II SA/Ol 1214/12

Dnia 20 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 roku skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Mikołajkach z dnia 30 marca 2012 roku nr XVII/194/2012 w sprawie uchwalenia gminnego programu zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy Mikołajki 1/ stwierdza nieważność uchwały nr XVII/194/2012 Rady Miejskiej w Mikołajkach z dnia 30 marca 2012 roku w sprawie uchwalenia gminnego programu zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy Mikołajki; 2/ orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że uchwałą Nr XVII/194/2012 z dnia 30 marca 2012r. Rada Miejska w Mikołajkach – powołując art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 11a ustawy o ochronie zwierząt, przyjęła "Gminny Program zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy Mikołajki", który stanowił załącznik do tej uchwały. Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której organ nadzoru zażądał stwierdzenia nieważności § 5 ust. 1 załącznika do tej uchwały wskazując na jego sprzeczność z art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Podał przy tym, że w kwestionowanym przepisie organ uchwałodawczy gminy, wbrew regulacji ustawowej, nie wskazał konkretnego gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, odsyłając w tym zakresie do stosownych umów zawieranych przez gminę z właścicielem gospodarstwa. W ocenie organu nadzoru, przyjęcie takiej regulacji, z jednej strony nie wypełnia delegacji ustawowej zawartej w art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, z drugiej zaś wykracza poza granice ustawowego upoważnienia, wskazując warianty umów, jakie mogą być zawarte z właścicielami gospodarstwa rolnego, ingerując tym samym w kompetencje organu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Mikołajkach uznała skargę za zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.), uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru, a po tym terminie sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej przez organ nadzoru. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała jest przede wszystkim sprzeczna z art. 11a ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity Dz. U. z 2003r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.), w świetle którego program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Tymczasem w rozdziale 8, załącznika do zaskarżonej uchwały, zatytułowanym "Finansowanie programu zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta i gminy Mikołajki", Rada Miejska wskazała jedynie źródła finansowania realizacji programu, podając, że: 1) "program realizowany będzie za środków finansowych zapisanych w budżecie na rok 2012 w kwocie 109 872 zł. (rozdz. 90095 par. 4300), 2) Rada Miejska w Mikołajkach uchwalając wysokość podatku od posiadania psa zapewniać będzie mechanizmy finansowe zachęcające mieszkańców gminy do sterylizacji i kastracji zwierząt oraz adopcji zwierząt bezdomnych z terenu gminy". W podanej regulacji w żaden sposób nie ustalono natomiast sposobów wydatkowania tych środków, a zatem nie wyczerpano zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez radę gminy w art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do kwestionowanego przez organ nadzoru § 5 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, w świetle którego wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla bezdomnych zwierząt gospodarskich następuje na podstawie umowy zawartej przez gminę z właścicielem gospodarstwa. Zakres umowy określi gotowość zapewnienia opieki zwierzętom bezdomnym gospodarskim lub będzie dotyczył indywidualnych przypadków przekazania zwierząt. Jak słusznie podniósł organ nadzoru, wskazana regulacja nie wypełnia delegacji ustawowej zawartej w art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt. W świetle bowiem tego przepisu ustawy, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje między innymi wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Wykładnia gramatyczna tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w kontrolowanej uchwale Rada Miejska zobowiązana była do podania konkretnego podmiotu realizującego to zadanie, czego jednak nie uczyniła (por. wyrok WSA w Lublinie z 27.09.2012r., II SA/Lu 591/12 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11.07.2012r., II SA/Go 487/12, orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Mimo zasadności zarzutu organu nadzoru nie zachodziła jednak podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały jedynie w części, gdyż regulacje programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, tak co do jego zakresu i podmiotów realizujących określone w nim zadania, jak i co do sposobu wydatkowania środków finansowych przeznaczonych na jego realizację, są regulacjami wzajemnie uwarunkowanymi, które powinny być kompleksowe i spójne. Stąd konieczne było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały podjęto stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.