II SA/Ol 227/17

Dnia 15 maja 2017rr. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M K o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]"r. nr "[...]" w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M K, w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. znak: "[...]" utrzymującą w mocy decyzję z dnia "[...]"r, znak: "[...]" wydaną przez Burmistrza W o umorzeniu jako bezprzedmiotowe wznowionego postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia "[...]"r. znak: "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie dwóch budynków przeznaczonych do odchowu i tuczu brojlerów kurzych wraz z niezbędną infrastrukturą", zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest z oczywistych względów konieczne i nie powinno podlegać jakimkolwiek rozważaniom, celem zapobieżenia trudnym do odwrócenia tej decyzji w przypadku jej wykonania, zarówno dla stron postępowania, społeczeństwa jak i całego środowiska naturalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać (hipotetycznie), gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wstrzymaniu podlegają jedynie te akty administracyjne, które nadają się do wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. znajduje zatem co do zasady zastosowanie tylko w odniesieniu do tych decyzji, które nakładają określony obowiązek na oznaczony podmiot. Wykonanie aktu administracyjnego należy z kolei rozumieć jako doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Należy przy tym zauważyć, że omawiany wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję o umorzeniu jako bezprzedmiotowe wznowionego postępowania zakończonego decyzją ostateczną o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego przedsięwzięcia. Wskazać należy zatem w pierwszej kolejności na istotę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego przedsięwzięcia. Treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnej inwestycji/przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 353) wydanie wspomnianej decyzji następuje - co do zasady - przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym dopiero ten ostatni akt, a nie decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania formułuje określone obowiązki względem oznaczonego inwestora. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie podlega zatem ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) albowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania, tym bardziej, że nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada żadnych obowiązków na skarżącą. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2014 r., II SA/Po 1349/13; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., II SA/Po 12/14; postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., II OZ 123/14; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3139/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014 r., IV SA/Po 31/14 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego przedsięwzięcia stała się przedmiotem nadzwyczajnego postępowania o wznowienie postepowania. W ramach tego postępowania wydana została decyzja o umorzeniu postępowania, podtrzymana przez organ odwoławczy i objęta następnie wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Nie pozostaje to bez wpływu na ocenę takiego wniosku. Decyzja o umorzeniu postępowania nie nakłada żadnych obowiązków, lecz jedynie wskazuje na brak podstaw do prowadzenia postepowania. Nie odnosi się ona przy tym merytorycznie do materii sprawy, a więc uwarunkowań środowiskowych. Dopiero konsekwencją tej decyzji jest zachowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonego przedsięwzięcia będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Ta z kolei, co zaznaczono już wyżej nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) albowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Z tego tez względu wniosek o wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Bez znaczenia pozostaje w tej mierze fakt, że zaskarżona decyzja stanowi element szerszego procesu inwestycyjnego, skoro samodzielnie nie uprawnia ona do pojęcia określonych działań. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.