II SA/Ol 262/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Z. W. i S. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z "[...]"r. Starosta "[...]" (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") orzekł, że: 1) ogranicza sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność Z. i S.W. (dalej: "skarżący"), to jest działki "[...]", w ten sposób, że udziela zezwolenia "[...]" (dalej: "inwestor") na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość, urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV relacji "[...]"- napowietrznych przewodów o długości 9,7 m oraz na dalsze funkcjonowanie linii z tymi urządzeniami w zajętym na ten cel pasie technologicznym o łącznej powierzchni 0,0043 ha. Poinformował, że wnioskodawca w powyższym zakresie może korzystać z nieruchomości zgodnie z aktualnymi przepisami prawa; 2) zobowiązuje inwestora do poinformowania właścicieli nieruchomości o dniu rozpoczęcia prac, nie później niż 7 dni przed wejściem na działkę; 3) zobowiązuje inwestora do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wybudowaniu inwestycji. Stwierdził, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo będzie powodowało nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania przysługującego właścicielowi nieruchomości, które będzie odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie zostanie powiększone o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu wartości; 4) zobowiązuje każdoczesnego właściciela ww. nieruchomości do udostępnienia niezbędnej jej części, w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV; 5) ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Starosta wywiódł w uzasadnieniu decyzji, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1999), dalej: "u.g.n.". W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Skarżący zakwestionowali sposób prowadzenia negocjacji, podnosząc m.in. zaniechanie wylegitymowania się pełnomocnictwem inwestora przez osobę, która podjęła rozmowy z nimi w sprawie ustanowienia służebności, a także brak odpowiedzi na ich pismo z 26 października 2020 r. Zarzucili także brak stanowiska inwestora w kwestii naruszenie norm: PN-75-E -50341-1:1998, PN-EN-50341-1 i PN-EN-50423-1. Ponadto zarzucili naruszenie przez Starostę art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", polegający na braku w aktach sprawy odpowiednich pełnomocnictw oraz art. 9 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania ich o powołaniu kolejnego pełnomocnika inwestora. Wskazali, że wielokrotnie oświadczali, iż wyrażają zgodę na podwieszenie nowych linii bez dokonywania wpisów w księdze wieczystej, za jednorazowym odszkodowaniem i ewentualnym odszkodowaniem za wyrządzone szkody. Wojewoda "[...]" (dalej "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z "[...]"r. utrzymał w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji i uchylił punkty 2 - 5 zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wywiódł z art. 124 u.g.n., że warunkami wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości są wyłącznie: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami i zgodność inwestycji z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda ocenił, że w sprawie spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z ww. działki. Stwierdził, że w sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na ograniczenie sposobu korzystania z ww. działki. Podniósł, że planowana inwestycja jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wskazał, że inwestycja ma polegać na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV relacji "[...]"w postaci napowietrznych przewodów o długości 9,7 m. Inwestycja ma charakter użyteczności publicznej, gdyż jej celem jest zwiększenie pewności dostaw energii elektrycznej dla obecnych i przyszłych odbiorców regionu oraz poprawa infrastruktury elektroenergetycznej, która przyczyni się do dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju gospodarczego regionu. Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z § 10 i § 146 ust. 3 pkt 1 miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego"[...]". Wojewoda stwierdził, że wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy przebudowy już istniejącej linii elektroenergetycznej, a nie wykonania nowej inwestycji. Wskazał, że we wniosku podano, że obecnie przez ww. działkę przebiega jednotorowa napowietrzna linia WN 110 kV, a projektowana inwestycja polegać będzie na jej demontażu i podwieszeniu w jej miejsce nowych przewodów linii dwutorowej. Ciągłość linii zostanie zachowana w stosunku do poprzedniego przebiegu. Roboty nie będą miały na celu odtworzenia stanu pierwotnego, gdyż parametry linii ulegną zmianie, więc inwestycja nie może być zakwalifikowana jako remont. Wskazując na cel art. 124 ust. 1 u.g.n. i jego usytuowanie w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz poglądy sądów administracyjnych, Wojewoda wywiódł, że bez znaczenia pozostaje czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy przebudowę infrastruktury już istniejącej. Art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Tak więc istnienie napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową. Zaznaczył ponadto, że ustalenia planu miejscowego pozwalają na przebudowę istniejącej linii napowietrznej w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu drugiej instancji, spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody właścicieli nieruchomości na założenie i przeprowadzenie urządzeń opisanej dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV przez ww. działkę. Wojewoda wskazał, że pismem z 11 czerwca 2019 r. pełnomocnik inwestora wystąpił do skarżących o wyrażenie zgody na przeprowadzenie ww. inwestycji, informując, że będzie ona polegać na podwieszeniu napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej 110 kV w związku z planowaną przebudową istniejącej linii wysokiego napięcia oraz wskazując obszar nieruchomości niezbędny w celu budowy oraz dalszego funkcjonowania linii. Pełnomocnik wskazał ponadto, że inwestor oczekuje ustanowienia na nieruchomości odpłatnej służebności przesyłu, stosownie do art. 3051 Kodeksu cywilnego i zaproponował wynagrodzenie w kwocie 774,00 zł za wyrażenie zgody na założenie i przeprowadzenie ww. przewodów i urządzeń w formie służebności przesyłu. Do pisma załączone zostały projekty porozumienia w sprawie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu oraz mapy z naniesionym przebiegiem linii i pełnomocnictwo. Z kopi protokołu z rokowań wynika, że 15 lutego 2020 r. pełnomocnik inwestora przeprowadził rozmowy ze skarżącymi, które nie doprowadziły do porozumienia, gdyż skarżący nie wyrazili zgody na ustanowienie służebności przesyłu i na wpis tego prawa w księdze wieczystej, a ponadto zasugerowali skablowanie linii. Następnie, pismem z 6 kwietnia 2020 r. pełnomocnik wyjaśnił skarżącym, że skablowanie linii nie jest możliwe oraz zwrócił się do nich o wskazanie innego satysfakcjonującego ich tytułu prawnego i oczekiwanego jednorazowego wynagrodzenia. W piśmie z 20 kwietnia 2020 r. skarżący poinformowali, że wyrażają zgodę na przejście linii drogą podziemną w obrębie pasa technologicznego lub przejście linii w obrębie innego pasa technologicznego poza ich działką. W związku z powyższym pełnomocnik inwestora poinformował skarżących pismem z 24 kwietnia 2020 r. o zakończeniu rokowań i zamiarze wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Wojewoda podniósł, że przez organ pierwszej instancji została przeprowadzona rozprawa, na której stawili się wyłącznie skarżący, którzy zgłosili uwagi do sposobu przeprowadzenia negocjacji i wnieśli o podjęcie przez inwestora ponownie negocjacji. Pełnomocnik inwestora, pismem z 8 października 2020 r., poinformował Starostę o przeprowadzonej ze skarżącymi rozmowie telefonicznej, której celem była ostateczna próba przekonania ich do udzielenia zgody na realizację inwestycji i podkreślił, że inwestor zainteresowany jest wyłącznie trwałym tytułem prawnym do korzystania z nieruchomości. Właściciele godzą się co najwyżej na jednorazowe wejście przedstawicieli inwestora w celu przeprowadzenia niezbędnej przebudowy linii WN. Ponadto pismem z 12 listopada 2020 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił wątpliwości właścicieli w kwestiach związanych z realizacją inwestycji, w tym planowanych na ich nieruchomości prac oraz odniósł się do formy wyrażonej przez nich zgody. W związku z powyższym, Wojewoda ocenił, że pomimo podjętych z właścicielami działki negocjacji, inwestor nie uzyskał zgody skarżących na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość urządzeń linii elektroenergetycznej i dalsze funkcjonowanie tych urządzeń w formie służebności przesyłu. W takiej sytuacji Starosta był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n. Wywiódł, że o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, zatem nie można wykluczyć, że do uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielom zawarcie umowy o ustanowienie służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Ocenił, że nie można uznać za wystarczającą zgodę właścicieli na czasowe zajęcie nieruchomości, która nie obejmuje tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości, gdyż zgoda taka nie daje trwałego tytułu do korzystania z części nieruchomości przez inwestora, co było jego celem przy prowadzeniu rokowań. Wojewoda stwierdził, że kwestionowana decyzja spełnia określa przedmiot ograniczenia i jego zakres oraz jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość. W ocenie Wojewody, niezasadnie organ pierwszej instancji zawarł w sentencji decyzji rozstrzygnięcia w zakresie pkt. 3, 4 i 5, zaś rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 decyzji, nie ma podstawy prawnej. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że w aktach organu pierwszej instancji były pełnomocnictwa osób reprezentujących inwestora w postępowaniu, a strony postępowania były informowane o kolejnych etapach sprawy, w tym także o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. W złożonej na ww. decyzję Wojewody skardze Skarżący powtórzyli zarzuty, które podnieśli w odwołaniu od decyzji Starosty, dotyczące m.in. nieprawidłowego prowadzenia negocjacji, braku pełnomocnictw osób, które działały w imieniu inwestora, braku odpowiedzi na ich pismo z 26 października 2020 r., czy nieuwzględnienie zapisów norm PN-75-EN-50341-1:1998, PN- EN-50341-1 i PN-EN-50423-1, a także zaniechania informowania ich przez Starostę o nowych pełnomocnikach inwestora. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, z późn. zm.), dalej: "u.g.n."., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego artykułu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przywołany przepis wprowadza zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić tylko i wyłącznie w celu realizacji celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Planowana inwestycja, polegająca na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej, to jest demontażu jednotorowej napowietrznej linii WN 110 kV, a następnie założeniu i przeprowadzeniu urządzeń dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV relacji "[...]" w postaci napowietrznych przewodów o długości 9,7 m, stanowi bez wątpienia inwestycję celu publicznego. Nie jest kwestionowane, że nałożone ograniczenie jest zgodne z treścią z § 10 i § 146 ust. 3 pkt 1 obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". W tym więc zakresie przesłanka z art. 124 u.g.n. została spełniona. Kolejnym warunkiem dopuszczalności wydania zaskarżonej decyzji jest brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. W pierwszej kolejności inwestor powinien więc podjąć próbę uzyskania takiej zgody od właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w przypadku gdy jest to niemożliwe dla skutecznego wnioskowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości konieczne jest przeprowadzenie formalnych rokowań. Należy zauważyć, że art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, a także nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania. Ustawodawca w żaden sposób nie sformalizował też momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. m.in. wyroki NSA z: 21.09.2017 r., sygn. akt I OSK 3236/15; 7.09.2016 r., sygn. akt I OSK 87/16; 06.07.2016 r., sygn. akt I OSK 179/15, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Rokowanie nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W orzecznictwie wielokrotnie również powtarzano, że "art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, nie stanowi o tym, że takie rokowania się nie odbyły" (zob. wyroki NSA z 24.04.2020 r., sygn. akt I OSK 999/19; 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3371/18, CBOSA). Zaznaczyć też trzeba, że art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wymaga prowadzenia "skutecznych rokowań" (por. wyrok NSA z 17.09.2014 r., sygn. akt I OSK 296/13, CBOSA). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, niewątpliwie miało miejsce w okolicznościach badanej sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych inwestor zwrócił się do skarżących pismem z 11 czerwca 2019 r. o wyrażenie zgody na przeprowadzenie ww. inwestycji, informując, że przebudowa polegać będzie na podwieszeniu napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej, a powierzchnia niezbędna do dalszego funkcjonowania linii to 43 m2, a także o oczekiwanej formie wyrażenia zgody - ustanowieniu na nieruchomości odpłatnej służebności przesyłu, stosownie do art. 3051 Kodeksu cywilnego. Jednocześnie inwestor zaproponował wynagrodzenie w kwocie 774,00 zł. Do pisma załączono pełnomocnictwo do reprezentowania w tej sprawie inwestora, projekt porozumienia w sprawie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu oraz mapy z naniesionym przebiegiem linii i pełnomocnictwo. Z załączonej do wniosku inwestora kopi protokołu z rokowań z 15 lutego 2020 r. wynika, że skarżący nie wyrazili zgody na ustanowienie służebności przesyłu i wpisanie tego prawa w księdze wieczystej, a ponadto zasugerowali skablowanie linii. W piśmie z 6 kwietnia 2020 r. inwestor wyjaśnił, że skablowanie linii nie jest możliwe i uwzględniając brak zgody skarżących na ustanowienie służebności przesyłu, zwrócił się o wskazanie satysfakcjonującego ich tytułu prawnego i oczekiwanego jednorazowego wynagrodzenia. W piśmie z 20 kwietnia 2020 r. skarżący poinformowali m.in., że wyrażają zgodę na przejście przedmiotowej linii "drogą podziemną" w obrębie pasa technologicznego lub przejście linii przez teren zalesiony, w obrębie innego pasa technologicznego poza ich działką. W odpowiedzi inwestor poinformował skarżących pismem z 24 kwietnia 2020 r. o zakończeniu rokowań i zamiarze wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd uznał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Tym samym, zaistniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak wyżej wyjaśniono, każda ze stron może samodzielnie zdecydować o zakończeniu negocjacji. W tej sytuacji, bez znaczenia jest brak odpowiedzi inwestora na pismo skarżących z 26 października 2020 r. sporządzone po dacie zakończenia negocjacji i po wszczęciu postępowania z wniosku inwestora o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Nie są również zasadne zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 9, art. 32, art. 33 i art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Informacja o osobie upoważnionej do reprezentowania inwestora w postępowaniu administracyjnym w żaden sposób nie wypływa na ustalenie praw i obowiązków skarżących będących przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego. Inwestor nie mógł naruszyć art. 32 i art. 33 k.p.a., gdyż Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (art. 1 § 1 pkt 1). Niezależne od powyższego, z kopii dokumentów załączonych do wniosku z 29 czerwca 2020 r. i znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie ze skarżącymi kontaktowały się osoby legitymujące się ważnymi pełnomocnictwami udzielonymi przez inwestora. Nie jest brakiem formalnym wniosku, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., brak w aktach organu pierwszej instancji ważnego pełnomocnictwa udzielonego jednemu z pełnomocników inwestora, skoro taki dokument istniał. W kontrolowanym postępowaniu organy administracji nie były zobowiązane do badania zgodności z prawem przebiegu linii sieci elektrycznej, wobec czego zarzuty naruszenia wskazanych w skardze norm dotyczących odległości linii elektrycznych od budynków nie mogły być oceniane. Podkreślić należy, że zarzuty skargi nie podważają bezspornego faktu braku zgody skarżących na udostępnienie nieruchomości w celu realizacji inwestycji w wariancie wybranym przez inwestora, zarówno w drodze ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu, jak i wyrażenia zgody w jakiejkolwiek innej formie prawnej. Jak wyżej zaznaczono, w niniejszym postępowaniu organ administracji jest zobowiązany wyłącznie do zbadania dwóch przesłanek przewidzianych w art. 124 ust. 1 u.g.n., to jest czy inwestycja stanowi realizację celu publicznego, zgodnego m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz czy zostały przed złożeniem wniosku przeprowadzone z właścicielem nieruchomości rokowania, mające na celu udostępnienie przez ten podmiot nieruchomości w sposób dobrowolny. Żaden z ww. zarzutów strony skarżącej nie podważa skutecznie prawidłowości ustaleń organów poczynionych w tym zakresie, wobec czego nie mogą one wpływać na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy i w związku z uznaniem, że istnieje duże zagrożenie dla życia i zdrowia stron związane z przeprowadzeniem rozprawy oraz w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.