II SA/Ol 1362/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. E. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 16 października 2013r. Starosta uznał B. E. za osobę bezrobotną z dniem 4 października 2013r. i przyznał jej od dnia 12 października 2013r. prawo do zasiłku – na okres trzech pierwszych miesięcy w wysokości 658,90 brutto oraz od dnia 12 stycznia 2014r. – na okres kolejnych dziewięciu miesięcy w wysokości 517,40 zł brutto. Z przedłożonego przez stronę świadectwa pracy z Urzędu Gminy wynikało, że wnioskodawczyni była tam zatrudniona do 30 września 2013r. Stosunek pracy został rozwiązany na podstawie oświadczenia pracodawcy z zachowaniem okresu wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy). W dniu 8 lipca 2014r. B. E. przedłożyła w PUP wyrok Sądu Rejonowego IV Wydział Pracy z dnia 4 lutego 2014r, sygn. akt IV P 131/14, który orzekł o przywróceniu jej do pracy w Urzędzie Gminy na warunkach pracy i płacy sprzed rozwiązania umowy o pracę oraz zasądził na jej rzecz kwotę 8.563,62zł brutto tytułem wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, pod warunkiem podjęcia pracy u pozwanego. Strona udokumentowała też, że na skutek wyroku Sądu Okręgowego z dnia 11 czerwca 2014r., oddalającego apelację pracodawcy od wyroku sądu I instancji, podjęła pracę z dniem 12 czerwca 2014r. W związku z powyższym, decyzją z dnia "[...]" Starosta orzekł o utracie przez B. E. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 października 2013r. i utracie prawa do zasiłku od dnia 12 października 2013r. z powodu podjęcia pracy. Następnie, pismem z dnia 8 sierpnia 2014r. Powiatowy Urząd Pracy zawiadomił B. E. o konieczności zwrotu zasiłku dla bezrobotnych za okres od 12 października 2013r. do 30 czerwca 2014r. Wskazano na treść art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej jako: "ustawa". W odpowiedzi, pismem z dnia 25 sierpnia 2014r. strona zakwestionowała powyższe roszczenie. Wskazała, że Sąd Rejonowy zasądził wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy pomniejszone o kwotę otrzymanych zasiłków dla bezrobotnych. Podkreśliła, że nie otrzymała pełnego wynagrodzenia, tylko część pomniejszoną o zasiłek dla bezrobotnych, wypłacony od października 2013r. do 4 lutego 2014r. Pismem z dnia 10 września 2014r. Urząd Gminy potwierdził, że na mocy wskazanego wyroku Sądu Rejonowego B.a E. otrzymała w dniu 13 czerwca 2014r. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w kwocie 8.563,62 zł za okres od 1 października 2013r. do 4 lutego 2014r. Wyjaśniono, że ustalając powyższe wynagrodzenie Sąd Rejonowy odliczył od wynagrodzenia za pracę otrzymaną przez stronę kwotę zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, działając z upoważnienia Starosty, orzekł o konieczności zwrotu przez B. E. nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 12 października 2013r. do 4 lutego 2014r. w kwocie 2.394,60 zł brutto. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 76 ust. 2 pkt 5 cytowanej ustawy. W uzasadnieniu organ przytoczył stan faktyczny sprawy oraz treść powołanego art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy, konkludując, że zasiłek pobrany za okres od 12 października 2013r. do 4 lutego 2014r. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi. Organ zauważył, że Sąd Rejonowy odliczając od zasądzonego wynagrodzenia kwotę zasiłku dla bezrobotnych, nie podał za jaki okres i w jakiej wysokości kwota ta została odliczona, a także nie wskazał kto winien ją zwrócić PUP. Organ podniósł, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawierają przepisu uzależniającego zwrot nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego od wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i nie zawierają żadnych podstaw dla analizowania tej kwestii. Postępowanie dotyczące zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych jest postępowaniem administracyjnym, a sprawa w zakresie przywrócenia do pracy postępowaniem cywilnym. W związku z tym orzeczono jak w sentencji. W odwołaniu od tej decyzji B. E. podniosła zarzuty przeciwko decyzji z dnia "[...]" o utracie statusu bezrobotnego z dniem 4 października 2013r. i prawa do zasiłku. Wskazała, że bezspornie w okresie tym była osobą bezrobotną. Stwierdziła, że na skutek tej decyzji w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne decyzje, tj. decyzja uznająca ją za bezrobotną i decyzja ustalająca, że w tym samym okresie nie jest osobą bezrobotną. W takim stanie rzeczy, zdaniem odwołującej oraz mając na uwadze wyrok Sądu, PUP powinien wystąpić do pracodawcy o zwrot pobranych przez nią zasiłków dla bezrobotnych. Zdaniem strony, w takim układzie roszczenie PUP byłoby jak najbardziej zasadne, gdyż Sąd już z góry pomniejszył kwotę wypłaconego jej wynagrodzenia o pobrane zasiłki dla bezrobotnych. Do odwołania strona załączyła wyrok Sądu Okręgowego z dnia 11 czerwca 2014r., sygn. akt III Pa 20/14, oddalający apelację pracodawcy od wskazanego wyroku Sądu Rejonowego. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją z dnia ‘[...]", nr "[...]" Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że z akt postępowania wynika, że odwołującej wypłacano zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia 12 października 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. Wyrokiem sądu pracy przywrócono stronę do pracy. W związku z tym wyrokiem pracodawca wypłacił jej wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy od dnia 1 października 2013 r. do 4 lutego 2014 r. Organ stwierdził, że skoro za okres, w którym odwołująca otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych wypłacono, w związku z wyrokiem sądowym, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, uznać należy, iż wypełniły się przesłanki zawarte w art. 76 ust. 2 pkt 5 omawianej ustawy. Tym samym zasiłek wypłacony stronie w okresie od dnia 12 października 2013 r. do 4 lutego 2014 r. jest świadczeniem pobranym nienależnie. Organ II instancji potwierdził, że zgodnie z nakazem zawartym w art. 76 ust. 1 ustawy, B. E. jest zobowiązana do zwrotu tego nienależnie pobranego świadczenia. Odnosząc się do odliczenia od zasądzonego wynagrodzenia kwoty zasiłku dla bezrobotnych, organ odwoławczy wskazał, że organ zatrudnienia jest związany wyrokiem sądu jedynie w zakresie stosunku pracy. Kwestia zasiłku dla bezrobotnych nie podlega kognicji sądu pracy. Wyjaśniono, że zagadnienie to należy do spraw administracyjnych, które rozstrzygane mogą być przed sądem administracyjnym. Poinformowano też stronę, że rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy dostrzegł, iż decyzja organu I instancji z dnia "[...]" jest dotknięta wadą powodującą konieczność wycofania jej z obrotu prawnego, bowiem orzeczenie w niej zawarte wyklucza się z orzeczeniem zawartym w decyzji z dnia "[...]" r., co jest niedopuszczalne z punktu widzenia zasad prawa. Wskazano, że w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Wojewoda przeprowadzi odrębne postępowanie. Zaznaczono, że wadliwość decyzji pozostaje bez wpływu na konieczność żądania zwrotu nienależnie pobranego zasiłku. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie B. E. wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła organowi I instancji błędną wykładnię art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Podniosła, że w przepisie tym jest mowa o "wypłacie wynagrodzenia", natomiast skarżąca nie otrzymała wynagrodzenia, ale tylko jego część, a to nie jest tożsame. Wskazała, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 4 lutego 2014 r. została przywrócona do pracy i tymże wyrokiem nakazano pracodawcy wypłatę za okres pozostawania bez pracy wynagrodzenia, które, jak zaznaczyła, należy rozumieć jako wynagrodzenie za czas niemożności świadczenia pracy u pracodawcy, który dokonał wypowiedzenia niezgodnego z prawem, pomniejszonego o otrzymany zasiłek dla bezrobotnych. Podała, że w tym zakresie Sąd Rejonowy poparł stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2005 r. III PK 70/04 (wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy przysługujące działaczowi związkowemu przywróconemu do pracy może być na podstawie art. 8 k.p. zmniejszone o otrzymaną w tym czasie emeryturę). Podkreśliła, iż nie otrzymała od pracodawcy wynagrodzenia, tylko jego część, czego nie można uznać za wynagrodzenie, które de facto pełni funkcję kompensacyjną, podobnie jak odszkodowanie w prawie cywilnym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 1647.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przez pojęcie "sprawa" należy rozumieć przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3 poz. 104). Z tego powodu przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu może być tylko zaskarżona decyzja z dnia "[...]" w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji. Tym samym Sąd nie może w badanej sprawie weryfikować innych ostatecznych decyzji i wypowiadać się co do ich legalności, gdyż mogły być one lub mogą być przedmiotem odrębnego postępowania. Jedynym kryterium kontroli, co podkreślić należy, jest zgodność zaskarżonej decyzji z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (ustaw, rozporządzeń), mającymi w sprawie zastosowanie. Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych skarżąca uzyskała na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie ze zdaniem wstępnym tego unormowania (w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 maja 2014r.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75. Stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 4 ustawy bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5. Ustęp zaś 1 punkt 4 i 5 art. 75 przewiduje, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej (pkt 4), otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę (pkt 5). W myśl zaś art. 76 ust. 2 pkt 5 za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Stwierdzić należy jednocześnie, że w żadnym z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustawodawca nie wyjaśnił znaczenia sformułowania "wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy", jak też pojęcia "odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia", nie zdefiniował również pojęcia "odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę". Uznać należy, że był to celowy i świadomy zabieg ustawodawcy, który nie tylko na gruncie omawianej ustawy o promocji zatrudnienia dokonał rozróżnienia sposobów rozwiązania umów o pracę zgodnie z ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1502), dalej jako: "k.p", ale także powiązał prawo do zasiłku dla bezrobotnych ze świadczeniami przysługującymi pracownikom w razie wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę (art. 47 i 471 w zw. z art. 45 § 1 k. p.) i wadliwego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia ( art. 57 i 58 w zw. z 56 § 1 k.p.). Ustawa o promocji zatrudnienia, poprzez uwzględnienie zdarzeń prawnych powstałych na gruncie k.p., wyraźnie koresponduje z kodeksem pracy, który nie tylko określa sposoby rozwiązania stosunków pracy, ale także reguluje kwestię dotyczące uprawnień pracownika zarówno w razie niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia, jak i niezgodnego bądź nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Tym samym, zgodnie z wykładnią systemową, zakres zastosowania art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia należy ustalać w oparciu o właściwe regulacje kodeksu pracy korespondujące z tym przepisem. Wyjaśnić należy, że wykładnia systemowa polega na ustaleniu znaczenia przepisów prawnych ze względu na ich lokalizację w strukturze źródeł prawa oraz powiązanie, jakie występuje pomiędzy rozmaitymi aktami normatywnymi. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że system prawa jest pewną zorganizowaną całością, spajaną zarówno wspólnymi wartościami, jak i racjami logicznymi (B. Brzeziński, Wstęp do nauki prawa podatkowego, Toruń 2003, s. 201). Znaczenia konkretnego przepisu prawnego nie można dochodzić w oderwaniu od innych przepisów zawartych w określonym akcie prawnym (wykładnia systemowa wewnętrzna), a także w innych aktach prawnych należących do danej gałęzi prawa lub całego porządku prawnego (wykładnia systemowa zewnętrzna). W rozpatrywanym przypadku skarżąca została przywrócona do pracy na podstawie art. 45 § 1 k.p.. Przepis ten stanowi, że w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Stosownie do art. 47 k.p. pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem-ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. W przypadku skarżącej sąd pracy ustalił, że jest ona chronionym członkiem związków zawodowych w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych i przysługuje jej wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy. Przy czym wynagrodzenie to przysługuje (roszczenie powstaje) dopiero w razie podjęcia pracy w wyniku przywrócenia do pracy, a ściślej mówiąc, w razie zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia pracy w terminie 7 dni od przywrócenia do pracy (art. 48 § 1 k. p.). W wyroku z dnia 19 lipca 2005r., sygn. akt. II PK 389/04, OSNP 2006, nr 11-12, poz. 174, na który powołał się też sąd pracy, Sądu Najwyższy wyjaśnił, że w momencie wydania przez sąd pierwszej instancji wyroku przywracającego do pracy (art. 316 k.p.c.) roszczenie to jest jeszcze niewymagalne (nie istnieje), a jego powstanie uzależnione jest od zdarzenia przyszłego i niepewnego (podjęcia pracy), czyli od warunku. Sąd ten wskazał na treść art. 786 § 2 k.p.c. Przepis ten stanowi, że jeżeli obowiązek wypłaty wynagrodzenia zasądzonego w orzeczeniu przywracającym do pracy lub ustalonego w ugodzie jest uzależniony od podjęcia przez pracownika pracy, klauzulę wykonalności w części dotyczącej tego wynagrodzenia nadaje się po stwierdzeniu, że pracownik podjął pracę. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał, że możliwe jest zasądzenie takiego niewymagalnego jeszcze roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy pod warunkiem podjęcia pracy po przywróceniu do niej. Dalej Sąd Najwyższy skonstatował, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy powinno odpowiadać (być obliczone) wynagrodzeniu za pracę, jakie otrzymywałby pracownik, gdyby w tym czasie pracował. Nie jest to świadczenie płatne okresowo (w terminach, w jakich wypłaca się wynagrodzenie za pracę), lecz świadczenie jednorazowe. Zaznaczono, że Sąd w zakresie tego roszczenia nie może uwzględniać ewentualnego pozostawania bez pracy po wydaniu wyroku (art. 316 k.p.c.), gdyż pracownik może być przywrócony do pracy (podjąć pracę) bezpośrednio po wydaniu wyroku, nawet nieprawomocnego. Oznacza to, że w przypadku pracowników szczególnie chronionych chodzi tutaj o wynagrodzenie jakie pracownik otrzymałby w okresie od rozwiązania umowy o pracę do dnia wyroku. Odnosząc powyższe do sytuacji skarżącej, wskazać należy, że strona podjęła ponownie pracę w dniu 12 czerwca 2014r. w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 11 czerwca 2014r., oddalającego apelację pracodawcy. Tym samym z dniem 12 czerwca 2014r. wymagalne stało się zasądzone jej do dnia 4 lutego 2014r. przez sąd pracy I instancji wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Pracodawca potwierdził, że wynagrodzenie zostało skarżącej wypłacone od dni 1 października 2013r. do 4 lutego 2014r. Do tej tylko więc daty można żądać od skarżącej zwrotu wypłaconego jej zasiłku dla bezrobotnych. Jest to bowiem okres za który wypłacono dotychczas skarżącej wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Zauważyć należy, że w świetle art. 76 ust. 2 pkt 5 cytowanej ustawy zasiłek wypłacony za okres, za który następnie wypłacono stronie, w związku z orzeczeniem sądu, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy podlega bezwarunkowo zwrotowi do urzędu pracy. Wyjaśnienia tylko wymaga za jaki okres wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. W konsekwencji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje sygnalizowana przez skarżącą kwestia wysokości zasądzonego jej, a następnie wypłaconego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Roszczenie to jest roszczeniem ze stosunku pracy, a więc sprawa, w której jest ono dochodzone jest sprawą ze stosunku pracy w rozumieniu art. 476 § 1 k.p.c., czyli sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c. Dla dochodzenia zatem ewentualnej różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym a wypłaconym, zwłaszcza po zwrocie kwoty nienależnie pobranego zasiłku, co postawi skarżącą w nowej sytuacji faktycznej, otwarta jest droga procesu cywilnego (art. 2 § 1 k.p.c.). Dlatego ani orzekające w sprawie organy administracji publicznej, które obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego), ani sąd administracyjny, który uprawniony jest jedynie do kontroli legalności działania tych organów w zakresie wskazanym powyżej, nie mogły uwzględnić, że kwota wypłaconego skarżącej za podany okres zasiłku dla bezrobotnych została jej potrącona z wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. W myśl art. 76 ust. 1 obowiązek zwrotu zasiłku obciąża jedynie osobę, która pobrała nienależne świadczenie. Tym samym organ zatrudnienia nie ma podstaw dochodzenia zwrotu wypłaconego zasiłku od innego podmiotu. Zważyć też należy, że wobec faktu wypłacenia skarżącej wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, organ I instancji nie mógł odstąpić od dochodzenia zwrotu pobranych w takiej sytuacji nienależnie przez stronę zasiłków dla bezrobotnych, gdyż zgodnie z kolei z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, wydawanie decyzji o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy, należy do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy. Decyzja taka ma charakter związany, przy wydaniu której przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie. Przywołane przez organy przepisy ustawowe (art. 76 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia) nakazują organom wydawanie decyzji o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia pobranego w sytuacjach wskazanych w ustawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.