II SA/Ol 24/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zajęcia pasa drogowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Spółka A w dniu 18 stycznia 2008 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni z dnia "[...]" zezwalającą na umieszczenie tablic reklamowych o zmiennej treści w okresie od 1 września 2006 r. do 30 września 2006 r. w pasach drogowych ulic: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", oraz ustalającą należną opłatę z tego tytułu w kwocie 12.828,30 zł. We wniosku Spółka podała, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedziała się z decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni z dnia "[...]" nakładającej na Spółkę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, która doręczona została w dniu 18 grudnia 2007 r. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Pełnomocnik Spółki stwierdziła, że z dokumentacji opisanej w decyzji z "[...]" wynika, iż tereny działek położonych przy ulicy "[...]" i "[...]", na których znajdowały się części reklam, nie stanowią pasa drogowego, również reklama przy ulicy "[...]" znajduje się na działce, która nie stanowi pasa drogowego. W tej sytuacji należy uznać, że opłata za umieszczenie tablic reklamowych w pasie drogowym, wskazana w decyzji z dnia "[...]" została zawyżona i przy rozpoznawaniu sprawy po wznowieniu postępowania powinna zostać obniżona o kwoty naliczone za zajęcie terenu nie będącego pasem drogowym, po ustaleniu granic pasa drogowego i powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy tablic reklamowych. Po rozpatrzeniu wniosku, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 149 § 3 kpa., odmówił wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jednak przed merytorycznym rozpatrzeniem wniosku podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia organ zobowiązany jest do dokonania oceny czy środek zaskarżenia został złożony w terminie, gdyż na podstawie art. 148 § 1 kpa., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Decyzja z dnia "[...]" stała się ostateczna w dniu 16 września 2006 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania został nadany na poczcie w dniu 18 stycznia 2008 r. Organ przyznał, że podczas prowadzonego z urzędu postępowania skutkującego nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody w zakresie statusu prawnego terenu, jednakże Spółka za pośrednictwem swojego pełnomocnika brała czynny udział w tym postępowaniu. I tak w dniu 26 października 2006 r. z udziałem pełnomocnika strony zostały przeprowadzone oględziny miejsc umieszczenia reklam w pasie drogowym, oprócz reklam umieszczonych poza pasem drogowym ulic "[...]" i "[...]". Pełnomocnik strony był zatem świadomy, że część reklam nie znajduje się w pasie drogowym. Ponadto podczas oględzin stwierdzono, że reklamy przy ulicach "[...]" i "[...]" tylko częściowo zajmują pas drogowy i w związku z tym zlecono dokonanie pomiarów geodezyjnych tych reklam w celu dokładnego ustalenia w jakiej części zajmują one pas drogowy. W dniu 6 listopada 2006 r. pełnomocnik strony zapoznał się z dokumentacją zebraną w sprawie, w szczególności z materiałami geodezyjnymi zawierającymi wyniki pomiarów geodezyjnych reklam zajmujących częściowo pas drogowy ulic "[...]" oraz "[...]", których kopie zostały mu udostępnione. Po otrzymaniu informacji popartej pomiarami geodezyjnymi odnośnie reklam przy ulicy "[...]" i "[...]", pełnomocnik strony w tym samym dniu wystąpił do organu o zmianę w zakresie powierzchni reklam decyzji z dnia "[...]" zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 października 2006 r. do 30 listopada 2006 r. Pełnomocnik składając wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na umieszczenie reklam nie uwzględnił lokalizacji reklam przy ul. "[...]" oraz "[...]", które znajdują się poza pasem drogowym. Zatem strona była świadoma sytuacji prawnej terenu, skoro nie wnioskowała o wydanie zgody na ich umieszczenie, a reklamy te znajdowały się w terenie. W tej sytuacji organ nie podzielił argumentacji Spółki, że dopiero w dniu 18 grudnia 2008 r., tj. w dniu otrzymania decyzji nakładającej karę, dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawą wznowienia, gdyż o tych okolicznościach Spółka dowiedziała się w dniu 6 listopada 2006 r., a zatem wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu. Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów art. 147 kpa. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez odmowę wznowienia postępowania mimo stwierdzenia nowych faktów i dowodów. Ponadto zarzucono rażące naruszenie: - art. 107 § 1 kpa polegające na braku oznaczenia w decyzji organu administracji publicznej oraz art. 6 kpa w zw. z art. 19 kpa poprzez wydanie decyzji przez nieuprawnioną jednostkę niebędącą organem administracyjnym; - art. 8 i art. 9 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania oraz zasady informowania stron; - art. 10 kpa w związku z pominięciem udziału strony w postępowaniu; - art. 77 § 1 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy; - art. 107 § 3 kpa polegające na braku opisania dowodów wskazujących na uzyskanie przez Spółkę wiedzy o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania w sprawie reklam umieszczonych przy ulicy "[...]" i "[...]". Po rozpatrzeniu odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w sprawie tej wniosek o wznowienie postępowania Spółka złożyła na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, jednakże warunkiem skutecznego zainicjowania postępowania jest zachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Spółka wniosek o wznowienie złożyła w dniu 18 stycznia 2008 r., z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 kpa. Z akt sprawy wynika bowiem, że pełnomocnik Spółki w dniu 6 listopada 2006 r. zapoznał się z całością akt sprawy (karty 1-106). W szczególności zapoznano pełnomocnika z materiałami geodezyjnymi zawierającymi wyniki pomiarów geodezyjnych reklam zajmujących częściowo pas drogowy ulic "[...]" i "[...]" (k. 103 i 104). Zatem to w dniu 6 listopada 2006 r. Spółka powzięła informację co do okoliczności powoływanych we wniosku o wznowienie - w tym dniu bowiem dowiedziała się o fakcie położenia reklam przy ul. "[...]" oraz "[...]" częściowo poza pasem drogowym oraz o fakcie usytuowania dwóch reklam (przy ul. "[...]" i "[...]") poza pasem drogowym. Pełnomocnik został zapoznany z całością akt sprawy, a na jego wniosek wydano mu kopię pomiarów geodezyjnych, protokołu przesłuchania oraz protokołu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Fakt częściowego zajęcia przez reklamy pasa drogowego ulic "[...]" i "[...]" wynikał z następujących dokumentów, okazanych pełnomocnikowi: pomiarów reklam (k. 103 i 104), protokołu oględzin (k. 102), szkiców sytuacyjnych (k. 37 i 67), protokołu z kontroli pasa drogowego z dnia 2 października 2006 r. (k. 82), zestawienia lokalizacji reklam, z którego wynika jaka powierzchnia reklam znajduje się w pasie drogowym, a jaka poza nim (k. 83). Natomiast z protokołu z kontroli pasa drogowego z dnia 2 października 2006 r. oraz zestawienia lokalizacji reklam wynika, że reklamy przy ulicy "[...]" i "[...]" zostały usytuowane poza pasem drogowym. Ponadto organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania z urzędu, gdyż nie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ani żadna z pozostałych przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 kpa. Na tę decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania; - art. 107 § 3 kpa oraz art. 7 i art. 77 kpa poprzez nierozpoznanie zarzutów Spółki oraz brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych; - art. 7-9 kpa poprzez ich pominięcie. W uzasadnieniu wskazano, że Kolegium nie rozpoznało zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 i 3, art. 6 w związku z art. 19 kpa, art. 8-10 kpa, art. 77 § 1 kpa. Pominięcie podniesionych zarzutów stanowi rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Strona skarżąca stwierdziła także, że okoliczności uregulowane w art. 145 § 1 pkt 5 kpa zostały ustalone dopiero w decyzji z dnia "[...]" nakładającej karę pieniężną, która została doręczona stronie skarżącej w dniu 18 grudnia 2007 r. Zatem Spółka nie mogła dowiedzieć się o nich wcześniej niż w dniu 18 grudnia 2007 r. Brak jest podstaw do twierdzenia, że w dniu 6 listopada 2006 r. Spółka uzyskała wiedzę o wszystkich nowych faktach i dowodach opisanych w decyzji z dnia "[...]". Akta, z którymi zapoznano nieprofesjonalnego pełnomocnika Spółki w dniu 6 listopada 2006 r. zawierały niekompletny, niespójny materiał. Spółka podniosła, że została naruszona zawarta w art. 9 kpa zasada informowania stron, gdyż organ zapoznając nieprofesjonalnego pełnomocnika strony z materiałem zgromadzonym w postępowaniu nie pouczył o 1-miesięcznym terminie na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Poza tym wznowienie postępowania dotyczącego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w celu rzetelnego ustalenia powierzchni zajętego pasa drogowego, powinno nastąpić z urzędu, ze względu na naruszenie art. 7 i art. 9 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w skarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. pełnomocnik organu poinformował, że na przełomie lutego i marca 2011 r. została wydana decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia "[...]", a więc decyzji w stosunku do której Spółka wystąpiła o wznowienie postępowania. W dniu 1 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedłożyło do Sądu decyzję z dnia "[...]", nr "[...]" o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulic w okresie od 1 września 2006 r. do 30 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni z dnia "[...]" zezwalającą na umieszczenie tablic reklamowych o zmiennej treści w okresie od 1 września 2006 r. do 30 września 2006 r. w pasach drogowych ulic: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", oraz ustalającą należną opłatę z tego tytułu w kwocie 12.828,30 zł. Uregulowana przepisami art. 145 - 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) dalej: kpa instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma na celu usuwanie wad jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich dotkniętych wadami prawnymi orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję - art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Złożenie przez stronę podania o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne, które kończy się postanowieniem o wznowieniu postępowania albo decyzją odmawiającą wznowienia postępowania. We wstępnej fazie postępowania wznowieniowego organ administracji bada bowiem, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty został o ustawowe przesłanki wznowienia, wymienione w art. 145 § 1 czy art. 145a § 1 kpa, oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179, z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku ujawnienia w postępowaniu wstępnym, że podanie o wznowienie nie wskazuje na przesłanki przewidziane w art. 145 § 1, bądź art. 145a § 1 kpa lub nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa - organ administracji na podstawie art. 149 § 3 kpa wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Zatem jedną z przeszkód nie pozwalających na wznowienie, na żądanie strony, postępowania administracyjnego jest niedochowanie przez nią terminu zgłoszenia tego żądania. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa, strona powinna wnieść podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia - od tej zasady ustawodawca wprowadził dwa wyjątki: w art. 148 § 2 i w art. 145a § 2 kpa, które nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przy czym to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., I OSK 99/09, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślić należy, że organ administracji zobowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., II OSK 976/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r., I SA/Wa 1740/07 publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpatrywanej sprawy strona skarżąca twierdzi, że o okoliczności będącej podstawą wznowienia postępowania dowiedziała się dopiero z decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni z dnia "[...]" nakładającej na Spółkę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, doręczonej w dniu 18 grudnia 2007 r. Z dokumentacji opisanej w decyzji z dnia "[...]" wynika bowiem, iż tereny działek położonych przy ulicy "[...]" i "[...]", na których znajdowały się części reklam, nie stanowią pasa drogowego, również reklama przy ulicy "[...]" znajduje się na działce, która nie stanowi pasa drogowego. Jednakże ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu z zapoznania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (k. 107 akt administracyjnych) wynika, że w dniu 6 listopada 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej zapoznał się z dowodami zebranymi w sprawie, tj. kartami 1 – 106, w szczególności z materiałami geodezyjnymi zawierającymi wyniki pomiarów geodezyjnych reklam zajmujących częściowo pas drogowy ulic "[...]" i "[...]" (k. 103 i 104). Poza tym pełnomocnikowi udostępniono, na jego prośbę, kopię pomiarów geodezyjnych (k. 103 i 104), protokół przesłuchania pełnomocnika w charakterze świadka (k.106), protokół z zapoznania ze zgromadzonym materiałem (k. 107). Fakt tylko częściowego zajęcia przez reklamy pasa drogowego ulic "[...]" i "[...]" wynikał z okazanych pełnomocnikowi w dniu 6 listopada 2006 r. następujących dokumentów: pomiarów reklam (k. 103 i 104), protokołu oględzin (k. 102), szkiców sytuacyjnych (k. 37 i 67), protokołu z kontroli pasa drogowego z dnia 2 października 2006 r. (k. 82), zestawienia lokalizacji reklam, z którego wynikało jaka powierzchnia reklam znajduje się w pasie drogowym, a jaka poza nim (k. 83). Natomiast z protokołu z kontroli pasa drogowego z dnia 2 października 2006 r. (k. 82) oraz zestawienia lokalizacji reklam (k. 83) wynikało, że reklamy przy ulicy "[...]" i "[...]" zostały usytuowane poza pasem drogowym. W tej sytuacji należy uznać, że informację o zaistnieniu w sprawie przesłanki w oparciu o którą Spółka domagała się wznowienia postępowania administracyjnego, jej pełnomocnik powziął już w dniu 6 listopada 2006 r., a nie jak twierdzi strona skarżąca, nastąpiło to dopiero w dniu 18 grudnia 2007 r., tj. w dniu doręczenia decyzji z dnia "[...]". W świetle przywołanych okoliczności należy przyjąć, że wniosek strony skarżącej, w którym domagała się ona wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni z dnia "[...]", został wniesiony z uchybieniem terminu miesięcznego przewidzianego w art. 148 § 1 kpa. Bez znaczenia dla rozpoznania kwestii terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, iż informacje te zostały przekazane pełnomocnikowi Spółki, który nie był profesjonalnym pełnomocnikiem. W tym zakresie bowiem to od decyzji skarżącej zależało to kto ją reprezentuje w postępowaniu administracyjnym przed organami administracji publicznej. Skoro w tych postępowaniach Spółka uznała, iż wystarczającą jest jej udział poprzez pełnomocnika nie będącego profesjonalistą, to w jej zakresie pozostawała kwestia czy właściwie będzie mogła być w tych postępowaniach chronić swój interes prawny. To w jaki sposób organizacyjnie funkcjonuje podmiot gospodarczy i przy udziale których pełnomocników - przedstawicieli działa zależy wyłącznie od woli tego podmiotu. Tym samym niezasadny jest zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 107 § 3 kpa, normujący elementy uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, oraz art. 7 i art. 77 kpa poprzez nierozpoznanie zarzutów Spółki podniesionych w odwołaniu i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie. Organ bowiem rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji zbadał, czy w sprawie został zachowany przez Spółkę termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i w uzasadnieniu decyzji wskazał okoliczności, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, jak również została przytoczona i wyjaśniona podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił również stanowiska strony skarżącej odnośnie naruszenia zasady informowania stron unormowanej w art. 9 kpa w związku z brakiem pouczenia nieprofesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej o terminie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W literaturze podkreśla się, że naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji stronie, jak również w nienależycie udzielonej informacji (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 83). Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby stronie odmówiono udzielenia informacji bądź błędnie ją poinformowano odnośnie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Na marginesie należy zauważyć, że już po wydaniu wyroku przez Sąd decyzja Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni z dnia "[...]" została usunięta z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]". Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.