II SA/Ol 138/23

Dnia 30 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2023 roku sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę. Decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 19 września 2022 r. Wójt [...] (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), na wniosek [...] Sp. z o.o., ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce [...]. Wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji, zasady zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, inne warunki i zalecenia określone zostały w załącznikach nr 1 i nr 2 do decyzji. W uzasadnieniu stwierdził m.in., że w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji występują grunty zabudowane zabudową mieszkaniową jednorodzinną, grunty rolne niezabudowane oraz drogi. Wskazał, że mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 z późn. zm.), gdyż część terenu objętego wnioskiem położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Stwierdził, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz jest inwestycją telekomunikacyjną (inwestycją z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), w stosunku do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 884 z późn. zm.). Podkreślił, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022, poz. 1071). Wójt ocenił, że wszystkie wymagania zostały spełnione. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu A.T. (dalej: "skarżący") stwierdził, że jest właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie ww. działki, dla której ww. decyzją ustalono sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Skarżący oświadczył, że nie zgadza się z tą decyzją. Odwołania złożyli ponadto [...], którzy zakwestionowali prawidłowość ww. decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") decyzją z 30 listopada 2022 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zacytowało treść art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i 1a, art. 52 ust. 3, art. 54 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm., dalej: "u.g.n."). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazało, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. Wywiodło, że z ww. przepisów wynika, że organ obowiązany jest do sporządzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Wobec wyłączenia zawartego w art. 50 ust. 1a u.p.z.p. w przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) organ nie bada spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W konsekwencji dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagane spełnienie szczególnych warunków, jak np. dla ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a warunki i zasady zagospodarowania należy wywodzić z przepisów szczególnych. Kolegium oceniło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Wójt przeprowadził analizę stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla ww. działki, która jest użytkowana rolniczo. Zaznaczyło, że teren objęty wnioskiem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż są to grunty R IVa i ŁVI. Teren położony jest na obszarach objętych formami ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i w tym zakresie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska milcząco uzgodnił projekt decyzji. Kolegium zauważyło, że z art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wynika, że organ ma obowiązek odnieść się w decyzji także do warunków w zakresie ochrony środowiska. Wskazało, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś.o.") wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, w tym decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawodawca wyszedł zatem z założenia, że jeśli przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako wymagające uzyskania decyzji środowiskowej, to ta decyzja powinna zostać wydana przed decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tak aby przy ustalaniu warunków zabudowy czy lokalizowaniu inwestycji celu publicznego, uwzględnić wymagania środowiskowe. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071) instalacje radiokomunikacyjne zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego przedsięwzięcie nie wymaga decyzji środowiskowej. W tej sytuacji wniosek inwestora musiał zostać pozytywnie rozstrzygnięty, gdyż nie ma przepisu, który wprost wyłączałby możliwość zlokalizowania ww. zamierzenia na terenie objętym wnioskiem. Kolegium zaznaczyło, że w toku postępowania uzyskano wymagane przepisami uzgodnienia. Wyjaśniło ponadto, że brak zgody odwołujących się na realizację planowanego przedsięwzięcia nie może zostać uwzględniony w toku postępowania, bo przepisy obowiązującego prawa nie uzależniają wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela terenu, którego decyzja dotyczy ani zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Przepisy nie przewidują także, aby w toku postępowania istniały podstawy do badania ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na wartość nieruchomości sąsiednich, wobec czego również i ten argument nie mógł być uwzględniony. W zakresie ochrony przyrody projekt decyzji uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co nie pozwala na przyjęcie, że zamierzenie narusza przepisy z zakresu ochrony przyrody. Wskazało także, iż Wójt nic może uwzględniać sprzeciwu mieszkańców, gdyż w tej procedurze nie zezwalają na to przepisy. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na ww. decyzję Kolegium skarżący zarzucił naruszenie: - art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.o. przez błędne uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo zaniechania przeprowadzenia w tym zakresie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji, która pozwoliłaby w obiektywny sposób określić, czy planowane przedsięwzięcie, przy uwzględnieniu wszystkich parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pół elektromagnetycznych oraz sumarycznych mocy ERIP promieniowania izotropowego dla anten telekomunikacyjnych, może zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji pozwoliłoby prawidłowe ustalenie, czy jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dowolną ocenę zgromadzonego w sposób niepełny materiału dowodowego, przez uznanie, że inwestycja stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez jakiejkolwiek kontroli ze strony organów obu instancji co do okoliczności podanych przez inwestora, w tym bez przeprowadzenia dowodu z ww. opinii biegłego, - art. 84 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji w celu ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji czy konieczne było w tym zakresie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy organy administracji publicznej oparły się w tym zakresie wyłącznie na danych przedstawionych przez inwestora, a w niniejszej sprawie wymagane są wiadomości specjalne, związane z określeniem poziomów pól elektromagnetycznych i ich oddziaływania na środowisko, - art. 8 i art. 11 k.p.a. przez działanie Kolegium w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, w drodze błędnego wyjaśnienia skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się ten organ przy jej wydawaniu, z uwagi na brak kompleksowego rozważania zarzutów wyrażonych w odwołaniu, dotyczących zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, - art. 107 § 1 i art. 9 k.p.a. przez brak opisania w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych jej wydania, w szczególności brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy jej wydawaniu i brak rozważenia zarzutów dotyczących zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy, nie zgadzając się jednocześnie na rozpatrzenie skargi w postępowaniu uproszczonym. W uzasadnieniu wywiódł, że mając na względzie powszechnie znany fakt, że stacje bazowe telefonii komórkowej są obiektami, które z uwagi na emitowanie fal elektromagnetycznych, mogą oddziaływać na środowisko, Kolegium powinno przeprowadzić dowód z opinii biegłego, gdyż w tej sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Podkreślił, że Wójt w toku uprzednio prowadzonego postępowania administracyjnego znak WIP.6733.51.2021.IR, z wniosku tego samego inwestora i dotyczącego tej samej działki, powołał biegłego w celu ustalenia faktycznych wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowe przez anteny sektorowe, przeprowadzenia analizy zasięgów pól elektromagnetycznych (PEM) w otoczeniu stacji w zakresie oddziaływania na środowisko oraz poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej. Biegły w grudniu 2021 r. na potrzeby ww. postępowania wydał opinię, w której stwierdził m.in., że "w przedstawionej przez Inwestora dokumentacji przedsięwzięcia istnieją istotne przesłanki świadczące, że zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko". W konsekwencji Wójt na podstawie tej opinii wskazał, że dla planowanej inwestycji może zachodzić konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący wywiódł, że skoro budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z opinią biegłego z grudnia 2021 r. jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, to organy administracji powinny były przeprowadzić dowód z opinii biegłego. Skarżący zarzucił ponadto, że Kolegium w znaczniej mierze ograniczało swoją argumentację do lapidarnych stwierdzeń i w ogóle nie przeanalizowało podnoszonego w odwołaniach argumentu, że uprzednio opinia biegłego została uwzględniona przez Kolegium w ramach postępowania znak SKO.73.129.2022, w którym utrzymano w mocy decyzję o odmowie lokalizacji tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten został uszczegółowiony w art. 50 ust. 1 u.p.z.p., który przewiduje, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Jak wynika z art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 u.g.n.). W sprawie nie jest sporne, że planowane przedsięwzięcie ma cechy celu publicznego, gdyż inwestycja polegająca na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy bowiem wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), co ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak zasadnie podkreślały orzekające w sprawie organy administracji, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Inaczej mówiąc, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; publ. CBOSA). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, publ. CBOSA). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. akt. II SA/Gd 774/20, publ. CBOSA). Skarżący zarzucił, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, to jest z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.o. Wywiódł, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji wymagane było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko to jest błędne. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, o ile jest ona wymagana dla planowanego przedsięwzięcia. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś.o. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w dacie orzekania w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). Na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022, poz. 1071), w § 2 w ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), od 4 czerwca 2022 r., uchylono odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. Wniosek inwestora wpłynął do organu pierwszej instancji 23 czerwca 2022 r. Prawidłowo więc orzekające w sprawie organy obu instancji wyjaśniły, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzje lokalizacyjną rozważana. Zbędne było więc przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji w celu określenia, czy planowane przedsięwzięcie, przy uwzględnieniu wszystkich parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pół elektromagnetycznych oraz sumarycznych mocy ERIP promieniowania izotropowego dla anten telekomunikacyjnych, może zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Wskazana przez skarżącego ww. okoliczność w obowiązującym stanie prawnym nie ma już znaczenia. Zgodnie zaś z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest, że na gruncie obowiązujących wcześniej przepisów organy administracji w innym postępowaniu dotyczącym tożsamej inwestycji oceniły, na podstawie opinii biegłego, że decyzja środowiskowa była konieczna. W świetle zmiany przepisów rozporządzenia kwestia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została rozstrzygnięta prawidłowo. W tym kontekście jako oczywiście bezzasadny należy ocenić wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, na okoliczność czy inwestycja nie wymaga takiej decyzji. Kwestię tę uregulował już bowiem prawodawca. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.o. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a także art. 84 k.p.a. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez Kolegium art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się ten organ przy jej wydawaniu. Przyznać należy, że uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, lecz wyjaśniono w nim najistotniejsze w sprawie kwestie, co nie pozwala na uwzględnienie zarzutu naruszenia ww. przepisów. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem za rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego rozpoznania sprawy.