II SA/Ol 174/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Dywity z dnia 30 listopada 2011 r. nr XIV/83/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Ol 919/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę Wojewody Warmińsko-Mazurskiego i stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Dywity z dnia 29 lipca 2010r. Nr XLI/331/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Sąd zgodził się z organem nadzoru, że Wójt Gminy Dywity bezpodstawnie zastosował w przedmiotowej sprawie regulację art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznając za uzgodniony z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad oraz Zarządem Województwa Warmińsko-Mazurskiego projekt miejscowego planu. Organ wykonawczy gminy w sposób nieuprawniony przyjął bowiem, że warunki uzgodnienia zostały nałożone bez podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. W rezultacie Rada Gminy Dywity podjęła zaskarżoną uchwałę, przyjmując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w kształcie pomijającym stanowiska tych organów uzgadniających. Z ustaleń Sądu wynikało, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ostatecznym postanowieniem z dnia 3 lipca 2009r. nie uzgodnił przedłożonego projektu przedmiotowego planu. Postanowienie to zostało zaskarżone przez Wójta Gminy Dywity do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009r. oddalił skargę (IV SA/Wa 1620/09). Następnie Wójt Gminy Dywity pismem z dnia 6 marca 2010r. zwrócił się z wnioskiem o ponowne uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Po jego rozpatrzeniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z dnia 31 marca 2010r., nie uzgodnił przedłożonego projektu planu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. WSA w Olsztynie zważył przy tym, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jednoznacznie wskazał warunki na jakich uzgodnienie może nastąpić podnosząc, że dla potrzeb budowy przebiegu trasy północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna należy przewidzieć rezerwę terenu o szerokości minimum 80 m w liniach rozgraniczających, zgodnie z przebiegiem ustalonym w "Koncepcji programowej budowy obwodnicy Olsztyna w ciągu dróg krajowych nr 16 i 51 – etap studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe". Wskazano również, że z ustaleń planu należy wykreślić zapisy w § 15 ppkt b dla terenu oznaczonego symbolem 1KDL – mówiące o możliwości bezpośredniego skomunikowania planowanej drogi 1KDL z istniejącą dk nr 51. Podniesiono także, że lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej należy przyjąć w odległości nie mniejszej niż 150 m, licząc od linii rozgraniczającej docelowy przebieg trasy obwodnicy i 150 m od linii rozgraniczającej istniejącą dk nr 51. Sąd zauważył ponadto, że odrębnym postanowieniem z dnia 29 marca 2010r. Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego odmówił uzgodnienia projektu planu, postanowienie to zostało uchylone następnie w postępowaniu zażaleniowym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, postanowieniem z dnia 6 września 2010r., przekazującym sprawę uzgodnienia do ponownego rozpatrzenia. Zarząd Województwa wskazywał na potrzebę zabezpieczenia terenu pod przyszłą północno-wschodnią obwodnicę Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51. Reasumując, WSA w Olsztynie stwierdził, że w takim stanie prawnym Wójt Gminy Dywity nie mógł uznać projektu planu miejscowego za uzgodniony, a co za tym idzie Rada Gminy Dywity nie miała podstaw do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wobec prawomocnego postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o nieuzgodnieniu projektu planu miejscowego, niezakończenia procedury uzgodnieniowej z Zarządem Województwa oraz pomimo wskazania przez te organy warunków uzgodnienia i ich podstawy prawnej. Przystępując ponownie do prac nad planem zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd, w dniu 21 stycznia 2011r. Rada Gminy Dywity podjęła uchwałę nr IV/14/11, którą zmieniła załącznik graficzny do uchwały Nr XIII/83/07 z dnia 15 listopada 2007r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż zawężono teren opracowania planu, poprzez oddalenie jego granicy od drogi krajowej nr 51, tj. wyłączenie z ustaleń planu uprzednio uwzględnionego terenu przeznaczonego pod przebudowę pasa drogowego drogi krajowej nr 51 (oznaczonego w unieważnionym planie symbolem KK). Następnie organ wykonawczy gminy opracował projekt planu z pominięciem wskazanego obszaru i uwzględnił, że Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, któremu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie przekazało do ponownego rozpatrzenia kwestię uzgodnienia planu, nie przedstawił w terminie ustawowym swojego stanowiska i uznał, że zgodnie z art. 25 ust. 2 u.z.p. jest to równoznaczne z uzgodnieniem projektu planu. Poza tym Wójt Gminy przyjął, że w zmienionych granicach opracowania nie ma obowiązku uzgadniania projektu planu z GDDKiA Oddział w Olsztynie. W dalszej kolejności organ wykonawczy gminy powtórzył procedurę planistyczną w zakresie wyłożenia planu do publicznego wglądu. Na podstawie art. 17 pkt. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej tez w skrócie jako: u.z.p) przeprowadzono dyskusje publiczną nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami. Rozpatrzono pozytywnie zgłoszone uwagi dwóch właścicieli konkretnych działek gruntu, poprzez uwzględnienie dla terenu 1MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej) wydanych pozwoleń na budowę oraz dopuszczenie podziału terenu 1U (tereny zabudowy usługowej) na działki o minimalnej powierzchni 0,5 ha, a terenu 2U – o powierzchni minimalnej 0,3 ha. Ostatecznie Rada Gminy Dywity przyjęła w dniu 30 listopada 2011r. uchwałę nr XIV/83/11 według projektu planu w kształcie dotychczasowym z pominięciem wyłączonego terenu przeznaczonego pod przebudowę drogi krajowej nr 51 i uwzględnieniem zmian w § 15 stosownie do wniesionych uwag i wyroku WSA w Olsztynie z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Ol 919/10, który dostrzegł niezgodne ze studium dopuszczenie na obszarze 1U realizacji obiektów handlowych wielkopowierzchniowych. Obecnie przewidziano jako przeznaczenie podstawowe dla terenu 1U m.in. obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży do 2000m2. W dniu 25 stycznia 2011 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, działając w trybie art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchwałę Rady Gminy Dywity z dnia 30 listopada 2011r. nr XIV/83/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, że Rada Gminy Dywity podjęła w dniu 21 stycznia 2011r. uchwałę nr IV/14/11 w sprawie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Zważono, że przedmiotowa uchwała została podjęta po wejściu w życie zmian wynikających z ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871, dalej też jako: ustawa zmieniająca). Organ nadzoru wskazał, że stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 tej ustawy - do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wojewoda przytoczył również treść art. 19 u.z.p, w myśl którego, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Powyższe, w ocenie Wojewody oznacza, że organy gminy winny przeprowadzić procedurę planistyczną w pełnym zakresie, w oparciu o aktualne brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w trybie określonym w art. 17 u.z.p. Zarzucono, iż wobec tego, że Rada Gminy Dywity ograniczyła się jedynie do ponowienia czynności, to doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia kwestionowanej uchwały, tj. art. 17 u.z.p, co wypełniło dyspozycję art. 28 ust. 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Dywity, reprezentowana przez Wójta Gminy, wniosła o jej oddalenie. Organ przytoczył treść art. 4 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej, podkreślając, że zgodnie z tym przepisem do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stwierdzono w związku z tym, że w niniejszej sprawie uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu podjęto 15 listopada 2007r. (uchwała Rady Gminy Dywity Nr XIII/83/07). Od tej daty trwa postępowanie planistyczne. Uchwała Nr IV/14/11 Rady Gminy Dywity z dnia 21.01.2011r., na którą powołuje się Wojewoda, jest uchwałą zmieniającą granice terenu objętego pierwszą uchwałą. Zmiana polega na wyłączeniu spod opracowania pasa terenu o szerokości ok. 20m. Nie wprowadzono do opracowania nowych terenów, nie zmieniono funkcji terenu na obszarze, który pozostał w granicach opracowania, nie rozpoczęto procedury od początku, uchylając poprzednią uchwałę o przystąpieniu. Nie można jej traktować, jak uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu ani jak uchwały o przystąpieniu do zmiany planu. Jej treść wyraźnie wskazuje, że zmienia ona jedynie w niewielkiej części uchwałę o przystąpieniu do opracowania planu, która jest podstawą procedury planistycznej od 2007r. Wobec powyższego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd jest planem, w stosunku do którego uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu podjęto i postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co wypełniło dyspozycję art. 4 ust. 2 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały Rady Gminy Dywity z dnia 30 listopada 2011r. nr XIV/83/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. W szczególności wniesiona skarga nie zawiera zarzutów, które w świetle przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego zasługiwałyby na uwzględnienie, wobec czego podlegała ona oddaleniu. Zasadnym jest wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa). W myśl art. 147 § 1 ppsa sąd uwzględnia skargę na uchwałę lub akt o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdzając nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części, w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt został wydany z istotnym naruszeniem prawa. Tryb stwierdzania nieważności uchwał rady gminy określony został generalnie w ustawie z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 4 tej ustawy, stwierdza się nieważność uchwały rady gminy sprzecznej z prawem, jeżeli naruszenie prawa jest istotne. Przy czym stosownie do przepisu art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nieważność uchwały rady gminy w przedmiocie podjętego planu miejscowego, w całości lub części powodują: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Przepis powyższy wprowadza sankcję nieważności uchwały, za określone w nim naruszenia. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania planu miejscowego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tego aktu. W przypadku studium są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 17, 18, 19 i 20 ustawy. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu, jak podnosi się w orzecznictwie i doktrynie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem problematyki merytorycznej związanej ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). Zauważyć tu można, iż większym rygoryzmem nacechowane jest naruszenie zasad sporządzania planu. O ile bowiem naruszenie trybu sporządzania planu może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne, to przy naruszeniu zasad ich sporządzania, każde naruszenie wywołuje skutek nieważności uchwały, uznawane jest więc za rażące naruszenie prawa. O istotności naruszenia trybu decyduje natomiast wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253). W niniejszej sprawie spór dotyczy zachowania trybu uchwalonego ponownie, po stwierdzeniu nieważności poprzedniego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd. Strona skarżąca stoi na stanowisku, iż wobec podjęcia przez organ stanowiący gminy uchwały o zmianie uchwały intencyjnej, koniecznym było powtórzenie całej procedury planistycznej od nowa, w myśl art. 4 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej oraz art. 19 u.z.p. W związku z tym stwierdzić należy, że z treści cytowanego art. 4 ust. 2 wynika bezspornie, że organ administracji publicznej jest zobowiązany w toku całego postępowania związanego z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stosować przepisy obowiązujące w momencie wszczęcia procedury uchwalania planu. W rozpatrywanym przypadku zaś uchwała intencyjna wszczynająca prace planistyczne nad przedmiotowym planem została podjęta w dniu 15 listopada 2007r. (Nr XIII/83/07 w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd), czyli przed dniem wejścia w życie wskazanej noweli z dnia 25 czerwca 2010r, a obowiązującej od 21 października 2010r. i do tego czasu nie została zakończona. Pierwszy akt planistyczny w tej procedurze został uchwalony 29 lipca 2010r., jednak następnie wyeliminowany z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Ol 919/10, który stwierdził jego nieważność na skutek skargi organu nadzoru. W wyniku stwierdzenia nieważności tego aktu, który poza tym nie zaczął obowiązywać, uchylone zostały wszystkie skutki, wynikające z jego podjęcia, co doprowadziło w konsekwencji do powrotu do podjętej procedury planistycznej, a więc jej kontynuacji. Przy czym z wydanego wyroku wynikały konkretne uchybienia procesowe, których naprawienie w kierunku wskazanym przez Sąd mogło doprowadzić do wydania aktu planistycznego, w projektowanym kształcie, zgodnego z prawem, tj. uwzględniającego stanowiska organów uzgadniających co do przebiegu trasy północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51. Ale organy gminy Dywity poszły w innym kierunku, zmieniając uchwałę intencyjną i wyłączając w ogóle z opracowania pas terenu przylegający do drogi krajowej nr 51. W ten sposób organ wykonawczy gminy zwolniony został z obowiązku uzgadniania poprawionego projektu planu z właściwym zarządcą drogi, zgodnie bowiem z art. 17 pkt 7 lit. d u.z.p. uzgodnienie takie jest wymagane, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę (taką samą treść przewiduje aktualne brzmienie przepisu art. 17 pkt 6 lit. b u.z.p.). Bezsprzecznie grunty objęte zaskarżonym planem nie przylegają do pasa drogi krajowej nr 51. Ponadto wskazać trzeba, że z urzędu Sądowi jest wiadomym, w związku z rozpatrywaniem skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Dywity z dnia 11 lipca 2006 r. Nr XXXVI/244/06 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Dywity (prawomocny wyrok WSA w Olsztynie oddalający skargę, z dnia 23 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Ol 964/11), że plan województwa Warmińsko-Mazurskiego przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego nr XXXII/505/02 z dnia 12 lutego 2002r. nie zawiera w swej treści "Obwodnicy miasta Olsztyna". W planie województwa mowa jest o modernizacji drogi nr 51 do parametrów klasy GP (str. 65 opracowania) oraz ogólnie o budowie obwodnic miast i wsi na głównej sieci dróg, w tym obejście Olsztyna. Przy czym przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie określa w ogóle ani w części tekstowej, ani graficznej jaki przebieg miałyby mieć wspominane obejścia. Dokumenty, na których opierały się organy uzgadniające, domagając się zabezpieczenia terenu pod przyszłą północno-wschodnią obwodnicę Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51 zostały sporządzone, jak wnioskować należy, poza planem zagospodarowania przestrzennego województwa uchwalonym w 2002r. Opracowania te nie mogą więc stanowić podstawy wiążących ustaleń dla opracowania najpierw studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie miejscowego planu. Tym samym Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego nie mógł czynić uzgodnień co do proponowanego przebiegu Obwodnicy (tak NSA w wyroku z dnia 21 października 2011r. sygn. akt II OSK 1589/11, wydanym w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Gminy Dywity z dnia 11 lipca 2006 r. Nr XXXVI/244/06 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Dywity). Poza tym zgodzić trzeba się z organem wykonawczym, że wobec bezczynności tego organu uzgadniającego w zakresie ponownego zajęcia stanowiska, na skutek postanowienia kasacyjnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wójt Gminy uprawniony był do przyjęcia w trybie art. 25 ust. 2 u.z.p., że Zarząd Województwa nie wnosił zastrzeżeń i uzgodnił projekt w przedłożonym temu organowi kształcie. Ponieważ zaś późniejsza zmiana projektu planu, przez wyłączenie z opracowania jedynie stosunkowo niewielkiego pasa terenu, nie wprowadzała znaczących zmian w przyjętym ostatecznie kształcie, to nie można uznać konieczności ponawiania procedury planistycznej w jej pełnym zakresie, w tym potrzeby ponownego uzgadniania i opiniowania zmienionego projektu planu, skoro wprowadzone zmiany nie wpływały na prawa, czy też obowiązki uczestników procesu planistycznego. Zaznaczyć trzeba, że na skutek zmiany uchwały intencyjnej nie wprowadzono do opracowania nowych terenów, nie zmieniono funkcji terenu na obszarze, który pozostał w granicach opracowania. Zgodzić należy się też ze stanowiskiem Rady Gminy Dywity, że na skutek tej uchwały zmieniającej nie rozpoczęto procedury od początku, uchylając poprzednią uchwałę o przystąpieniu. Nie można jej traktować jak uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu ani jak uchwały o przystąpieniu do zmiany planu. Jej treść wyraźnie wskazuje, że zmienia ona jedynie w niewielkiej części uchwałę o przystąpieniu do opracowania planu, która jest podstawą procedury planistycznej od 2007r. W tej sytuacji nie ma obowiązku przeprowadzania procedury sporządzania planu w jej całokształcie. Zasadnie organy gminy ponowiły jedynie konkretne czynności, których zachowanie było niezbędne ze względu na prawa uczestników procesu planistycznego. W tym stanie rzeczy, skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.