowej jeziora [...]. Podniósł także, iż z załącznika graficznego do projektu decyzji jednoznacznie wynika, że na działce nr [...] w obszarze zabudowy oznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy istnieją zadrzewienia, które mogą stanowić jeden z typów zadrzewień wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Jednakże Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż wyjaśnienie kwestii czy realizacja planowanej inwestycji mogłaby doprowadzić do ich likwidacji lub też spowodować zniszczenie nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, w sytuacji kiedy przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji nie respektuje ograniczenia wskazanego w § 4 ust.1 pkt 8 w/w rozporządzenia. Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010r. wniosła L. S. zarzucając jak w zażaleniu naruszenie prawa materialnego, jak i prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych nie mających potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a w szczególności przyjęcie bez dokonania szczegółowej analizy, że planowana inwestycja koliduje z roślinnością śródpolną. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...] gmina [...], ewentualnie o uchylenie w całości postanowienie będącego przedmiotem skargi i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po rozpoznaniu skargi WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, w uzasadnieniu podnosząc, że podziela stanowisko strony skarżącej, iż organy dokonały błędnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 153 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego poprzez przyjęcie, że negatywne rozstrzygnięcie organu z zakresu ochrony przyrody może być wydane na tej podstawie także wówczas, gdy przedmiotowa inwestycja może być realizowana w odległości od 0 do 135 m od linii brzegowej jeziora. Wyjaśnił, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w/w działka znajduje się w odległości do około 135 m od linii brzegowej jeziora, a zatem część działki położona jest w obszarze nie przekraczającym 100 m od tej linii. Zważywszy na charakter i parametry planowanego do realizacji obiektu, powierzchnia, jak i kształt działki pozwalają jednak na zrealizowanie planowego zamierzenia inwestycyjnego z zachowaniem zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia. Sąd podniósł, że wskutek wadliwego przyjęcia przez organ odwoławczy, że wyznaczenie na załączniku graficznym do projektu decyzji linii zabudowy w odległości 8 m od drogi jest jednoznaczne z naruszeniem zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora, organ ten nie rozpatrzył kwestii czy realizacja planowanej inwestycji mogłaby doprowadzić do likwidacji zadrzewienia znajdującego się na działce lub też powodować ich zniszczenie, naruszając tym samym art. 7 i 77 kpa. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżył powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi skarżącej, podczas gdy skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organ administracji nie dopuścił się naruszenia § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 153 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego (Dz. Urz. Woj. Warm. - Maź. Nr 198, póz. 3104) jak również nie dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 kpa. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie o zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odniósł się w pierwszym względzie do stwierdzenia Sądu zamieszczonego w części, w której zarzucono Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska naruszenie art. 7 i 77 kpa, a dotyczącego uznania w uchylonym postanowieniu, że wyznaczenie linii zabudowy w odległości 8 m od drogi jest jednoznaczne z naruszeniem zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora. Organ zauważył, że w postanowieniu tym nie zawarto takiego stwierdzenia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia projektowanej decyzji nie z uwagi na naruszenie w ramach jej postanowień przepisów z zakresu ochrony przyrody a z uwagi na dopuszczenie do takiego naruszenia. W uchylonym postanowieniu nie zakwestionowano również możliwości posadowienia planowanych budynków w części pozostającej poza strefą 100 m od jeziora. Jak słusznie wskazał Sąd, na piątej stronie wyroku, w ostatnim zdaniu pierwszego akapitu, usytuowanie obiektu nastąpi dopiero w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę. W tym miejscu organ zauważył, że ustalenie warunków zabudowy jest jednym z elementów procesu poprzedzającego formalne ustalenie warunków realizacji inwestycji. Zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, póz. 1623, ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzana jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1). Z kolei projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 34 ust. 1). Projekt budowlany, przygotowywany przez projektanta powinien być zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 20). Z powyższego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi podstawę do dalszych prac mających na celu skonkretyzowanie warunków do realizacji zamierzenia budowlanego. Uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest jedynym etapem, w którym uczestniczy organ ochrony przyrody, mając możliwość weryfikacji zgodności tego projektu z przepisami z zakresu ochrony przyrody. W ocenie organu wystarczającym środkiem zapewnienia zgodności uzgadnianego projektu decyzji z przepisami z zakresu ochrony przyrody jest wskazanie w projekcie , że planowane budynki będą posadowione w odległości przekraczającej 100 m od jeziora. Podniósł dalej skarżący, że zgodnie z treścią przepisów, których naruszenie Sąd zarzucił, w dalszej części uzasadnienia: 1. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa); 2. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77). Celem tych przepisów jest zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę administracyjną do jej przeanalizowania w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Organ sprecyzował tu, że w uchylonym przez Sąd postanowieniu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, oceniając na podstawie dokonanego ustalenia, że projekt decyzji nie zapewnia respektowania zakazu zabudowy w pasie 100 m od jeziora uznał, że wyjaśnianie kwestii naruszenia zakazu likwidowania zadrzewień jest zbędne. Bowiem przesłanka, w oparciu o którą oparł swoje rozstrzygnięcie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest wystarczająca do wydania postanowienia. Jednocześnie organ wskazał, że uzasadnienie skarżonego wyroku jest niezgodne z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd wskazując naruszenie § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 153 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego, nie wyjaśnił, opierając się na obowiązujących przepisach, na czym polegała błędna zdaniem Sądu interpretacja ww. przepisu, oraz nie wskazał sposobu, w oparciu o konkretne przepisy, co do dalszego postępowania w sprawie. Na koniec skarżący powołał się, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w którym, powołując się na zakaz zabudowy w pasie 100 m od jeziora, odmówiono uzgodnienia ustalenia warunków zabudowy, m. in. ze względu na możliwość realizacji zamierzenia inwestycyjnego w odległości 0-125 m od jeziora, wyrokiem z dnia 30 listopada 2010r.oddalił skargę (sygn. akt. IV SA/Wa 1532/10). Sąd w uzasadnieniu argumentował: " Jakkolwiek warunki zabudowy nie wskazują dokładnie miejsca realizacji zamierzenia budowlanego na danej działce, to z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną od drogi, przebiegającą od niej w odległości 20 m, że zabudowa miałaby być realizowana w odległości 0-125 m od jeziora. Lokalizacja taka pozostaje w sprzeczności z cytowanym rozporządzeniem". Organ poinformował też, że Burmistrz Miasta i Gminy Pasym, w innej sprawie, ale też dotyczącej działki ( nr [...]) będącej przedmiotem projektu uzgadnianej decyzji, o której mowa w niniejszej skardze, na skutek odmowy uzgodnienia projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora, a następnie utrzymania w mocy tego postanowienia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, opracował nowy projekt decyzji (znak: [...]), w którym została określona nieprzekraczalna linia zabudowy zapewniająca respektowanie zakazu zabudowy w pasie 100 m od jeziora. Projekt ten został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. (znak: [...]). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w obrębie [...] gmina [...], a postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte z wniosku L. S. Skarżący kasacyjnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zasadnie podnosi, że Sąd pierwszej instancji niewłaściwie dokonał kontroli działalności administracji publicznej przyjmując, że organ administracji dopuścił się naruszenia § 4 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Nr 153 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. W ocenie Sądu pierwszej instancji charakterystyka i parametry planowanego do realizacji obiektu, powierzchnia jak i kształt działki nr [...] pozwalają na zrealizowanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego z uwzględnieniem obowiązującego zakazu zabudowy, o którym mowa w § 4 ust.1 pkt 8 wymienionego wcześniej rozporządzenia. Z kolei Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie kwestionuje potencjalnej możliwości posadowienia planowanego budynku w części działki pozostającej poza strefą 100 m od jeziora. Dostrzegamy zatem, że ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji i ocena dokonana przez organ oparte zostały o różne założenia wyjściowe. Sąd formułując swoją ocenę opiera się przede wszystkim na ocenie możliwości zrealizowania planowej inwestycji na przedmiotowej działce, organ zaś przedmiotem oceny czyni projekt decyzji o warunkach zabudowy. Sąd też koniecznym jest zwrócenie uwagi na charakter i zakres przedmiotowy prowadzonego postępowania uzgodnieniowego. Z przepisów art. 60 w zw. z art. 53 ust.4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika , że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnym ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe - obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przedmiotem uzgodnienia jest zatem projekt decyzji o warunkach zabudowy, a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ dokonujący uzgodnienia nie bada, in abstracto czy zamierzona inwestycja może być zrealizowana na określonej działce z punktu widzenia przepisów szczególnych , ale bada, czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z tych przepisów szczególnych. Stąd też podstawowym zagadnieniem jest prawidłowe, zgodne z przepisami sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli projekt decyzji o warunkach zabudowy nie będzie spełniał wymaganych warunków to uzgodnienie tego projektu nie będzie możliwe, ale to nie oznacza, że takie uzgodnienie nie będzie możliwe w sytuacji gdy projekt decyzji będzie sporządzony poprawnie. Dlatego też dla wyniku rozstrzygnięcia jakie może zapaść w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy istotne znaczenie ma poprawność sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Możliwa jest bowiem sytuacja, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest wynikiem braków, czy nieprawidłowości tkwiących w samym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a nie wynika z rodzaju i charakteru planowanej inwestycji. Nadto uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest jedynym etapem, w którym uczestniczy organ ochrony przyrody, mając możliwość weryfikacji zgodności tego projektu z przepisami z zakresu ochrony przyrody. To na tym etapie i na tym organie spoczywa ustawowy obowiązek zapewnienia, że planowana inwestycja nie naruszy tych przepisów. Jednak Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, natomiast może potwierdzić jej zgodność z przepisami z zakresu ochrony środowiska lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby organ ochrony środowiska mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne z stosownymi przepisami o ochronie przyrody. Tak m.in. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Bk 823/10) Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego (art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) jest projekt decyzji o warunkach w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Jeżeli zatem nowy projekt decyzji, sporządzony w ponownie prowadzonym postępowaniu, zawiera istotne zmiany w stosunku do poprzedniego poddanego procedurze uzgodnieniowej, to powtórzenie tej procedury jest niezbędne. Rację ma zatem skarżący kasacyjnie, że będący przedmiotem uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczący działki nr [...], przygotowany przez Burmistrza Miasta i Gminy Pasym nie zawiera rozwiązań spełniających wymagania wynikające z rozporządzenia nr 153 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu pojezierza Olsztyńskiego. Uzgadniany projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera żadnych postanowień, ani nie ustala w jakim miejscu działki nr [...] może być posadowiony budynek, danych tych nie zawiera również załącznik graficzny do decyzji. Na załączniku graficznym określono jedynie linię zabudowy w stosunku do drogi, a nie określono w stosunku do jeziora. Ten brak w projekcie decyzji jest szczególnie istotny zważywszy na wynikający z § 4 ust.1 pkt 8 powołanego rozporządzenia nr 153 zakaz zabudowy w pasie 100m od jeziora oraz fakt, że znaczna część działki nr [...] znajduje się na terenie objętym zakazem zabudowy. Tym samym uzgodnienie takiego projektu decyzji o warunkach zabudowy, który nie określał linii zabudowy od strony jeziora było niemożliwe, albowiem według przedłożonego projektu mogło dojść do posadowienia budynku na obszarze działki objętej zakazem zabudowy. W takich okolicznościach dokonana przez Sąd pierwszej instancji kontrola zaskarżonego postanowienia była nieprawidłowa, albowiem to nie organ uzgadniający, a organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy powinien wyjaśnić i w projekcie decyzji wskazać, doprecyzować w jakiej części działki nr [...] jest ewentualnie możliwe posadowienie budynku objętego wnioskiem inwestora L. S. W konsekwencji zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L. S. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w obrębie [...] gmina [...] jest zgodne z prawem. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem , jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. ( por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2004r. sygn.akt II OSK 81/04 z glosą aprobującą B.Adamiak, OSP 2004r. z.11, poz.135, oraz wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011r.sygn.akt II OSK 2036/09, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012r. II OSK 2083/10 ). W takich okolicznościach sprawy Naczelny Sąd Administracyjny pomimo nie zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. , zastosował art. 188 p.p.s.a. i orzekł reformatoryjnie, gdyż sąd kasacyjny związany jest granicami skargi tylko w fazie jej rozpoznawania, a nie w fazie wyrokowania ( por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010r. sygn.akt I FSK 478/10). Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zwiazku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.