II SA/Ol 178/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2025 r. sprawy ze skargi P.H. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia ]...], nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokat K. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wnioskiem z dnia 22 listopada 2024 r. P. H. (dalej jako: "strona", "skarżący"), zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w B. (dalej jako: "organ", "Dyrektor ZK") o udostępnienie informacji z zakresu: 1) jadłospisu ogólnego dla oddziałów mieszkalnych wszystkich norm żywnościowych w Zakładzie Karnym w B. w okresie od 7 sierpnia 2024 r. do 17 listopada 2024 r.; 2) udostępnienie jadłospisu szczegółowego dla kuchni/ kucharzy wszystkich norm żywnościowych w zakładzie karnym do 17 listopada 2024 r.; 3) wszystkich zarządzeń, instrukcji i wytycznych Dyrektora Zakładu Karnego w B. obowiązujących od 2020 r. do 20 października 2024 r. Pismem z 6 grudnia 2024 r., odpowiadając na wniosek strony, organ wskazał, że przesyła żądaną dokumentację w zakresie pkt. 1 wniosku, natomiast w zakresie pkt. 2 poinformował o prawie do informacji przetworzonej, wynikającym z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p."). Wskazał, że szeroki zakres tej informacji wymaga zgromadzenia, przetworzenia i sporządzenia wielu kserokopii dokumentów, więc konieczne są nakłady środków osobowych i działań organizacyjnych, zatem wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną. Mając powyższe na względzie, organ wniósł o wykazanie w terminie 7 dni od daty otrzymania przedmiotowego pisma, szczególnie istotnego interesu publicznego. W przypadku braku wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wydana zostanie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto Dyrektor ZK wskazał – odnosząc się do pkt. 3 wniosku – że zasady organizacji, funkcjonowania służby więziennej, podział kompetencji i zadań pomiędzy jej poszczególnymi organami określa ustawa o Służbie Więziennej. Treść tych dokumentów nie stanowi informacji publicznej, gdyż ustawa ta nie ingeruje w relacje między skazanym a organami służby więziennej, bowiem taka ingerencja mogłaby utrudnić czy wręcz niweczyć efektywną relację obowiązków spoczywających na organach Służby Więziennej. Byłaby nie do pogodzenia z ochroną porządku publicznego i bezpieczeństwa, do których nawiązuje art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Odpowiadając na pismo organu, skarżący podniósł, że informacja ta jest niezbędna do opracowania badawczo-naukowego, którego jest autorem dotyczącego "wyżywienia osób pozbawionych wolności w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz wydatkowania środków publicznych na ten cel". Dokumenty te są niezbędne do wniesienia interpelacji w związku ze zmianą aktów normatywnych lub rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w związku z wyżywieniem osadzonych w zakładach karnych. Tylko poprzez zestawienie wszystkich dokumentów wykryć można nieprawidłowości w wydatkowaniu środków publicznych oraz naruszenie ustawowo zagwarantowanych praw osób pozbawionych wolności. Ponadto podał, jest to informacja prosta, nieprzetworzona, która nie wymaga anonimizacji czy nakładu dodatkowej pracy. Co do pkt. 3 wniosku skarżący zarzucił, że jest to informacja, która podlega udostępnieniu. Decyzją z [...] r., organ pierwszej instancji odmówił udostępnienia informacji przetworzonej. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że z uwagi na zakres wniosku oceniono, że informacja dotycząca jadłospisów szczegółowych posiłków dla kuchni wszystkich diet żywieniowych stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ale z uwagi na zakres stanowi informację przetworzoną, której udostępnienie warunkowane jest koniecznością wykazania przez wnioskodawcę istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Wskazał, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej w aspekcie technicznym i ilościowym, na co wskazuje jej bardzo szeroki zakres. Wniosek dotyczy 102 dni i 1600 jadłospisów; organ nie ma skanów wydanych jadłospisów, znajdują się one wyłącznie w wersjach papierowych. W związku z tym, że w praktyce jadłospis zajmuje 2 strony A4 oceniono, że samo odszukanie każdego jadłospisu i wykonanie kserokopii zajęłoby pracownikowi średnio 5 minut. Przy powyższym założeniu wykonanie tych czynności dla wszystkich jadłospisów zajęłoby 13320 godzin. Dodatkowo organ zobowiązany jest do zapewnienia prywatności pracowników cywilnych, których dane są zawarte w poszczególnych jadłospisach. Dlatego konieczna byłaby anonimizacja niemal każdej kopii jadłospisu. Dyrektor ZK wyjaśnił nadto, że w związku z tym, iż strona stwierdziła, że zamierza przygotować opracowanie naukowo-badawcze, nie dowodzi to istnienia przesłanki warunkującej udostępnienie informacji przetworzonej, gdyż nie wpisuje się to w interes publiczny, a jedynie w interes skarżącego. Należało więc uznać, że strona nie wykazała istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, co powoduje konieczność wydania decyzji o odmowie dostępu do wnioskowanej informacji publicznej. Jednocześnie poinformował skarżącego, że treści wniosku w zakresie pkt. 3 nie można zasadnie wpisać w informację, o której stanowi u.d.i.p., gdyż ustawa ta nie ingeruje w relacje między skazanym a organami Służby Więziennej. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją [...] r., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. (dalej jako: "Dyrektor SW", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy i podzielił stanowisko Dyrektora ZK, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną; jest to informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Dyrektor SW zgodził się także, że skarżący nie wykazał, aby wnioskowane dane były szczególnie ważne dla interesu publicznego, wobec czego organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił udzielenia wnioskowanej informacji. Skargę na ww. decyzję wniósł skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zarzucając jej: 1) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona; 2) ewentualnie i z daleko idącej ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd nie uznał zarzutu wskazanego w pkt. 1, naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w sprawie; 3) naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje prawo dostępu do informacji publicznej, poprzez błędne uznanie przez organ jakoby wnioskowane zarządzenia, instrukcje i wytyczne Dyrektora ZK ze ściśle określonego okresu takiej informacji nie mogły stanowić i nie podlegają udostępnieniu. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że każda jednostka penitencjarna musi prowadzić stosowną ewidencję jadłospisów, chociażby celem kontroli, czy spełniają one normy określone m.in. rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, jest więc to informacja prosta. Skarżący nie oczekiwał udostępnienia mu informacji podlegającej analizie czy syntezie, tylko przedstawienia prostej informacji co do obowiązujących we wskazanym okresie jadłospisów, które organ i tak byłby zobowiązany przedstawić w razie kontroli. Zarzucił, że błędnie organy uznały, że nie została spełniona przesłanka istotności dla interesu publicznego, bowiem uzyskanie tej informacji pozwoli poznać istotną sferę życia publicznego, co jest niezbędne do publicznej dyskusji o jej funkcjonowaniu i ewentualnej zmiany praktyki. Skarżący szczegółowo przedstawił, że jest w trakcie opracowywania publikacji naukowej. Wnioskodawca powinien mieć realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych do poprawy funkcjonowania organów Służby Więziennej i lepszej ochrony interesu publicznego. Ostatecznie skarżący nie podzielił stanowiska organów, że zarządzenia, instrukcje i wytyczne nie stanowią informacji publicznej, ponieważ w orzecznictwie wskazuje się, że jest to informacja publiczna, ewentualnie informacja publiczna przetworzona, jednak w rozpoznawanej sprawie organy nie wezwały skarżącego do wykazania interesu publicznego, dlatego tym bardziej wnioskowana informacja powinna zostać skarżącemu udzielona. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący był zgodnie z art. 2 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Dyrektor Zakładu Karnego, jako organ Służby Więziennej, o którym mowa w art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1542 z późn. zm.), w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej, jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana przez organ należący do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, którą odmówiono wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na niewykazanie szczególnego interesu publicznego. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji istotne jest zatem dokonanie oceny, czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją prostą czy też informacją przetworzoną a w dalszej kolejności, czy skarżący wykazał szczególny interes publiczny, który jest przesłanką, która pozwala na uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zwiera definicji "informacji przetworzonej". W wyroku z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 6851/21 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do opisowej definicji tego pojęcia. Z rozważań tam zawartych wynika, że "informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która: – w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2015 r.; sygn. akt I OSK 1746/14, CBOSA); – jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 oraz z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, CBOSA) na podstawie pierwotnego zasobu danych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13 oraz z 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14, CBOSA); – jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13, CBOSA); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego; – może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14 oraz z 5 stycznia 2016 r.; sygn. akt I OSK 33/15, CBOSA); – nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym, również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14 oraz z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, CBOSA); – której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14; z 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 czy z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, CBOSA). Tutejszy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego, a co za tym idzie, za prawidłowe uznał stanowisko organów obu instancji, iż zważywszy na szeroki zakres wniosku i potrzebę podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do wytworzenia żądanej informacji składającej się z wielu informacji prostych, żądana przez skarżącego informacja w zakresie jadłospisów od 7 sierpnia 2024 r. do 17 listopada 2024 r. jest w istocie informacją przetworzoną. Organy rozpoznając wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wykazały, że żądana przez skarżącego informacja w tym konkretnym przypadku stanowi informację przetworzoną. Wyjaśniły również w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć w sposób nienasuwający wątpliwości, że przygotowanie żądanej informacji wymaga istotnie czasochłonnych działań, które byłyby trudne do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego podmiotu i znacznie utrudniłyby wykonywanie przypisywanych mu zadań. Prawidłowe ustalenia organu, iż żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której Dyrektor SW wskazał, że w chwili złożenia wniosku informacja w kształcie objętym wnioskiem nie istniała. Jej wytworzenie natomiast wymagałoby działań wymagających zaangażowania zasobów ludzkich i technicznych, a wykonanie tych czynności zajęłoby 13320 godzin - w celu stworzenia odpowiedniego zestawienia, co świadczy o przetworzonym charakterze żądanej informacji, a zatem ocena charakteru wnioskowanej informacji dokonana przez organy rozstrzygające w niniejszej sprawie jest prawidłowa i zgodna z prawem. Stwierdzić należy, że prawidłowo więc organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Z treści przepisu art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. wynika jednoznacznie, że nie chodzi o wykazanie jakiegokolwiek interesu, w tym interesu podmiotu, który wnioskuje o udostępnienie informacji, ale szczególnego interesu publicznego. Oznacza to, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki podmiot, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, OTK-A 2019, nr 5). Wnioskodawca powinien wykazać przesłanki uzasadniające udostępnienie mu informacji przetworzonej i w jaki sposób udostępnienie mu żądanej informacji miałoby się przełożyć w sposób realny na poprawę funkcjonowania organów państwowych. Prawidłowo więc organy uznały, że skarżący nie wykazał, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Strona wezwana do wykazania takiego interesu wprawdzie udzieliła odpowiedzi, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowaniu organów administracji publicznej, jednak skarżący – w ocenie tutejszego Sądu – nie wykazał, że posiada rzeczywistą możliwość wykorzystania żądanych informacji w celu poprawy funkcjonowania organów służby więziennej lub wydatkowania środków publicznych. Możliwości takiej nie dają działania, na które powołuje się skarżący, tj. że informacja ta potrzebna jest do opracowania przez niego opracowania naukowego. W piśmiennictwie wskazuje się bowiem, że "efektywne wykorzystanie w interesie publicznym pozyskanych informacji przetworzonych może dotyczyć jednostek ze sfery nauki. Chodzi o "szkoły wyższe, Polską Akademię Nauk, państwowe instytuty badawcze, a nawet grupy badawcze czy pojedynczych naukowców – jeżeli dana informacja wiąże się ściśle z przedmiotem ich badań naukowych wspieranych przez sferę publiczną, np. grantem. Szczególnej pozycji związanej z realnym wpływem na działalność instytucji publicznych nie mają jednak osoby piszące prace: licencjackie, magisterskie, a nawet rozprawy doktorskie" (J. Wyporska-Frankiewicz, E. Jarzęcka-Siwik, [w:] Dostęp do informacji publicznej w praktyce jednostek samorządu terytorialnego, red. J. Wyporska-Frankiewicz, Warszawa 2019, LEX/el.). Zasadnie zatem organy przyjęły, że skarżący nie wykazał, iż uzyskanie żądanych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa i usprawniałoby działanie instytucji publicznej, do której odnoszą się żądane informacje. Ostatecznie wyjaśnić skarżącemu należy, że nie mógł odnieść skutku również zarzut z pkt. 3 petitum skargi, dotyczący nieudostępnienia zarządzeń, instrukcji i wytycznych Dyrektora ZK. Jak wskazano na wstępie, Sąd orzeka w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Granice danej sprawy wyznacza zaś jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej (wyrok NSA z 17 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2446/23, LEX nr 3821611). W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, tj. informacji określonej w pkt. 2 wniosku skarżącego. Ewentualne kwestie związane z bezczynnością organu lub nieudostępnieniem informacji wskazanych w pkt. 3 wniosku pozostają więc poza granicami niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.