II SA/Ol 274/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na działalności Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej postanawia odrzucić skargę. W dniu 13 listopada 2012 r. M. K. wniosła do Rady Miejskiej skargę na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr "[...]" z Oddziałami Integracyjnymi. Uchwałą nr "[...]" z dnia 29 stycznia 2013 r. Rada Miejska, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej, stwierdziła, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej skargi i jako organ właściwy wskazała sąd powszechny – Sąd Okręgowy. W uzasadnieniu wskazano, iż zarzuty zawarte w skardze nie dotyczą zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez Dyrektora Szkoły, lecz – w ocenie Komisji Rewizyjnej – noszą znamiona naruszenia dóbr osobistych, co przesądza o tym, że właściwym organem do jej rozpoznania będzie sąd powszechny. W piśmie z dnia 12 lutego 2013r. zatytułowanym "Odwołanie", skierowanym za pośrednictwem Rady Miejskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. K. wskazała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej. W jej ocenie bowiem zarzuty zawarte w skardze dotyczą nienależytego wykonywania zadań przez Dyrektora Szkoły, gdyż nie ma on prawa organizowania zajęć kompensacyjno – relaksacyjnych oraz z psychologiem z Poradni Pedagogicznej bez powiadomienia i pisemnej zgody rodziców. Ponadto kierując pisma do Sądu Rodzinnego, MOPSu oraz Rzecznika Prawa Dziecka, występuje jako przedstawiciel szkoły, a więc urzędnik państwowy, a nie osoba prywatna i w związku z tym podlega administracji państwowej. W odpowiedzi na powyższe pismo Przewodniczący Rady Miejskiej poinformował M. K., że obecny stan prawny nie przewiduje dopuszczalności wniesienia odwołania od stanowiska Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej. Do rozpoznania złożonego odwołania nie jest również właściwy sąd administracyjny, gdyż kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje spraw z zakresu skarg powszechnych w rozumieniu działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, a także oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego. Podniesiono, iż postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Komisję Rewizyjną Rady Miejskiej było postępowaniem wewnętrznym służącym wstępnemu rozpoznaniu złożonej skargi, zaś ostatecznie o sposobie rozstrzygnięcia skargi zdecydowała Rada Miejska. Tym samym odwołanie od stanowiska Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej jest niedopuszczalne. M. K. - podnosząc, iż Rada Miejska odmówiła jej przesłania złożonego odwołania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - pismem z dnia 2 marca 2013r. wniosła przedmiotowe odwołanie bezpośrednio do Sądu, wnosząc o interwencję w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie, podnosząc, iż obecny stan prawny nie przewiduje możliwości wniesienia skargi bądź odwołania od stanowiska Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej, a tym samym wniesiona skarga/odwołanie jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy M. K. w złożonej skardze kwestionuje stanowisko Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w związku z wniesioną przez nią w dniu 13 listopada 2012 r. skargą na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr "[...]" z Oddziałami Integracyjnymi. Należy jednak wskazać, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) komisja rewizyjna nie jest organem gminy, gdyż zgodnie z art. 11a ustawy takimi organ jest wójt (burmistrz, prezydent) i rada gminy. Natomiast komisja rewizyjna jest wprawdzie powoływana przez radę gminy w celu wykonywania zadań rady związanych z kontrolowaniem działalności burmistrza (art. 18a ust.1 ustawy o samorządzie gminnym), ale działa wyłącznie w ramach rady. Komisja rewizyjna nie ma żadnych uprawnień do podejmowania jakichkolwiek aktów z zakresy administracji publicznej. Stąd też stanowisko wyrażone przez komisję rewizyjną, będące podstawą podjętej następnie przez radę miejską uchwały, nie podlega zaskarżeniu. Gdyby nawet jednak uznać skargę wniesioną w niniejszej sprawie jako skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2013r. nr "[...]" w sprawie skargi M. K. na działalność dyrektora Szkoły Podstawowej nr "[...]" z Oddziałami Integracyjnymi to i tak podlegałaby ona odrzuceniu. Przedmiotowa uchwała została podjęta w trybie art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego zawarty jest w Dziale VIII Kodeksu, regulującym kwestie dotyczące tzw. skargi powszechnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od dawna panuje pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426; postanowienie z dnia 21 września 2001r., sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766; wyrok z dnia 20 lipca 2004r., sygn. akt OSK 650/04, niepublik.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1300/08, niepublik.). W orzeczeniach tych wskazuje się, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji działania administracji publicznej będące przedmiotem takich skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. W związku z powyższym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy p.p.s.a. skargę należało odrzucić.