II SA/Ol 1266/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 6 października 2016 r. strona skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem bez zezwolenia gier hazardowych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że mając na uwadze wysokość zobowiązania, nałożonego decyzją wymiarową, w kwocie przekraczającej jeden milion zł., natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W ocenie strony skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, albowiem funkcjonując trwale na rynku i w sposób bieżący oraz terminowo odprowadza miesięcznie znaczne kwoty należności publiczno-prawnych, nie posiadając żadnych zaległości z tych tytułów. Zaprzestanie natomiast działalności przez Spółkę, skutkujące brakiem możliwości pozyskania środków na regulowanie jej bieżących zobowiązań, prowadzić będzie do upadłości podmiotu i trwałego wyeliminowania jednego z kilku legalnie działających podmiotów, w tym jednego z sześciu dysponujących zezwoleniem na przyjmowanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. Upadłość spowoduje z kolei zaprzestanie odprowadzania do budżetu należności publicznoprawnych z tytułu podatków oraz innych zobowiązań, w tym związanych z systemem ubezpieczeń społecznych, które stanowią znaczącą wartość. Strona skarżąca podniosła nadto, że rocznie odprowadza do budżetu państwa przeszło 30.000.000,00 zł w podatkach. Podkreśliła, że w wyniku przerwy w działalności, spowodowanej cofnięciem jej w 2012 r. zezwoleń na prowadzenie działalności hazardowej trwającej od 24 września 2012 r. do 20 grudnia 2012 r. straciła część rynku usług oraz swoich klientów, którzy odeszli do innych podmiotów, oferujących zakłady bukmacherskie, natomiast utrzymanie sieci punktów sprzedaży oraz zatrudnionych w niej osób, skonsumowało wszelkie rezerwy finansowe spółki, obejmujące również, odzyskany z lat ubiegłych podatek od towarów i usług w wysokości 7.900.000, 00 zł. Przybliżając dalej swoją sytuację finansową strona skarżąca oświadczyła, że 2013 rok zakończył się stratą bilansową w wysokości 11.761.125,55 zł pomimo skapitalizowania Spółki poprzez podwyższenie kapitału z 8.000.000,00 zł do 14.700.000,00 zł, która to operacja miała dać odczuwalne skutki w roku 2014, co jednakże nie nastąpiło z racji na niemożność pozyskiwania finansowania zewnętrznego w postaci kredytów, właśnie ze względu na trwające postępowania w sprawie kar pieniężnych. W 2014 r. nastąpił wzrost przychodu z podstawowej działalności w stosunku do roku 2013 r. o 3,5 %. Jednakże wzrosła również wypłacalność wygranych. Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca podkreśliła, że wykonanie decyzji, zważywszy na wysokość nałożonego na nią obowiązku, nie tylko wyrządzi znaczną szkodę ale wręcz spowoduje konieczność rozpoczęcia procesu upadłościowego, powodując trudne do odwrócenia zarówno skutki prawne jak i ekonomiczne. Wprawdzie – jak dalej podniosła Spółka - w większości przypadków uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne, jednakże kwota 1.101.219,00 zł. jest obiektywnie wartością tak wielką, iż ściągnięcie jej, spowoduje trwałą jej niewypłacalność. Na poparcie w/w twierdzeń strona skarżąca złożyła sprawozdanie finansowe za rok 2015. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób: "Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA). Analizując przedstawione we wniosku argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie stronie została wymierzona kara pieniężna w wysokości 1.101.219,00 zł. Nałożony na stronę skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach niniejszej sprawy, w połączeniu z obecną sytuacją finansową Spółki, spowoduje trwałą jej niewypłacalność oraz konieczność rozpoczęcia procesu upadłościowego, powodując tym samy trudne do odwrócenia skutki prawne i ekonomiczne. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.