II SA/Ol 180/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z 5 lipca 2024 r. Wójt Gminy G. (dalej jako: Wójt Gminy lub organ pierwszej instancji), na podstawie art. 71, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 79 ust 1, art. 80, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.), § 3 ust. 1 pkt 57 lit. b) tiret pierwsze, pkt 58 lit a) oraz pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r. poz. 1839, ze zm., dalej jako: rozporządzenie z 2019 r.), po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka lub inwestor), określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kompleksu rekreacyjno-wypoczynkowego z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego w P. na działkach nr (...),(...),(...),(...),(...), obręb A., gmina G. Organ pierwszej instancji określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym. W uzasadnieniu wydanej decyzji podano, że planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 57 lit. b) tiret pierwsze, pkt 58 lit a) oraz pkt 62 rozporządzenia z 2019 r., z związku z czym organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., Dyrektora Zarządu Zlewni w G. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu. Wskazano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. (dalej jako: RDOŚ) oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w G. wyrazili opinie o konieczności przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko dla rozważanego przedsięwzięcia i ustalili zakres raportu, natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia takiej procedury. Podano, że postanowieniem z 29 lipca 2022 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wymagany raport został przedłożony przez Spółkę 14 września 2022 r. Podano, że w toku postępowania inwestor był wzywany do uzupełnienia przedłożonego raportu oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Wyjaśniono, że zarówno RDOŚ (postanowieniem z 29 stycznia 2024 r.), jak i Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (postanowieniem z 1 marca 2024 r.) uzgodnili warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określili działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić w projekcie budowlanym. Podano, że zalecenia dla inwestora, określone w uzgodnieniach organów współdziałających, zostały uwzględnione w całości w punktach 2 i 3 sentencji decyzji. Podniesiono, że planowane przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na wschodnim brzegu jeziora K., który miejscami porośnięty jest olszą czarną. Od strony południowej teren ten sąsiaduje z użytkami rolnymi i zabudową wsi P. oddaloną ponad 400 m. Wschodnią granicę wyznacza natomiast niewielkie zbiorowisko leśne, użytki rolne i droga gruntowa P.-P. W dalszej odległości w kierunku wschodnim, południowo-wschodnim znajduje się rozległy kompleks leśny, w obrębie którego mieści się rezerwat przyrody. Z kolei od strony północnej teren planowanego przedsięwzięcia graniczy z rozległymi otwartymi terenami rolniczymi. Podano, że teren planowanego przedsięwzięcia stanowią pola uprawne i łąki kośne, zaś przez jego środek przebiega droga gruntowa P. – R., wzdłuż której rośnie rozproszony szpaler zadrzewień. Wskazano, że przy południowej granicy terenu przebiega rów melioracyjny odprowadzający wody z rezerwatu przyrody P. do jeziora K., zaś brzegi jeziora K. mają w tym miejscu charakteru naturalny, bez pomostów i innych budowli, lecz z funkcjonującą "dziką plażą". Wskazano, że inwestycja nie stanowi zagrożenia dla lokalnych populacji ssaków naziemnych i nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na tę grupę zwierząt. Inwestycja nie zagrozi także funkcjonowaniu lokalnych populacji ptaków. Wprawdzie uszczupli siedliska wykorzystywane przez zespoły bezkręgowców, nie jest to jednak skala przekształceń mogąca zagrozić funkcjonowaniu lokalnych populacji. Łąki i pola, które zostaną przekształcone w związku z realizacją inwestycji, stanowią niewielką część analogicznych siedlisk znajdujących się w okolicy. Wskazano, że zgodnie z założeniami projektu, płaty istniejących siedlisk wzdłuż rowu melioracyjnego podlegają zachowaniu, a obiekty przewidziane do posadowienia wkomponowane będą pomiędzy istniejące zadrzewienia i zakrzewienia. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje także dodatkowe nasadzenia zadrzewień, wykorzystując w tym celu rodzime gatunki drzew i krzewów, zaś istniejące zadrzewienia, rozmieszczone na brzegu jeziora szuwary i łęg pozostaną w stanie nienaruszonym. Wskazano, że analizowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla zarośniętych roślinnością wodną siedlisk w jeziorze K., a w ramach analizowanego przedsięwzięcia nie przewiduje się ingerencji w linię brzegową jeziora, ani nie planuje się piaszczystych plaż. Zagospodarowanie terenów nad brzegiem jeziora K. ogranicza się do ustawienia koszy na odpady, urządzenia ciągów pieszych, trawiastej plaży na istniejącej łące oraz łąk zielnych i kwietnych. Wskazano, że przedmiotowa inwestycja będzie położona w Obszarze Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich (OCHK), na terenie którego obowiązują zapisy uchwały nr XXII/430/12 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich (Dz.Urz. Woj. Warm. - Maz. z 2013 r. poz. 139 ze zm.). W świetle § 5 ust. 1 pkt 2 tej uchwały na terenie obszaru objętego uchwałą zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.i.o.ś., jednakże zgodnie z § 5 ust. 3 uchwały zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Podano, że inwestycja częściowo położona jest także w granicach obszaru Natura 2000 tj. Ostoja (...), a w odległości ok. 70 m od terenu inwestycji, w kierunku południowo - wschodnim zlokalizowany jest rezerwat P., zaś w odległości ok. 2,6 km od terenu inwestycji znajduje się obszar Natura 2000 (...). Zaznaczono, że planowane przedsięwzięcie będzie zlokalizowane w granicach korytarza ekologicznego (...) w jego południowym skraju, nie prowadząc tym samym do zakłócania jego funkcjonowania. Podkreślono, że wody powierzchniowe z Rezerwatu P. nadal będą trafiały do jeziora K. przez rów przebiegający pomiędzy analizowanymi działkami. Wskazano, że zapotrzebowanie na energię elektryczną realizowane będzie z sieci elektroenergetycznej, natomiast zapotrzebowanie na wodę - za pośrednictwem gminnej sieci wodociągowej. Każdy projektowany budynek podłączony będzie także do kanalizacji sanitarnej. Na terenie analizowanego przedsięwzięcia docelowo znajdować się będzie siedem zbiorników retencyjnych: cztery otwarte i trzy podziemne. Wskazano, że analiza matematyczna oddziaływania akustycznego przedmiotowej inwestycji wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało ponadnormatywnie na tereny podlegające ochronie akustycznej, stosownie do uregulowań wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112) dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz terenów rekreacyjno – wypoczynkowych. Zaznaczono, że realizacja inwestycji nie stanowi zagrożenia dla celów ochrony rezerwatu przyrody P. Inwestycja nie ingeruje w sąsiadujące od południowego wschodu tereny leśne, jak i ekosystem, mieszczący się nad brzegiem jeziora na sąsiedniej działce nr (...). Organ pierwszej instancji uznał, że posiadane na etapie postępowania informacje na temat przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco ocenić jego wpływ na środowisko, prowadząc do wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody oraz nie istnieje ryzyko kumulowania się oddziaływań, a ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej będzie zerowe. Ponadto, z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia, oddziaływania będą miały zasięg lokalny, bez ryzyka transgranicznych oddziaływań. Tym samym, przy należytym wypełnieniu warunków wymienionych w sentencji decyzji, planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Zaznaczono, że stosownie do przepisów u.i.o.ś. podano do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia informacje dla przedstawicieli społeczeństwa o toczącym się postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w aktach sprawy materiałami, a także o możliwości i sposobie złożenia uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie. Podano, że w wyznaczonym terminie do organu wpłynęło pismo osoby fizycznej działającej w imieniu własnym i reprezentowanej przez nią Fundacji R., w którym wniosła o uzupełnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia obejmujący całość inwestycji planowanej w P. oraz o dokonanie stosownych uzgodnień w oparciu o tak uzupełniony raport. Pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że analizowane przedsięwzięcie jest pierwszym z planowanych trzech etapów większego przedsięwzięcia wynikających z zakładanych przez inwestora procesów inwestycyjnych, a każdy z etapów będzie stanowił osobne przedsięwzięcie w rozumieniu rozporządzenia z 2019 r., wymagające uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwzględnieniem skumulowanej oceny oddziaływania całości zamierzenia na środowisko. W związku z tym organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 u.i.o.ś., postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia i w takim zakresie przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko. Natomiast ewentualna ocena oddziaływania na środowisko w ramach inwestycji w zakresie dotyczącym etapów II i III, o ile inwestor będzie realizował inwestycję w tym zakresie, zostanie dokonana w ramach kolejnych postępowań, które zostaną wszczęte na wniosek inwestora. W związku z tym organ pierwszej instancji stwierdził, że uwagi wniesione w trakcie udziału społeczeństwa w procedurze oceny oddziaływania inwestycji na środowiska nie znajdują uzasadnienia. Odwołanie od powyższej decyzji, w trybie art. 44 ust. 2 u.i.o.ś., złożyło Stowarzyszenie (...) w K. (dalej jako: Stowarzyszenie lub strona skarżąca), wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Stowarzyszenie podniosło zarzuty: - naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz brak oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie rozbieżności dotyczących rozmiaru całości inwestycji występujących pomiędzy treścią decyzji, a sporządzonym w ramach postępowania raportem oddziaływania na środowisko oraz będących jego częściami: Oceny Odziaływania na Środowisko, Ekspertyzy Krajobrazowej i Opinii Hydrogeologicznej; - naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepis ten reguluje pojęcie "przedsięwzięcia" poprzez błędne przyjęcie, że wskazany we wniosku o wydanie decyzji oraz w samej decyzji teren (działki nr (...),(...),(...),(...),(...)) i planowane na nim zamierzenie budowlane (sześć budynków usługowych apartamentowych, dwanaście budynków apartamentowych jednolokalowych, pawilony usługowe, miejsca parkingowe, obszary rekreacyjno-sportowe, plaża, zbiorniki retencyjne na wody opadowe oraz ciągi komunikacyjne pieszych i jezdne) stanowią całość przedsięwzięcia; - naruszenie art. 82 ust 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez błędne określenie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia; - naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o dowód w postaci Raportu, który został sporządzony nierzetelnie, z naruszeniem przepisów, w szczególności: art. 66 ust. 1 pkt. 1 ppkt a u.i.o.ś., w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje opisanie charakterystyki całego przedsięwzięcia, poprzez błędne przyjęcie, że wskazany we wniosku o wydanie decyzji, Raporcie oraz w samej decyzji teren i zamierzenie budowlane stanowią całość przedsięwzięcia, art. 66 ust. 1 pkt. 3b u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje ujęcie w Raporcie informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem poprzez błędne przyjęcie, że wskazany w Raporcie oraz w samej decyzji teren i zamierzenie budowlane stanowią całość przedsięwzięcia; art. 66 ust. 1 pkt 1 ppkt g oraz art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepisy te nakazują opisanie w Raporcie ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii, poprzez pominięcie ryzyka wystąpienia awarii kanalizacji sanitarnej i skutków takiej awarii na wody jeziora K.; art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez brak rzetelnej analizy oddziaływania i skutków tego oddziaływania na tereny sąsiednie, jezioro K. oraz rezerwat Wyspy na jeziorze K.; art. 66 ust. 1 pkt. 2 u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; - naruszenie § 7 oraz załączników nr 9 i 10 do Zarządzenia RDOŚ z 19 stycznia 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja (...) w zakresie, w jakim decyzja przewiduje zabudowę poza wskazanymi w w/w Zarządzeniu obszarami zwartej zabudowy; - naruszenie art. 15 w zw. z art. 136 i art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzenie samodzielnych i dowolnych ustaleń faktycznych, m.in. poprzez zaniechanie zwrócenia się przez organ orzekający do biegłego o wydanie stosownej opinii dotyczącej informacji, ocen i wniosków przedstawionych w Raporcie w sytuacji, w której organ orzekający nie posiada specjalistycznej wiedzy pozwalającej na rzetelną oceną Raportu zawierającego informacje specjalistyczne, a sam Raport nie czyni zadość wszystkim wymaganiom określonym w art. 66 u.i.o.ś., a także zawiera wewnętrzne sprzeczności i niekonsekwencje; - naruszenie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w odniesieniu do znajdującego się na działce nr (...) części terenu stanowiącego grunt klasy III poprzez uzgodnienie nierolniczego przeznaczenia tego gruntu (plaża, deptak, tereny rekreacyjne) wbrew decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 listopada 2023r.;  - naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego wystarczająco przesłanek wydanego rozstrzygnięcia, co powoduje niemożność zrozumienia motywów decyzji podjętej w sposób arbitralny i ukierunkowany jedynie na cel w postaci realizacji planowanej inwestycji; - naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 33a ust. 1 u.i.o.ś. poprzez niepodanie do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji; - naruszenie art. 30 oraz 33 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez podanie nieprawdziwych informacji w wypowiedzi prasowej. Z ostrożności procesowej Stowarzyszenie zarzuciło także naruszenie art. 24 § 1 ust 4 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji przez osobę będącą przedstawicielem jednej ze stron tego postępowania, tj. gminy G. - będącej właścicielem działki gruntu nr (...) oraz naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś., poprzez wydanie decyzji przez osobę nie będącą Wójtem Gminy G., a więc osobę nieuprawnioną. Decyzją z 20 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nic jest decyzją wydawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego. W związku z tym organ administracji publicznej może odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach u.i.o.ś. Przesłanki tej odmowy polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.i.o.ś.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.i.o.ś., wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.i.o.ś.), wykazaniu, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 u.i.o.ś.). Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nie występują powołane przesłanki, niepozwalające na ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wskazano również, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z podstawowych dowodów, na podstawie których ustalane są okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mimo, że jest to dokument prywatny, to opracowywany jest przez osoby posiadające wiadomości specjalne, a co za tym idzie zarówno sądy administracyjne, jak i organy administracji publicznej nie są uprawnione do merytorycznej kontroli ustaleń zawartych w tym dokumencie, lecz badają go wyłącznie pod kątem jego kompleksowości i spójności. Kolegium uznało, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, wraz z jego uzupełnieniami, zawiera wszystkie dane oraz spełnia wszelkie wymogi wskazane przez ustawodawcę w art. 66 u.i.o.ś. Ponadto wskazano, że przedłożony przez Spółkę raport wraz z jego uzupełnieniami był przedmiotem szczegółowej i szerokiej analizy dokonanej przez organy specjalistyczne, w tym RDOŚ. Organy te nie zakwestionowały pod względem merytorycznym zawartych w tym dokumencie danych i wyliczeń. Podniesiono, że w ocenie organów uzgadniających przedłożona przez inwestora dokumentacja, a w szczególności wskazane w niej rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne wskazują, że realizacja oraz eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie prowadziła do negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym na cele, przedmiot ochrony i integralność obszaru Natura 2000 Ostoja (...), jak również na jednolite części wód oraz obszary chronione, a także na realizację celów środowiskowych dla nich ustanowionych. Planowane w związku z realizacją i eksploatacją przedmiotowego przedsięwzięcia odwodnienia nie będą także oddziaływały na wody rowu odprowadzającego wody powierzchniowe z Rezerwatu P., wody jeziora K. oraz na pobliski Rezerwat P. W ocenie Kolegium stanowiska specjalistycznych organów współdziałających zasługują na akceptację, gdyż organy te dysponują wiedzą specjalistyczną z zakresu ochrony środowiska oraz ochrony wód, a ponadto są one spójne i logiczne, a zgromadzony w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy nie daje podstaw do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez organ współdziałające. Zaznaczono, że z uwagi na oddalenie planowanej inwestycji od granic państw sąsiednich, przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W planowanej instalacji nie będą znajdowały się substancje, których występowanie wiązałoby się z koniecznością traktowania planowanego przedsięwzięcia jako zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia awarii. Odnosząc się do podnoszonego przez Stowarzyszenie zarzutu sztucznego podziału planowanego przedsięwzięcia na kilka etapów Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury praktyka polegająca na sztucznym dzieleniu przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej (tzw. "salami slicing") w tym celu, aby uniknąć przeprowadzania oceny całego przedsięwzięcia jest niedopuszczalna. Nie stanowi jednak obejścia zakazu "salami slicing" takie dzielenie realizacji przedsięwzięcia, które nie będzie skutkowało pominięciem oceny oddziaływania na środowisko, a prowadzić będzie do wydania kilku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzonych oceną oddziaływania na środowisko, dla faktycznie jednego przedsięwzięcia. Wskazano, że z akt sprawy wynika, że każdy z wyodrębnionych przez inwestora etapów realizacji planowanego przez niego zamierzenia inwestycyjnego, chociażby ze względu na przewidywaną powierzchnię zabudowy, stanowić będzie przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, a co za tym idzie, na wnioskodawcę może zostać nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono przy tym, że stosownie do art. 73 ust. 1 u.i.o.ś., postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia, a zatem zakres planowanego przedsięwzięcia określa sam inwestor we wniosku, zaś organ prowadzący postępowanie jest związany zakresem złożonego przez inwestora wniosku i nie jest uprawniony do jego modyfikacji. Podano, że wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia organy nie były uprawnione do oceny oddziaływania na środowisko całości zamierzenia inwestycyjnego, którego możliwość realizacji w przyszłości dopuszcza Spółka. Stosownie bowiem do art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś. organy administracji nie są uprawnione do badania ewentualnego kumulowania się oddziaływania wskazanego we wniosku przedsięwzięcia z oddziaływaniem kolejnych obiektów, mających powstać w ramach realizacji następnych etapów planowanego zamierzenia w sytuacji, gdy dla przedsięwzięć mających stanowić realizację kolejnych etapów tego zamierzenia nie zostały jeszcze wydane decyzje środowiskowe. W ocenie Kolegium na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji § 7 oraz Załączników nr 9 i 10 do Zarządzenia RDOŚ z 19 stycznia 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja (...), a także naruszenia art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż przepisy nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Nie wystąpiła także potrzeba zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii dotyczącej informacji, ocen i wniosków przedstawionych w przedłożonym przez inwestora raporcie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż raport został poddany ocenie przez specjalistyczne organy współdziałające. Zaznaczono, że przedłożona przez inwestora w toku prowadzonego postępowania dokumentacja była poddana analizie pod kątem możliwości wystąpienia poważnych awarii w związku z realizacją i eksploatacją planowanego przedsięwzięcia, na co wskazują chociażby dokonane uzgodnienia przez specjalistyczne organy współdziałające. Z uwagi na charakter oraz skalę opisanego we wniosku przedsięwzięcia nie przewidziały one możliwości wpływu realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia na zwiększenie ryzyka wystąpienia katastrofy naturalnej lub budowlanej, zaś ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej uznały za zerowe. Podkreślono, że na potwierdzenie swojego stanowiska Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnego dowodu o mocy równoważnej do mocy dowodowej złożonego przez inwestora raportu o oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium nie znalazło także podstaw do wyłączenia od załatwienia sprawy organu pierwszej instancji. Ponadto wskazano, że osoba podpisująca decyzję posiadała upoważnienie do działania w imieniu Wójta Gminy. W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosło zarzut naruszenia: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez brak krytycznej analizy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który zawiera liczne nieścisłości i sprzeczności; - art. 15 w zw. z art. 136 i art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w tym niepowołanie biegłego w celu weryfikacji informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu; - art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nierzetelny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepis ten reguluje pojęcie "przedsięwzięcia" poprzez błędne przyjęcie, że wskazany we wniosku oraz w decyzji teren (działki nr (...),(...),(...),(...),(...)) i planowane na nim zamierzenie budowlane (sześć budynków usługowych apartamentowych, dwanaście budynków apartamentowych jednolokalowych, pawilony usługowe, miejsca parkingowe, obszary rekreacyjno-sportowe, plaża, zbiorniki retencyjne na wody opadowe oraz ciągi komunikacyjne pieszych i jezdne) stanowią całość przedsięwzięcia; - art. 82 ust 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez błędne określenie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia; - art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji w oparciu o dowód w postaci raportu, który został sporządzony nierzetelnie, z naruszeniem przepisów, w szczególności: art. 66 ust. 1 pkt. 1 ppkt a u.i.o.ś., w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje opisanie charakterystyki całego przedsięwzięcia, poprzez błędne przyjęcie, że wskazany we wniosku, raporcie oraz w decyzji teren i zamierzenie budowlane stanowią całość przedsięwzięcia; art. 66 ust. 1 pkt. 3b u.i.o.ś., w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje ujęcie w raporcie informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem poprzez błędne przyjęcie, że wskazany w raporcie oraz w decyzji teren i zamierzenie budowlane stanowią całość przedsięwzięcia; art. 66 ust. 1 pkt. 1 ppkt g oraz art. 66 ust. 1 pkt. 6 u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepisy te nakazują opisanie w raporcie ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii, poprzez pominięcie ryzyka wystąpienia awarii kanalizacji sanitarnej i skutków takiej awarii na wody jeziora K.; art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez brak rzetelnej analizy oddziaływania i skutków tego oddziaływania na tereny sąsiednie, jezioro K. oraz rezerwat Wyspy na jeziorze K.; art. 66 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; - § 7 oraz Załączników nr 9 i 10 do Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja (...), w zakresie w jakim decyzja przewiduje zabudowę poza wskazanymi w ww. zarządzeniu obszarami zwartej zabudowy; - art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w odniesieniu do znajdującego się na działce nr (...) części terenu stanowiącego grunt klasy III poprzez uzgodnienie nierolniczego przeznaczenia tego gruntu (plaża, deptak, tereny rekreacyjne) wbrew decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 listopada 2023 r.; - art. 30 oraz 33 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez podanie nieprawdziwych informacji w wypowiedzi prasowej; - art. 24 § 1 ust 4 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., poprzez wydanie decyzji przez osobę będącą przedstawicielem jednej ze stron tego postępowania tj. Gminy G. będącej właścicielem działki gruntu nr (...); - nieprawidłowe określenie stron na etapie postępowania odwoławczego. W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionej skargi strona skarżąca podtrzymała zarzuty i argumenty podniesione w uprzednio złożonym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zaznaczając, że ze względu na przedłożenie w toku postępowania odwoławczego stosownego pełnomocnictwa, bezprzedmiotowym stał się jedynie zarzut wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną. W ocenie strony skarżącej organy nie dokonały wyczerpującej analizy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i pominęły jego istotne nieścisłości, przede wszystkim zaś rozbieżności dotyczące rzeczywistego rozmiaru inwestycji. Zdaniem strony skarżącej nie przeprowadzono także krytycznej oceny raportu pod kątem jego rzetelności i kompletności, ograniczając się jedynie do sprawdzenia raportu pod kątem formalnym i wywodząc jego prawidłowość z faktu sporządzenia go przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami oraz uzgodnienia raportu przez organy współdziałające. Zarzucono, że na żadnym etapie nie skorzystano z możliwości powołania biegłego w celu oceny prawidłowości i kompletności raportu, mimo że zawierał on specjalistyczne informacje wymagające wiedzy eksperckiej. Wskazano, że nie do zaakceptowania jest stanowisko Kolegium w zakresie konieczności przedłożenia kontrraportu, gdyż sporządzenia takiego raportu jest bardzo czasochłonne i kosztowne, a poza tym, to rolą organu jest przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego. Podniesiono, że strona skarżąca wyraźnie wskazała na wady raportu i załączyła dowody, m.in. dokumentację fotograficzną, a wymienione zarzuty były spójne i rzeczowe oraz poparte możliwymi do uzyskania dowodami. Stowarzyszenie podniosło, że brzeg jeziora K. w miejscu planowanej inwestycji jest wykorzystywany jedynie okazjonalnie przez turystów i takiego użytkowania nie można porównać do użytkowania kompleksu zaprojektowanego na ponad 2000 osób. Podkreślono, że jest to miejsce bytowania setek ptaków, która to okoliczność została zmarginalizowana w przedmiotowym raporcie. Wskazano, że z karty jeziora K. z II aktualizacji Planu Gospodarowania Wodami (IlaPGW) Dorzecza Wisły (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2022 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły) wynika, że stan chemiczny wód jeziora jest poniżej dobrego, a za główne źródła presji chemicznych uznano źródła rozproszone - rozwój obszarów zurbanizowanych: transport, turystyka, odpływ miejski, natomiast cele środowiskowe, które polegają przede wszystkim na utrzymaniu aktualnego lub poprawie stanu ochrony siedlisk, są nieosiągnięte, a ich osiągnięcie jest zagrożone. Podniesiono, że raport nie zawiera oceny oddziaływania planowanych do wybudowania pomostów spacerowo-wypoczynkowych, których oddziaływanie, w ocenie strony skarżącej, będzie bardzo duże. Przedmiotowa inwestycja będzie bowiem generowała duży ruch wodny, turystyczny, plażowy i niewątpliwie przyczyni się do pogorszenia stanu wód jeziora K. Zaznaczono, że w raporcie pominięto także analizę skumulowanego oddziaływania na wody jeziora K. przez planowane przedsięwzięcie z innymi istniejącymi i planowanymi inwestycjami w tym rejonie. Raport nie zawiera także rzetelnej analizy oddziaływania i skutków inwestycji na rezerwat Wyspy na jeziorze K., a wnioski dotyczące wpływu zwiększonej presji turystycznej na linię brzegową jeziora i występujące tam szuwary są powierzchowne. Zdaniem Stowarzyszenia dopuszczając do ingerencji w tak atrakcyjny przyrodniczo i krajobrazowo rejon należy mieć pewność, że inwestycja nie przyczyni się do jego degradacji. Podniesiono, że fakt, że dla pozostałych etapów inwestycji konieczne będzie wydanie dalszych decyzji środowiskowych nie zwalnia organów od wzięcia pod uwagę skumulowanego oddziaływania wszystkich istniejących i planowanych na tym obszarze inwestycji już na obecnym etapie. Wskazano, że raport ogranicza się do stwierdzenia, że w promieniu 500 m nie znajdują się inne inwestycje, mogące w sposób skumulowany oddziaływać na środowisko podczas, gdy z pomiarów dokonanych przez Stowarzyszenie w naturze i za pomocą Systemu Informacji Przestrzennej Gminy G. wynika, że zabudowania wsi P. i byłego PGR znajdują się w odległości ok. 400 m, a biogazownia w odległości ok. 600 m. Podkreślono, że przepis art. 66 ust. 1 pkt. 1 ppkt a u.i.o.ś. nakazuje opis charakterystyki całości przedsięwzięcia oraz opis warunków użytkowania całości terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania, a określenie użyte przez inwestora wprowadza w błąd co do skali całości przedsięwzięcia, bowiem w istocie jest to pierwszy etap znacznie większego zamierzenia inwestycyjnego Spółki, polegającego na wybudowaniu na ponad 22 ha olbrzymiego kompleksu o licznych funkcjach. W ocenie strony skarżącej należy uzupełnić opis przedmiotowej inwestycji o informację, że stanowi ona pierwszy etap lub część większego zamierzenia inwestycyjnego i uwzględnić powyższe w analizach środowiskowych, nawet w sytuacji, gdyby te przyszłe etapy miały nigdy nie powstać. Strona skarżąca podniosła również, że Kolegium pominęło część podniesionych w odwołaniu zarzutów, jak np. zarzut naruszenia art. 30 oraz art. 33 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez podanie przez Wójta Gminy do publicznej wiadomości nieprawdziwych informacji w wypowiedzi prasowej, co w ocenie strony skarżącej ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Naganna jest bowiem sytuacja, w której organy gminy ograniczają się jedynie do publikowania prawdziwych informacji w BIP, jednocześnie wprowadzając w błąd lub zatajając istotne okoliczności przed opinią publiczną w środkach masowego przekazu. Zarzucono, że Kolegium nie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, a także w sposób lakoniczny, arbitralny i bez żadnego uzasadnienia prawnego uznało za niezasadne zarzut naruszenia art. 24 § 1 ust. 4 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3a k.p.a. Podniesiono, że Kolegium nie odniosło się także do braku opisania w raporcie ryzyka wystąpienia awarii kanalizacji sanitarnej i skutków takiej awarii na wody jeziora Kisajno, której w ocenie strony skarżącej nie można wykluczyć, a także lakonicznie odniosło się do zarzutów naruszenia przepisów § 7 oraz Załączników nr 9 i 10 do Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja (...) oraz art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że przepisy te nie mają zastosowania. Wskazano, że wydając decyzję środowiskową, ignorującą wytyczne planu zadań ochronnych (nawet jeśli dotyczą one dokumentów planistycznych), organ godzi się na pogorszenie stanu ochrony przedmiotów ochrony. Natomiast dokonanie uzgodnień w konkretnej sprawie nie może być sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Wskazano, że w Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił odrolnienia części terenu objętego skarżoną decyzją, a utrzymanie w mocy tej decyzji w jej obecnym kształcie doprowadzi do usankcjonowania przeznaczenia tego terenu na cele inne niż rolnicze, co narusza przepisy o ochronie gruntów rolnych, w szczególności art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Strona skarżąca wskazała także, że w toku postępowania w sposób nieprawidłowy oznaczono strony tego postępowania, gdyż z księgi wieczystej wynika, że właścicielem działki gruntu nr (...) jest P. Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W., a nie P. Sp. z o.o. w W. Z kolei właścicielem działki nr (...), sąsiadującej bezpośrednio z objętą decyzją działką nr (...), od 20 listopada 2023 r. jest inna osoba i mimo, że organ pierwszej instancji wiedział o tej zmianie, konsekwentnie wskazywał dotychczasowego właściciela jako stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Pismem procesowym z 26 sierpnia 2025 r. Spółka wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd oddalił wniosek pełnomocnika strony skarżącej – r.pr. A. B. o odroczenie terminu rozprawy z powodu zaplanowanego urlopu wypoczynkowego. Należy bowiem wyjaśnić, że nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 107 p.p.s.a.), a nieobecność pełnomocnika na rozprawie z powodu przebywania na urlopie nie jest nadzwyczajnym wydarzeniem lub przeszkodą, której nie można przezwyciężyć w rozumieniu art. 109 p.p.s.a. Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.i.o.ś.). Należy podkreślić, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych czy planowanej działalności, lecz sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Go 169/17, dostępny w CBOSA). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa zatem wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Podnieść także należy, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.i.o.ś.). Ponadto w myśl art. 80 u.i.o.ś. jeśli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ wydaje decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.i.o.ś, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone oraz po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ocenie Sądu decyzja wydana w niniejszej sprawie spełnia powyższe wymogi. Przed wydaniem decyzji organ uzyskał stosowne uzgodnienia i opinie, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.i.o.ś., a postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. Organ dokonał dokładnej analizy zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym uwzględnił stanowisko RDOŚ oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a ponadto - wbrew zarzutom skargi – uwzględnił wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Przy czym uwzględnienie tych wyników nie jest równoznaczne z ich akceptacją. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 u.i.o.ś., gdyż zawiera wszystkie elementy tam określone. Z kolei w uzasadnieniu organu odwoławczego szczegółowo omówiono poszczególne aspekty planowanej inwestycji i przeanalizowano je pod kątem obowiązujących przepisów, a ponadto odniesiono się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Należy przede wszystkim podkreślić, na co słusznie wskazało w uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium, że z przepisów u.i.o.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. Oznacza to, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Organ właściwy do wydania tej decyzji winien zatem przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.i.o.ś., a następnie jest zobligowany wydać decyzję pozytywną, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami powołanej ustawy. Natomiast w przypadku decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, jej przesłanki muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy, opierając się na ustaleniach raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dokonały prawidłowej analizy przedmiotowych przesłanek, w konsekwencji uznając, że nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego przedsięwzięcia. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, nie spowoduje też negatywnych skutków dla obszarów Natura 2000 i innych form ochrony przyrody oraz nie istnieje ryzyko kumulowania się oddziaływań. Wprawdzie, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, realizacja zaplanowanej inwestycji wpłynie na przekształcenie otoczenia i wprowadzi zmianę w istniejącym krajobrazie, ale podkreślić należy, że nie każdy rodzaj nawet znaczącego oddziaływania na krajobraz uzasadnia odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. W świetle przepisów u.i.o.ś. za niewystarczające do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań uznać należy sam fakt negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym przede wszystkim na krajobraz. Okoliczność taka, sama w sobie, nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 czerwca 2023 r. II SA/Lu 285/23; dostępny CBOSA). Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczącego raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko podkreślić należy, że jest to dokument o szczególnej wartości dowodowej. Wprawdzie raport o oddziaływaniu na środowisko, jak każdy dowód, może być podważony, ale kwestionowanie jego ustaleń winno być poparte odpowiednim przeciwdowodem. Jak wskazano w wyroku NSA z 12 listopada 2019 r. (sygn. akt II OSK 3179/17, dostępny w CBOSA) zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła kontrraportu, a zatem nie podważyła skutecznie ustaleń, czy też analiz i wniosków zawartych w raporcie przedłożonym przez Spółkę. Nie jest przy tym zasadne podnoszenie przez stronę skarżącą argumentów odnośnie do wysokich kosztów takiego raportu. Jeśli bowiem strona chce skutecznie podważyć ustalenia raportu to powinna przedstawić dokument o podobnej wartości merytorycznej, same ogólne stwierdzenia nie są bowiem wystarczające do jego zakwestionowania. Niezasadne jest także twierdzenie, że to organ winien powołać biegłego celem weryfikacji raportu. Wprawdzie raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, a nie urzędowym, ale nie oznacza to, że musi być poddany ocenie przez biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. II OSK 2316/15, dostępny w CBOSA). Ponadto przyjęcie takiej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której organ musiałby powoływać biegłego w każdej sprawie, w której byłby przedkładany raport, co nie tylko nie wynika z przepisów prawa, ale też byłoby sprzeczne z zamysłem ustawodawcy. Należy bowiem podkreślić, że raport nie tylko musi być sporządzony przez osoby uprawnione, ale jest poddawany procedurze uzgodnieniowej dokonywanej przez organy wyspecjalizowane. Podkreślić ponadto należy, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem, uprawnień do kwestionowania raportu pod kątem merytorycznym, w zakresie wiadomości specjalnych, nie posiada nie tylko organ administracji, ale również sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej decyzji. Jak podkreślono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 21 stycznia 2022 r. (sygn. akt II SA/Po 322/21, dostępny w CBOSA) "sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu, a może go oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, kompletności i spójności, czyli czy raport spełnia wymagania ustawowe co do jego zawartości (treści) w rozumieniu art. 66 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko" (podobne stanowisko zawarto z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2021 r., IV SA/Wa 2480/20; orzeczenia dostępne w CBOSA). Oceniając zatem raport pod tym kątem przyjąć należy za Kolegium, że jest on kompletny, spójny, logiczny i spełnia wymagania ustawowe. Wyjaśnić przy tym należy, że w toku postępowania, postanowieniami z 29 stycznia 2024 r. (RDOŚ) oraz 1 marca 2024 r. (Dyrektor Zarządu Zlewni w G.) uzgodniono warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określono działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić w projekcie budowlanym. Zalecenia te zostały uwzględnione w całości w punktach 2 i 3 decyzji organu pierwszej instancji. W tych okolicznościach nie zachodzi jakakolwiek przesłanka pozwalająca na odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Nie jest także zasadny zarzut strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie należało dokonać oceny skumulowanego oddziaływania wszystkich istniejących i planowanych na tym obszarze inwestycji już na obecnym etapie, mimo że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana etapami. Przede wszystkim Sąd całkowicie podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji Kolegium odnośnie do powodów, dla których organ uznał, że nie doszło do naruszenia tzw. zakazu salami slicing. Natomiast podkreślić należy, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.o.i.ś. raport powinien zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Z treści tego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że konieczność uwzględnienia kumulowania się oddziaływania może dotyczyć – w odniesieniu do przedsięwzięć planowanych - tylko takich przedsięwzięć, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro zaś przedmiotowa inwestycja jest pierwszym etapem planowanego przedsięwzięcia, to dla pozostałych etapów inwestycji nie zostały jeszcze wydane decyzje środowiskowe, a tym samym nie mogą być one uwzględniane w niniejszej sprawie. Należy także zauważyć, że nie w każdym przypadku konieczne jest uwzględnienie kumulacji oddziaływania przedsięwzięć już znajdujących się okolicy z przedsięwzięciem objętym raportem, a tylko takich, które na siebie oddziałują lub będą oddziaływać. Norma z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś. nie dotyczy zatem wszystkich przedsięwzięć, nawet jeżeli znajdują się na terenie tej samej gminy i oddziałują na środowisko (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1401/18, dostępny w CBOSA). W takim też kontekście należy odczytywać kwestionowane przez stronę skarżącą stwierdzenie zawarte w raporcie, że w promieniu 500 m nie znajdują się inne inwestycje, mogące w sposób skumulowany oddziaływać na środowisko. Nie jest także zasadny zarzut, że decyzja środowiskowa musi określać w swojej treści całość planowanego przedsięwzięcia. Przede wszystkim, jak słusznie wskazało Kolegium, to inwestor określa zakres i rodzaj przedsięwzięcia, co do którego występuje o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, a organ jest w tym zakresie związany treścią wniosku. Ponadto okoliczność, że wniosek dotyczy jednego z etapów większej inwestycji nie był przez inwestora ukrywany, co pozwoliło organom, na ocenę, czy takie etapowanie inwestycji nie naruszy przepisów prawa. Zatem argumentacja strony skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia § 7 oraz Załączników nr 9 i 10 do Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja (...). Powołane regulacje dotyczą wskazań do zmian w istniejących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a nie wskazań co do decyzji środowiskowych, co jednoznacznie wynika z ich treści. Słusznie zatem uznało Kolegium, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie. Nieskuteczny jest także zarzut naruszenia art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 82 ze zm.) co do uzgodnienia nierolniczego przeznaczenia działki nr (...) wbrew decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 listopada 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 4a tej ustawy decyzję taką dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę albo zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jak wskazano wyżej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Zatem okoliczność podnoszona przez stronę skarżącą nie ma żadnego znaczenia w przedmiotowym postępowaniu. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 30 oraz 33 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez podanie nieprawdziwych informacji w wypowiedzi prasowej. Przepis art. 30 u.i.o.ś. nakłada na organ obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, zaś art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. określa, jakie informacje podawane do publicznej wiadomości przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Skoro sama strona skarżąca przyznaje, że organ opublikował stosowne informacje w BIP, to nie doszło do naruszenia powołanych przepisów. Natomiast nie jest rolą sądu administracyjnego ocena wypowiedzi prasowych osoby piastującej stanowisko wójta. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 ust 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez osobę będącą przedstawicielem gminy G., będącej właścicielem jednej z działek gruntu objętej wnioskiem wskazać należy, że w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest wyraźnej normy nakazującej wyłączenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której stroną tego postępowania jest gmina. Z mocy art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. wójt, burmistrz, prezydent miasta jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku pozostałych przedsięwzięć, niewymienionych w art. 75 ust. 1 pkt 1 – 3 u.i.o.ś. Oznacza to, że z mocy prawa dopuszczalne jest połączenie ról procesowych organu orzekającego sprawie z rolą strony. Gmina jest bowiem tworem o szczególnej pozycji ustrojowej. Z jednej strony jest nosicielem imperium (władztwa administracyjnego), zaś z drugiej podmiotem dominium (własności). Te dwie role co do zasady są rozdzielne, co nie oznacza, że nie mogą być wykonywane przez gminę jednocześnie (np. wyrok NSA z 28 sierpnia 2019 r. II OSK 1970/18, dostępne w CBOSA). Należy przy tym podkreślić, że podstawy wyłączenia wójta nie sposób upatrywać w powołanym przepisie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącym, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; Przepis ten normuje podstawy wyłączenia pracownika organu, a nie samego organu. Przesłanki włączenia organu administracji publicznej zostały odrębnie uregulowane w art. 25 § 1 k.p.a., ale na podstawie tej regulacji brak również było podstaw do wyłączenia od orzekania wójta, czy też wszystkich pracowników organu. Natomiast w obowiązujących przepisach prawa, po uchyleniu art. 27a k.p.a., nie ma ogólnej regulacji zobowiązującej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego w przypadku, gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej jednostki samorządu terytorialnego. Z kolei zarzuty strony skarżącej co do nieprawidłowego określenia stron postępowania wykraczają, zdaniem Sądu, poza zakres legitymacji skargowej Stowarzyszenia. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że mieszczą się w granicach interesu prawnego strony skarżącej to należy wyjaśnić, że organ wydaje decyzję na rzecz podmiotu, który występuje z wnioskiem. Natomiast odnośnie do następstwa prawnego uczestnika postępowania należy wskazać, że zgodnie z art. 74 ust. 3d u.i.o.ś. po doręczeniu stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach to nabywca lub zbywca jest obowiązany do niezwłocznego zgłoszenia organowi właściwemu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach danych nowego właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a niedokonanie takiego zgłoszenia i prowadzenie postępowania bez udziału nowego właściciela lub użytkownika wieczystego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 74 ust. 3e u.i.o.ś.). Reasumując, w świetle zaprezentowanych rozważań należy uznać, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie oraz w odniesieniu się do zarzutów stron. W sprawie zebrano wystarczający materiał dowodowy i dokonano jego właściwej oceny. Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi .