II SA/Ol 2/09

Dnia 21 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2009 roku sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", Dyrektor Wydziału Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta w A., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówił Spółce A ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej cyfrowej i wieży antenowej "[...]", przy ul. B. w A., na działkach nr "[...]" i "[...]" obr. "[...]". Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 1, art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717) oraz art. 104 kpa. W motywach decyzji organ podniósł, iż w dniu "[...]" pełnomocnik inwestora złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia, przekładając dokumenty wymagane zgodnie z art.52 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podał, iż działki objęte wnioskiem stanowią własność A. T. Działka nr "[...]" zabudowana jest budynkiem "[...]". Teren objęty wnioskiem posiada istniejącą obsługę komunikacyjną, która nie ulegnie zmianie. Stwierdził też, iż według art.50 tej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami tj. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko /Dz.U. z 2004r. nr 257 poz. 2573 ze zm./, w tym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu /Dz.U. z 2007r. nr 158 poz. 1105/ oraz opinią Wydziału Ochrony Środowiska z dnia "[...]", planowana budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie organ podniósł, iż przeciwko budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej protest wnieśli J. i T. G. kierowani obawą przed szkodliwym oddziaływaniem stacji na zdrowie ludzi, pogorszeniem warunków zamieszkania oraz spadkiem wartości nieruchomości znajdujących się w pobliżu. Także G. M., Przewodnicząca Rady Osiedla "[...]" w imieniu mieszkańców osiedla złożyła protest przeciwko budowie stacji i wieży antenowej, uzasadniając go usytuowaniem wieży zbyt blisko istniejącego lotniska, co stanowiłoby duże zagrożenie dla lądujących i startujących samolotów oraz obsługi lotniska. Podniosła także, iż budowa wieży zakłóci harmonię architektoniczną osiedla zabudowanego domami jednorodzinnymi. Ponadto A. P., pismem z dnia "[...]", wniósł o negatywne rozpatrzenie lokalizacji wieży i stacji bazowej telefonii cyfrowej, gdyż znajdzie się ona w "powierzchniach podejść lotniska". Zgodnie zaś z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz.U.nr 130, poz.1192 ze zm.) obiekty trudno dostrzegalne takie jak napowietrzne linie energetyczne, maszty, wolno stojące anteny zlokalizowane w powierzchniach podejść powinny być niższe, o co najmniej 10 m od ustalonej dopuszczalnej wysokości w miejscu ich lokalizacji. Oddziaływanie anten stacji powodować będzie również zakłócenia w pracy urządzeń pokładowych w samolotach, jak i urządzeń nawigacyjnych zainstalowanych na lotnisku. Organ zaznaczył, iż mieszkańcy osiedla "[...]" złożyli pisma, w których wnieśli o uznanie za stronę postępowania. Osoby, które wykazały możliwość naruszenia swojego interesu prawnego lub obowiązku na skutek budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej i wieży antenowej, zgodnie z art. 28 k.p.a. zostały uznane za stronę w niniejszym postępowaniu. Organ zauważył, iż pełnomocnik inwestora został telefonicznie poinformowany o licznych protestach mieszkańców osiedla "[...]", lecz do dnia wydania decyzji nie wykonał żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia obaw mieszkańców. Wobec powyższego organ orzekł jak w sentencji, mając na względzie, iż teren osiedla "[...]" jest terenem zabudowy jednorodzinnej o dwóch, maksymalnie trzech kondygnacjach. Budowa wieży antenowej w istniejącym osiedlu domów jednorodzinnych stanowiłaby naruszenie zasad harmonijnego kształtowania przestrzeni. Wieża antenowa i stacja bazowa telefonii cyfrowej stanowiłaby obiekt całkowicie "obcy" w zakresie funkcji, formy architektonicznej, gabarytów. Istotną sprawą są również obawy mieszkańców dotyczące możliwości pogorszenia stanu zdrowia ludzi i spadku wartości nieruchomości znajdujących się w pobliżu wieży antenowej. Poza tym zlokalizowanie wieży antenowej i stacji bazowej telefonii cyfrowej w bezpośrednim sąsiedztwie lotniska może stać się powodem zakłóceń w funkcjonowaniu lotniska i stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Od decyzji tej odwołanie wniosła Spółka A wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i wydał orzeczenie w oparciu o przepisy nie odnoszące się do materii określonej wnioskiem. W ocenie odwołującej, przywołane jako podstawa rozstrzygnięcia przepisy (art. 50 ust. 1) nie mają nic wspólnego z możliwością odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem odesłanie do art. 61 ust. 1 pkt 4 dotyczy kwestii przekształceń gruntów rolnych i leśnych, a charakteru takiego nie ma teren objęty wnioskiem. Podniesiono, że z treści decyzji nie wynika, aby przed jej wydaniem, było przeprowadzone pełne postępowanie, o którym mowa w art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona wskazała też, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów podanego przez organ rozporządzenia w odniesieniu do infrastruktury lotniska pozostającej w sąsiedztwie działek objętych wnioskiem. Poza tym odwołująca zauważyła, że stacje bazowe telefonii komórkowej jako inwestycje celu publicznego należą do przedsięwzięć uprzywilejowanych względem innych nie posiadających takiego charakteru. Odnosząc się zaś do wniosku A. P. wyjaśniono, iż przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Urząd Lotnictwa "[...]", na potwierdzenie czego inwestor posiada stosowny dokument. W konkluzji podkreślono, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił dyrektywy art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie badając zaś sprawy w ustalonym ustawowo zakresie, wydał decyzję niezgodnie z prawem. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zasadność odwołania, uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 3 ww. ustawy, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto w myśl art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle przepisów powszechnie obowiązujących. Oznacza to, że organ pierwszej instancji, aby odmówić jej lokalizacji, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. W ocenie składu orzekającego Kolegium, w rozpatrywanej sprawie takiej niezgodności organ pierwszej instancji nie wykazał. Kolegium stwierdziło, iż argumentacja organu pierwszej instancji, zgodnie z którą teren osiedla "[...]" jest terenem zabudowy jednorodzinnej o dwóch maksymalnie trzech kondygnacjach, a budowa wieży antenowej w istniejącym osiedlu domów jednorodzinnych stanowiłaby naruszenie zasad harmonijnego kształtowania przestrzeni, nie może być podstawą od odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stacje bazowe telefonii komórkowej zostały uznane w orzecznictwie za inwestycje celu publicznego, co oznacza, iż w tym postępowaniu organ nie bada, czy wieża antenowa wkomponowuje się w istniejący ład przestrzenny i czy stanowi kontynuację funkcji oraz gabarytów istniejących w otoczeniu budynków. Również kwestie odnoszące się do spadku wartości nieruchomości znajdujących się w pobliżu wieży antenowej oraz obawy mieszkańców dotyczące możliwości pogorszenia stanu zdrowia nie mogą uzasadniać stwierdzenia , iż inwestycja naruszy przepisy odrębne. W ocenie Kolegium takim przepisem odrębnym w niniejszej sprawie może być powołane przez organ rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz. U. Nr 130 poz. 1192 ze zm.). W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie wykazał jednak na czym ma polegać niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami ww. rozporządzenia, ograniczając się w zasadzie do przytoczenia treści § 4 tego rozporządzenia. W tym zakresie nie ma znaczenia opinia Urzędu Lotnictwa "[...]", na którą powołuje się pełnomocnik, gdyż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują, by taka opinia była wymagana w tym postępowaniu. W związku z powyższym, Kolegium uznało, że dokonana przez organ pierwszej instancji analiza stanu prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie może uzasadniać odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie i dlatego orzeczono jak w sentencji. Opisaną decyzję organu II instancji zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W. i J. W., wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta A. z dnia "[...]" odmawiającej lokalizacji. Skarżący podnieśli, iż budowa stacji bazowej telefonii na terenie zabudowy szeregowej, gdzie mieszkają, narusza ich interes prawny i spowoduje deprecjację warunków życia. Zakwestionowali, aby możliwe było postawienie w miejskiej zabudowie, w ogródku, masztu o wnioskowanej wysokości. Zauważyli, iż inwestycja koliduje również ze znajdującym się w odległości około "[...]" lotniskiem. Skarżący nie zgodzili się z Kolegium, iż gdyby doszło do budowy, nie nastąpiłby spadek wartości ich segmentu. Wniesioną skargę poparli uczestnicy postępowania: T. G. i T. B., dodatkowo zarzucając organowi odwoławczemu: błędne ustalenie, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, błędną ocenę, iż planowane zamierzenie nie narusza przepisów związanych z bezpieczeństwem ruchu lotniczego oraz zbyt ogólne i lakoniczne ustosunkowanie się do decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów Kolegium nie zgodziło się, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest inwestycją celu publicznego. Obecnie zarówno w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 4 października 2005r., II OSK 495/05, wyrok NSA z dnia 10 maja 2006r., II OSK 811/05, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006r., II SA/Sz 1189/04 ZNSA), jak i w doktrynie (T. Grossmann, Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności, Państwo i Prawo 2005/9/81) przeważające jest stanowisko, zgodnie z którym stacje bazowe telefonii komórkowej są inwestycjami celu publicznego, o których mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium również podzieliło ten pogląd, stwierdzając, iż oznacza to, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie bada przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium, aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, należy wykazać niezgodność z przepisami odrębnymi. Kolegium ponownie wskazało, iż kwestie odnoszące się do spadku wartości nieruchomości oraz obawy mieszkańców dotyczące możliwości pogorszenia stanu zdrowia nie wskazują na naruszenie przepisów odrębnych. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie analizuje raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż temu służy odrębne postępowanie. Kolegium uznało, iż przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza stanu faktycznego i prawnego terenu nie może uzasadniać odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to oznacza iż postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w znacznej części. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę J. W. z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego w terminie wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., -dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, wobec czego skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna, którą organ odwoławczy, wobec stwierdzonych podczas kontroli instancyjnej uchybień, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wyeliminował z obrotu prawnego decyzję organu pierwszej instancji. Zatem w niniejszej sprawie ocenie Sądu podlega wyłącznie ustalenie, czy zaistniały przesłanki warunkujące przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W tym zakresie wskazać należy, iż charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zawisłej przed organem I instancji. Dlatego rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest poddać ocenie materiał dowodowy zebrany i zbadany przez organ I instancji oraz dokonane przez ten organ ustalenia, w szczególności w kontekście mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego, a następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ niższej instancji (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo, jak również wyroki WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 897/05, Lex nr 214049, wyrok NSA z dnia 06 września 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 2235/99, Lex nr 76091). Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (kasacja) powinno być wyjątkiem i następować wyłącznie z przyczyn wskazanych w art. 138 § 2. Decyzję taką można wydać tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zastosowanie tego unormowania uzasadnione jest zatem brakiem przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji bądź przeprowadzenie go w sposób wadliwy w całości lub znacznej części. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie może, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, konwalidować stwierdzonych uchybień. Stąd w takich sytuacjach uzasadnionym i koniecznym jest zastosowanie przepisu art. 138 § 2 kpa. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym W rozpoznawanej sprawie wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany art. 138 § 2 kpa było uzasadnione przede wszystkim niemożnością pełnej oceny zasadności odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na zdawkowe uzasadnienie decyzji przez organ I instancji. Oprócz bowiem przytoczenia treści obowiązujących w tej materii przepisów oraz przytoczeniu argumentów podnoszonych przez uczestników postępowania administracyjnego, uzasadnienie to nie zawiera rozważań dotyczących analizy stanu faktycznego i prawnego nieruchomości w kontekście art. 53 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przede wszystkim nie zawiera uzasadnienia odmowy uwzględnienia wniosku w kontekście przesłanek z art. 56 ustawy. Zakres postępowania związanego z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 omawianej ustawy. Zgodnie z tym unormowaniem, właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z przepisu tego wynika, że w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji organ właściwy w sprawie ustala stan faktyczny terenu, w tym między innymi stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy. Dokonuje także ustaleń w celu oceny stanu prawnego, czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne. W tym kontekście ogólnikowe powołanie się przez organ I instancji na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotnisk nie może zostać uznane za dostateczne dla odmowy uwzględnienia wniosku. Z tych też względów nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja organu I instancji nie zapadła po wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy. Słusznie organ II instancji wskazał, że podnoszone przez skarżących argumenty odnoszące się do ewentualnego spadku wartości ich nieruchomości lub możliwego pogorszenia stanu zdrowia, a także ogólny sprzeciw mieszkańców, nie mogą uzasadniać odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego, a Sąd podziela stanowisko organów, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Te uchybienia uniemożliwiły organowi II instancji wydanie decyzji reformatoryjnej po myśli art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rozpoznanie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowanie wyjaśniające w znacznej części. Ponieważ organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 a zwłaszcza art. 107 § 3 kpa, koniecznym stało się ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ. Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie oznacza, że organ I instancji musi uwzględnić wniosek. Oznacza to jedynie, że organ musi sprawę rozpoznać od początku w sposób wnikliwy i kompleksowy, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów procedury administracyjnej, a także z uwzględnieniem regulacji wynikających z przepisów prawa materialnego. W sytuacji, w której organ szczegółowo uzasadni, które przepisy odrębne sprzeciwiają się uwzględnieniu wniosku, bądź też wyjaśni okoliczności przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy, będzie mógł ponownie wydać decyzję odmowną. Natomiast jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych i czyni zadość warunkom formalnym, organ winien wydać decyzję pozytywną. Nie bez znaczenia dla rozpoznania sprawy jest także okoliczność, iż z dokumentów złożonych przez uczestniczkę postępowania T. B. i informacji podanej przez nią na rozprawie wynika, że Rada Miasta A. podjęła uchwałę o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest sporna inwestycja, co powoduje konieczność rozważenia przez organ możliwości zawieszenia postępowania ze skutkami wynikającymi z art.58 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, oddalił skargę jako nieuzasadnioną, z mocy art. 151 p.p.s.a.