II OSK 2083/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 137/10 w sprawie ze skargi J. i M. L. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie prowadzonych robót budowlanych związanych z remontem w lokalu mieszkalnym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. II OSK 2083 / 10 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi J. i M. L. uchylił zaskarżoną decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie prowadzonych robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżąca J. L. w dniu 17 listopada 2005 r. zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze o nielegalnym wykonywaniu przez współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w J. – M. i K. B., poczynając od dnia [...] listopada 2005 r. robót budowlanych obejmujących: wykonanie centralnego ogrzewania kominkowego z płaszczem wodnym oraz kapitalny remont mieszkania poprzez zbijanie tynków ze ścian, sufitów i wymianę lub uzupełnienie obsuniętych legarów. Na podstawie tego zawiadomienia organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie samowolnie prowadzonych przez inwestorów robót budowlanych związanych z remontem kapitalnym lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku mieszkalnym. Na rozprawie administracyjnej w dniu 14 grudnia 2005 r. inwestorzy potwierdzili, że rozpoczęli prace polegające na remoncie okładzin ściennych (tynków) w jednym z pomieszczeń oraz prace przy wykonaniu ogrzewania kominkowego z płaszczem wodnym. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. organ na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. – dalej zwanej Prawem budowlanym) nakazał inwestorom wstrzymać prowadzone roboty budowlane związane z remontem pokoju oraz zobowiązał ich do przedstawienia inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej wykonanych robót i ich wpływu na stan techniczny budynku oraz opinii kominiarskiej. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. na podstawie art. 105 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych z uwagi na fakt, iż w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia nie została wydana decyzja, natomiast wykonane roboty budowlane nie zagrażały bezpieczeństwu ludzi lub mienia i były wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez J. L., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 500/06 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a ponadto postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. W ocenie Sądu, uchybienie przez organ terminowi wskazanemu w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nie pozbawiało go możności i powinności stosowania środków przewidzianych w art. 51 w odniesieniu do robót wykonanych, czyli na podstawie art. 51 ust. 7 tej ustawy. Uprzedzając dalsze rozstrzygnięcia, Sąd zasygnalizował, że ewentualne wykonanie nałożonego obowiązku będzie wymagało sprawdzenia (art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego), zaś istotne znaczenie ma dokonanie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych (art. 51 ust. 6), czego organy zaniechały. Rozpoznając ponownie sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 27 września 2007 r. wizję w lokalu mieszkalnym nr 1 przy ul. [...] w trakcie, której stwierdził, że roboty budowlane są zakończone. Obecna na wizji L. B. okazała wydane przez Starostwo Powiatowe w Jeleniej Górze zaświadczenia z dnia 11 sierpnia 2006 r. w przedmiocie braku wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na remoncie stropu, nadproży, ścian w budynku przy ul. [...] oraz z dnia 24 września 2007 r. dotyczące braku sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na montażu płyt regipsowych na stelażu metalowym w tym samym lokalu. Kolejno uchylanymi przez organ odwoławczy, organ I instancji decyzjami z dnia [...] listopada 2007 r. oraz z dnia [...] października 2008 r. umarzał postępowanie administracyjne. Uwzględniając zaś wskazania organu odwoławczego dotyczące braku odniesienia do zasad sztuki budowlanej oraz przepisów o warunkach technicznych, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. wezwał inwestorów do uzupełnienia ekspertyzy wykonanych robót w odniesieniu do zasad sztuki budowlanej oraz przepisów o warunkach technicznych i innych norm regulujących sposób wykonania robót zgodnie z prawem. Wykonując ten obowiązek, inwestorzy przedstawili ekspertyzę techniczno- konstrukcyjną, dotyczącą prac remontowych w zakresie zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami o warunkach technicznych, jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) umorzył postępowanie. Zdaniem organu I instancji postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonych przez K. i M. B. robót budowlanych związanych z remontem kapitalnym lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul. [...] należało uznać za bezprzedmiotowe, gdyż zostały one wykonane legalnie na podstawie skutecznych zgłoszeń, a prowadzenie postępowania na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego jest bezprzedmiotowe, ponieważ roboty budowlane są zakończone i zostały wykonane prawidłowo. Rozpoznając odwołanie J. L., Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o braku konieczności wydania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności, które ewentualnie można nakazać w sprawie zostały już dobrowolnie wykonane, bądź nie ma potrzeby ich wykonywania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym. W odniesieniu do podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących nieszczelności kominkowego ogrzewacza wody c. o. z płaszczem wodnym, organ II instancji wskazał, że odbiór kominiarski z dnia 19 stycznia 2006 r. potwierdził prawidłowość zamontowania i uszczelnienia przewodu kominowego nr 1 wkładem żaroodpornym, co świadczy o poprawności wykonania centralnego ogrzewania kominkowego. Odnosząc się do kwestii prawidłowości funkcjonowania instalacji ogrzewania kominkowego i występujących w ocenie autorki odwołania "wyziewów" z tej instalacji, organ odwoławczy stwierdził, że stanowią one inny przedmiot postępowania i jako taki mogą być zbadane przez organ jedynie w toku odrębnego postępowania. We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję J. i M. L. wskazali na nieuwzględnienie w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając powyższą skargę, uznał ją za uzasadnioną z przyczyn, które uwzględnił nie będąc związany zarzutami skargi. W świetle przedstawionego stanu prawnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie mogły zdaniem Sądu się ostać, ponieważ zostały wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 7 Prawa budowlanego. Wskazując na przedmiot sprawy - wykonywanie robót budowlanych związanych z remontem kapitalnym lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku mieszkalnym w J. przy ul. [...], Sąd podkreślił, że okoliczność ta została nie tylko potwierdzona w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 14 grudnia 2005 r., ale także sami inwestorzy przyznali, że poczynając od dnia 9 listopada 2005 r., wykonali prace budowlane, polegające na remoncie okładzin ściennych i sufitowych w pokoju oraz wykonaniu ogrzewania kominkowego. Sąd wskazał na to, iż rozpoznając sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, iż roboty budowlane związane z remontem kapitalnym lokalu mieszkalnego zostały wykonane legalnie na podstawie dokonanych w Starostwie Powiatowym w Jeleniej Górze skutecznych zgłoszeń. Tymczasem okazane przez inwestora w dniu 27 września 2007 r. zaświadczenia w przedmiocie braku sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych pochodziły odpowiednio z dnia 11 sierpnia 2006 r. oraz z dnia 24 września 2007 r. Potwierdzony w tych zaświadczeniach fakt dokonania zgłoszeń dotyczył zamiaru przystąpienia do robót polegających na remoncie stropu, nadproży oraz ścian, a także na montażu płyt regipsowych na stelażu metalowym. Bezsprzecznie, zatem zdaniem Sądu przedłożone przez inwestora zaświadczenia zostały wydane już po wszczęciu w 2005 r. postępowania w niniejszej sprawie. Oznacza to, że albo, co sugeruje uzasadnienie decyzji organu I instancji, zgłoszenia dotyczą robót budowlanych objętych postępowaniem wszczętym w roku 2005, co prowadziłoby do wniosku, że zostały dokonane post factum - po przeprowadzeniu objętych nimi prac budowlanych albo też wykazane w zgłoszeniach roboty są innymi robotami od tych przeprowadzonych w 2005 r. Jedno nie budziło wątpliwości Sądu, że bez względu na przyjęcie prawdziwości pierwszego, jak i drugiego wariantu, w przypadku wystąpienia któregokolwiek z nich, organ nadzoru budowlanego nie mógł wydać decyzji o umorzeniu postępowania. Decyzja ta, bez szczegółowych ustaleń w zakresie robót zgłoszonych do wykonania i wykonanych przed zgłoszeniem musi być uznana, co najmniej za przedwczesną. Wskazując na obowiązujący system reglamentacji wykonywania robót budowlanych oparty na pozwoleniu na budowę oraz zgłoszeniu, Sąd uznał za naruszającą podstawowe założenia tego systemu sytuację, w której środkami reglamentacji robót budowlanych objęte zostają już zrealizowane roboty budowlane. Nie można rozpoczynać robót budowlanych i następnie w ich trakcie albo też dopiero po ich zrealizowaniu występować do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o udzielenie stosowniej zgody. Takie działanie jednoznacznie naruszenia art. 28- 31 Prawa budowlanego. Niedopuszczalnym będzie wydanie wówczas zarówno pozwolenia na budowę, jak i przyjęcie zgłoszenia. W takim przypadku samowolne wykonywanie przez inwestora robót budowlanych w zależności od ich charakteru bezwzględnie sankcjonowane jest przepisami art. 48, 49 b, 50, 51 Prawa budowlanego. Z tych też powodów organ I instancji nie mógł przyjąć, że zrealizowane w 2005 r. roboty budowlane, związane z remontem kapitalnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...], zostały wykonane legalnie na podstawie dokonanych w 2006 i 2007 r. zgłoszeń. Odnosząc się do drugiego z przedstawionych wariantów sugerującego, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane są innymi robotami od tych zrealizowanych w 2005 r., Sąd pierwszej instancji zgodził się, co do zasady ze stanowiskiem nakazującym umorzyć postępowanie legalizacyjne w sytuacji, w której okazałoby się, że inwestor dopełnił przed przystąpieniem do prowadzenia robót budowlanych wymaganych formalności reglamentacyjnych. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, skoro dokonane przez inwestora zawiadomienia dotyczyły robót budowlanych, które miały być wykonane w latach 2006- 2007, a zatem po wszczęciu niniejszego postępowania. Nie można przyjąć, że dotyczyły stwierdzonych w 2005 r. robót budowlanych. W konsekwencji umorzenie postępowania należało także uznać za przedwczesne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wobec naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 7 Prawa budowlanego, a także związanym z nim uchybieniem przepisów postępowania (art. 7 k.p.a.) mających istotny wpływ na wynik sprawy, które doprowadziło do nieuzasadnionego umorzenia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 152 i art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy i treść wyroku, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i li. c p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu pierwszej instancji z istniejącymi dowodami i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji zarzucenie skarżącemu organowi jego zastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy (prawidłowość wykonanych robót pod względem techniczno- budowlanym) nie pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 2. naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż pomimo wykonanych samowolnie robót budowlanych w całości poprawnie i zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi, a tym samym osiągnięcia zakładanego przez ustawodawcę stanu zgodności z prawem, istnieje konieczność kontynuowania postępowania naprawczego w oparciu o ww. regulację materialnoprawną, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji doszedł do nieuzasadnionego przekonania, że organy orzekające w niniejszej sprawie, uznały za jedyną przesłankę umorzenia postępowania administracyjnego okoliczność dokonania przez inwestorów post factum zgłoszenia zrealizowanych wcześniej samowolnie robót budowlanych. Tymczasem rzeczywistą przesłanką umorzenia postępowania w sprawie było bezsporne ustalenie (poparte wyczerpującym materiałem dowodowym), że wykonane przez inwestorów samowolne roboty budowlane są poprawne pod względem technicznym i nie ma potrzeby nakładania na strony jakichkolwiek czynności naprawczych w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem stan zgodności z prawem został już osiągnięty. Jak zauważył organ, stanowisko o skuteczności zgłoszenia post factum legło u podstaw wydania decyzji organu I instancji, jednak umknęło Sądowi pierwszej instancji to, że pogląd ten nie został podzielony przez organ odwoławczy, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W badanej sprawie zgromadzono wyczerpujący materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynikało, że nie było potrzeby zobowiązywania inwestorów do realizacji żadnych czynności naprawczych. Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął przy tym powoływaną w uzasadnieniu decyzji uzupełnioną ekspertyzę techniczną z dnia 24 sierpnia 2009 r., czy dokument odbioru kominiarskiego z dnia 19 stycznia 2006 r. Zdaniem organu rozważania Sądu pierwszej instancji dotyczące obowiązku kontynuacji postępowania naprawczego z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego są nietrafione wobec bezspornego ustalenia (zwłaszcza przez organ odwoławczy) faktu wykonania samowolnych robót w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zauważyć należało, iż podstawową okolicznością eksponowaną we wniesionej przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kasacji, do której nawiązują podniesione w niej zarzuty, pozostawał brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do uzasadnienia organu odwoławczego i przedstawionych tam przyczyn podjętego rozstrzygnięcia, odmiennych od tych, które organ I instancji przyjął za podstawę swojej decyzji. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji dokonując analizy okoliczności sprawy, zakwestionował stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji, wskazując, co nie budziło również sprzeciwu skarżącego organu, że umorzenie postępowania na podstawie dokonanych przez inwestora zgłoszeń było przedwczesne. Sąd pierwszej instancji natomiast nie zakwestionował, co istotne ani ustaleń, ani wniosków zawartych w decyzji kontrolowanej wydanej przez organ odwoławczy, a te nie były tożsame z poglądami wyrażonymi w decyzji organu I instancji. Sytuacja taka słusznie budziła sprzeciw ze strony wnoszącego skargę kasacyjną organu, skoro kontrola sądowoadministracyjna w pierwszej kolejności winna dotyczyć zaskarżonego rozstrzygnięcia. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala przyjąć, że organ ten uznał bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania, wskazując na przedstawioną w toku postępowania przez inwestora uzupełniającą ekspertyzę autorstwa T. M., przedłożoną organowi w dniu 24 sierpnia 2009 r., a w której szczegółowo opisując zakres wykonanych prac budowlanych, stwierdzono ich prawidłowość, w tym zgodność z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie stwierdzono, że roboty te stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa budynku. Organ odwoławczy również w odniesieniu do argumentacji zgłaszanej przez stronę odwołującą wskazał na odbiór kominiarski z dnia 19 stycznia 2006 r. oraz na niemożność badania w przedmiotowym postępowaniu kwestii "wyziewów" pochodzących z instalacji ogrzewania kominkowego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w kasacji konieczności umorzenia postępowania, stwierdzić trzeba, że analizując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stany faktyczne, jakie mogą wystąpić na tle art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, organ trafnie przyjął, że w sytuacji gdy wszystkie czynności, jakie można ewentualnie nakazać w sprawie zostały już wykonane lub gdy nie ma potrzeby ich wykonania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno- budowlanym, prowadzone postępowanie należy umorzyć. Równie zasadnie przyjął organ, powołując się na ww. ekspertyzy, że taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić przy tym trzeba, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, czy opinii, które by pozwalały na ich skuteczne zakwestionowanie. W tej sytuacji za zasadne uznać należało postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 105 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy, pozwalał na umorzenie postępowania wobec braku przesłanek do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nie można przy tym podzielić wątpliwości skarżących zawartych w skardze, a dotyczących niezgodności działań organów administracyjnych z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2007 r. W wyroku tym, odnośnie wskazań, co do dalszego postępowania, Sąd nakazał organom ustalić "w oparciu o ekspertyzę nie nasuwającą zastrzeżeń pod względem wszechstronności i szczegółowości oraz odnoszącą się konkretnie do udokumentowanych zarzutów skarżącej (potwierdzonych dołączoną przez nią ekspertyzą), czy wykonane roboty wymagają poprawienia, czy też ich stan jest zgodny z prawem". Uprzedzając dalsze rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji zasygnalizował, że "wykonanie nałożonego ewentualnie obowiązku będzie wymagało sprawdzenia (art. 51 ust. 3), zaś istotne znaczenie ma dokonanie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych (art. 51 ust. 6), czego organy zaniechały". W wyniku wydania w toku ponownego rozpoznania sprawy w dniu [...] czerwca 2009 r. postanowienia nakazującego inwestorom uzupełnienie ekspertyzy robót budowlanych, została przedstawiona organowi, wypełniające powyższe warunki ekspertyza techniczno- budowlana, stwierdzająca zgodność z prawem wykonanych robót budowlanych, a więc wykluczająca konieczność wydania dalszych rozstrzygnięć, w tym z art. 51 ust. 3, a także art. 51 ust. 6 Prawa budowlanego. Oznacza to, iż organy wykonały zalecenia zawarte w ww. wyroku. Końcowo, stwierdzić również trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepubl.). Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207§ 2 tej ustawy.