II SA/Ol 172/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia w sprawie najmu lokalu postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia "[...]" Z. R. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. zażalenie na bezczynność Burmistrza N. M. L. w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych miasta. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w czerwcu 2012 r. otrzymał propozycję najmu lokalu położonego przy ulicy "[...]", jednakże mimo przyjęcia przez niego powyższej oferty, do podpisania umowy nie doszło, gdyż, zdaniem żalącego, sprzeciwił się temu Kierownik Referatu Gospodarowania Mieniem Komunalnym Urzędu Miasta w N.M. L. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W ocenie organu drugiej instancji w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia bezczynności organu w rozumieniu art. 37 kpa, bowiem bezczynność ta ma miejsce wówczas, gdy organ pozostaje w bezczynności w zakresie obowiązku wydania rozstrzygnięcia w określonej prawem formie. W niniejszej sprawie natomiast żądanie skarżącego dotyczy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, które to roszczenie ma charakter cywilny i podlega regułom procedowania określonym w kodeksie postępowania cywilnego. Tym samym, do załatwienia sprawy o zawarcie umowy najmu nie mogą mieć zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem uznać, że Burmistrz N. M. L. jest obowiązany do rozpatrzenia roszczenia Z. R. w formie decyzji administracyjnej czy też postanowienia, a w konsekwencji nie można stwierdzić, iż organ pozostaje w bezczynności co do załatwienia sprawy. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż załatwienie sprawy dotyczącej umowy najmu lokalu, która jest umową cywilnoprawną, może odbyć się na drodze postępowania cywilnego, które poprzez wniesienie stosownego powództwa do sądu powszechnego może zainicjować jedynie osoba zainteresowana. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Z. R., żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie prawa poprzez pozbawienie go możliwości rzetelnego rozpoznania złożonego zażalenia, a także stronniczość w podejmowanych czynnościach. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w świetle art. 35 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, tymczasem nadal nie otrzymał on żadnej odpowiedzi na złożone wcześniej pisma. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., uznając powyższe pismo za skargę na postanowienie Kolegium z dnia "[...]", wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko. Podkreślono, że umowa najmu jest instytucją prawa cywilnego i nie podlega procedurze administracyjnej. Jednocześnie wskazano, iż tryb instancyjny został w niniejszej sprawie wyczerpany, bowiem w myśl art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, zaś art. 37 kpa nie zawiera wskazania, iż postanowienie w sprawie bezczynności organu administracji jest zaskarżalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a) zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zatem kontroli sądu administracyjnego poddane są tylko niektóre postanowienia wydawane przez organy w postępowaniu administracyjnym, a mianowicie postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z akt sprawy wynika, że Z. R. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia "[...]", którym organ uznał wniesione przez wymienionego zażalenie na bezczynność Burmistrza N. M. L. w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych miasta za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, który nie przewiduje wniesienia na nie zażalenia. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Biorąc zaś pod uwagę, że postępowanie wszczęte w trybie art. 37 kpa jest tzw. postępowaniem wpadkowym, zmierzającym do rozstrzygnięcia jedynie kwestii procesowej w toku postępowania głównego, postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w następstwie rozpoznania zażalenia na bezczynność organu nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1264/08, dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń Administracyjnych, http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem na omawiane postanowienie nie służy zażalenie, nie stanowi ono postanowienia kończącego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga na przedmiotowe postanowienie jest niedopuszczalna (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, niepublik.). Na marginesie jedynie należy zwrócić uwagę skarżącemu, iż zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), która nie przewiduje załatwiania spraw przyznawania lokali socjalnych w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2009r., sygn. akt I OSK 415/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z zapisami wskazanej ustawy zarówno odpłatne używanie lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 5 ustawy), jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych (art. 23 ustawy) regulowane są umowami cywilnoprawnymi i wszelkie spory wynikłe na tle zawierania umów, jak również uprawnień do lokalu socjalnego, rozstrzygane są w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Go 68/09, LEX nr 531738). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.